Feeds:
பதிவுகள்
பின்னூட்டங்கள்

Archive for ஓகஸ்ட், 2008

>

விடுதலை அவாக்கொண்ட இந்தக் குரலிலுள்ள ஆழ்ந்த துயரம் உங்களுக்குக் கேட்கிறதா? உற்றுக் கேட்டுப் பாருங்கள்.

‘தெளிவுடன் படுத்திருந்தபோதும் விடுதலை தேவைப்பட்டது. விறைப்பு, அது தரும் வருத்தம், சுகத்தின் நழுவல் யாவும் உலுப்பியது. எழுந்து பாய்ந்தோட முடியவில்லை. அது இயலுமாயின் ஒன்றுமில்லை. வானகத்தில் கிளம்பிப் பார்க்க ஓடுகளும் கைமரங்களும் தடுத்தன.’

கால்கள் உணர்வின்றி மரத்துப்போய்க் கிடக்க, எழுந்து நடமாடவும் முடியாதபடியான நலக்கேட்டின் உடல் வேதனையும் மன வேதனையும் பாராங்கற்களாய் அழுத்த, விடுதலை வேண்டும் என ஓலமிடும் அவலக் குரல் அது. மரணத்தைத் தவிர வேறென்ன விடுதலை இந்த உயிருக்குச் சாத்தியமாகும்?

இந்த வாக்கியங்கள் எத்தகைய உணர்வலை உங்களிடையே எழுப்பினவோ தெரியாது. ஆனால் ‘இத்தகைய நிலை வந்தால் ..’ என்ற கற்பனை மூளை கலங்களுக்குள் உறையவே, விரிந்த கடலின் கரும் ஆழத்துக்குள் மூழ்கடிக்கும் துயராய் எனது ஆன்மாவை அமுக்கிக் கொண்டது. ஆயினும் தொடர்ந்து வாசிக்கும்போது, அது நம்பிக்கை வரட்சி எனும் கொள்ளை நோய்க் கிருமியாக ஊடுருவிப் பரவாது, வாழ்வின் மீதான பற்றுதலையும் வளப்படுதுவதாகவே உணர்ந்தேன்.

த.ஆனந்தமயில் என்ற அதிகம் அறியப்படாத, அகவுணர்வு உந்த உள்மன யாத்திரை செய்யும் எழுத்துச் சிற்பியின் ‘ஒரு எழுதுவினைஞனின் டயறி’ என்ற புதிய நூல் வெளியாகியுள்ளது. இந்த நூலிலுள்ள ‘கலை தந்தபோது’ என்ற கதையைப் படித்தபோது எழுந்த உணர்வுகளே மேற்சொன்னவை.

62 பக்கங்களுக்குள் 12 சிறுகதைகளை அடக்கிய குறு நூல் இது.

ஆயினும் ஈழத்து இலக்கியப் பரப்பில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக் கூடிய பேராற்றல் மிக்கது.

இதற்குக் காரணம் இந்தச் சிறுகதைகள் சொல்லப்பட்டுள்ள விதம்தான். எமது தேசத்தின் பெரும்பாலான சிறுகதைகள் போல இவை வெறுமனே கதையைச் சொல்லிச் செல்லும் சிறுகதைகள் அல்ல. அடுக்கடுக்கான சம்பவங்களையும் திடீர்த் திருப்பங்களையும் கொண்ட கதைகளும் அல்ல. அதற்கு மாறாக வரட்சியான வசனங்களையும் தத்துவ விளக்கங்களையும் கொண்ட ஓட்டம் அற்ற பொதுசன ரசனைக்கு அப்பாற்பட்ட ‘உயர் இலக்கியப் படைப்பும்’ அல்ல.

இவற்றிற்கு மாறாக அந்த நூலில் அடங்கும் படைப்புகள் அனைத்துமே சுய அனுபவத்தின் வெளிப்பாடுகள். நாளாந்தம் காணும் நிகழ்வுகள். அத்தோடு முகம் காட்டும் கண்ணாடிபோல எமது வாழ்வின் தெளிவான பிரதிபலிப்பாகவும் இருக்கின்றன. இவற்றால் மிகுந்த நம்பகத்தன்மை கொண்டவையும் கூட. இருந்தபோதும் தகவல் களஞ்சியம் போன்ற அனுபவக் குறிப்புகளாகக் கணிக்கக் கூடிய கதைகளும் அல்ல. ஆழ்ந்த ரசனையும், கூர்ந்த அவதானிப்பும், மானிட நேயமும் கொண்ட ஒரு சாதாரண குடிமகனது உணர்வுகளின் கலாபூர்வமான சித்தரிப்பு என்றே சொல்ல வேண்டும்.

நூலின் முதலாவது சிறுகதையாக அமைவது ‘ஒற்றைக்கால் கோழி’. எள்ளலும் அங்கதமும் விரவிக் கிடக்க, வடமராட்சியின் வழக்கு மொழியின் இனிமை ஆங்காங்கே தெறித்து விழ, கவித்துவமான வரிகள் மனசோடு பேச நான் மிகவும் இரசித்துப் படித்த கதைகளில் இதுவும் ஒன்றானது. கதையின் உள்ளடக்கம் ஏதோ புதினமானது அல்ல.

கதையின் பிரதான பாத்திரங்கள் கோழியும் அவரும்தான். அவர் ஒரு எழுத்தாளர், அதுவும் வேலையிழந்த பிறகு ஒருவித ஆத்திரசுபாவம் எழும் ஒருவர். ‘அற்புதமான கதைக் கருவைச் சுமந்து கொண்டு வந்தவருக்கு’ தான் உட்கார்ந்திருந்து எழுதும் கதிரையில் கோழி படுத்திருப்பதைக் கண்டு ‘… கரு உருப்படாமல் சிதைய எல்லாம் அவருக்கு குழப்பமாகிவிட்டது’. ஆத்திரம் மேலிட அவரிட்ட கத்தலில் மனைவி கோழியை ஒரு மரத்தில் ‘தளர்ச்சி மடங்கால்’ கட்டிப்போட்டாள். கட்டிப் போட்ட கால் புண்ணாகி சீழ்பிடிக்க, நோய்க் கோழியாகி தின்னவும் முடியாமல் ‘மீனை எதிர்நோக்கி நிற்கும் கொக்காய், கண்களைச் செருகி ஒரு இறப்பை எதிர்நோக்கி நின்றது’ என மிக நயமாகப் பதிவு செய்கிறார்.

நாளடைவில் கோழியில் மாற்றம் தென்பட்டது. ஓற்றைக் காலால் கெந்தி நடக்க ஆரம்பிக்கிறது, சாப்பிடுகிறது. பிறகு புண்பட்ட கால் அழுகி விழுந்தது தெரிகிறது. உச்சகட்டமாக பக்கத்து வீட்டு சேவல் இதை மிதிக்கவும் செய்கிறது.முடமாகிப் போனாலும் வாழ்வு அஸ்தமித்து விடுவதில்லை. திடமிருந்தால் அதிலிருந்து மீளவும், வாழவும் முடியும் என்பதை குறியீடாகச் சொல்லும் கதை. ஆயினும் கதையம்சத்தை விட நடைமுறை வாழ்வின் தரிசனமாகவே ஒலிக்கிறது. வேலையின்மை, போதிய வருமானம் கிடைக்காமை, அதனால் ஏற்படும் மன உழைச்சல், கணவன் மனைவியிடையேயான கருத்து வேறுபாடு, அதை அனுசரித்து நடத்தல் என நிச வாழ்வின் பிரதிபலிப்பாக உள்ளது.

‘கோழியை சிறகில் பிடிக்க, அது பக்கத்து வீடுகளில் இன்று தம்பி வீட்டில் இறைச்சிக் கறிதான் என்று பிரஸ்தாபிக்க…’

‘காவிப் பற்களை எப்படியும் இன்று வெள்ளையாக்கி விடவேண்டும் என்ற முனைப்புடன் பழைய தகரம், வளரும் தென்னம்பிள்ளை, பயன்பாட்டை முடித்துக் கொண்ட பானை சட்டி, தறித்த உணாமர வேர் எல்லாவற்றையும் கவனித்துக் கொண்டு…’

‘ஆத்திரம் கொப்பளிக்க – மனைவி மூன்றாம் வீட்டில் நிற்பதாக நினைத்து- பலத்து அவளை அழைத்தார்.’

இவ்வாறு கதை முழுவதும் உள்ளத்துள் உவந்து சிரிக்க வைக்கும் அங்கதமும், உள்ளத்தைச் சிலிர்க்க வைக்கும் செழுமையான நடையும் நிரம்பிக் கிடக்கின்றன. மல்லிகையில் ஐப்பசி 1981ல் இது வெளியாகியுள்ளமை குறிப்படத்தக்கது.

இரண்டாவதாக, ‘தை மாசியில் சமுத்திரம் சாந்தமாகிக் குளம் போலக் கிடந்தது’ என கள அறிமுகத்துடன் ஆரம்பிக்கும் கதையானது ‘முருகைக் கற்பூக்கள்’ ஆகும். கடலரசின் பாதாள அந்தப்புரத்தில் ரகசியமாகப் புதைந்து கிடக்கும் வனப்பை கலையழகோடு பதிவு செய்யும் தனித்துவமான படைப்பாகும். ‘எவ்வளவு அழகான குகைகள், சோடனைகள், அவற்றை அலங்கரித்து வைத்திருக்கும் கடல்தாய் எவ்வளவு அற்புதமானவள். மஞ்சள் குருத்துப் பச்சையாய், ஊதாவாய் முருகைக் கற்பூக்கள் மலர்ந்திருநதன. கற்பார்கள் பவளம் போல தோன்றன. வர்ணம் தீட்டிய மீன்கள் வகைவகையாக நீந்தித் திரிந்தன. சூரியக்கதிர்கள் நீரினூடாக…’ என கடலின் அழகை நேர்நின்று எம்மைப் பார்க்க வைப்பதுபோலச் சித்தரிப்பதுடன், கடல் சார் தொழிலின் நுட்பங்களை அனுபவத் தேர்ச்சியுடன் தருகின்ற படைப்பு இது.

கடற்தொழில் முன்னைய காலங்களில் சிறப்பாக நடந்தபோது ‘ கடற்கரை சந்தோஷத்தில் பூரித்தது. கிளித்தட்டுகள் விளையாடினர்….. கரகம் எடுத்தனர். கூத்தும் நாடகமும் போட்டனர். பந்து விளையாடினர்..’ என அவர்கள் வாழ்வின் இனிய பக்கத்தை சொற்சித்திரமாக வரைகிறார்.

ஆம்! அது ஒரு ரம்மியமான காலம். ஆனால் இன்று?

‘ வெறுமை கனக்கிறது. கரையெங்கும் சிதைந்த வீடுகளும் உடைந்த கலங்களுமே கிடக்கின்றன… மீன்கண்ணி பாடவில்லை…. எங்கும் அகதிமை தெரிகிறது. சிறுகட்டுமரங்களே மீன்பிடிக்குப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. முனைக்கு உட்புறமாகவே தொழில் நடக்கிறது. ஒவ்வொரு நாளும் உயிரைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு போகிறார்கள்’ என்றெல்லாம் விபரித்துக் கொண்டு போகையில் வாழ்ந்த நாட்களின் செழிப்பும், வளமிழந்த நாட்களின் துன்பமும் கடலின் அலைகள் போல எம்மையும் துயரத்தில் நனைத்துப் பரவுகின்றன.

‘நிலத்தின் மீனாய் கடற்கரை ஊர்மனைக்குள் துடிக்கிறது. இளமையின் முருகைக் கற்பூக்கள் அழுகின்றன.’ எனக் கவிதை வரிகளாக அக் கதையை நிறைவு செய்கிறார்.

‘காக்காச்சி கரிமகளே’ மற்றொரு வித்தியாசமான படைப்பு. வாழ்வின் ஆறாத் துயரம் செறிந்த காட்சிகளைக் கூட உணர்ச்சி வசப்படுத்தி கண்ணீருக்குள் ஆழ்த்தும் சின்னத்திரை நாடகங்கள் போலன்றி, சிலேடையும் எள்ளலும் கூடி வர சிந்திக்க வைக்கும் கலைப்படைப்பாக ஆக்க முடியும் என்பதற்கு நல்ல உதாரணமாகும். கடலோரக் குடிசையில் பிறந்த பெண்ணை ‘இராஜகுமாரி’யாகவும், அவள் வாழ்ந்த வீட்டை ‘சுவாத்திய வசதிக்கான மண்வீடாகவும்’;, அவளது தொழிலை ‘பொன்னிற சுளகுடனும் பெட்டியுடனும் வெள்ளி மீன் வர்த்தக’மாகவும், ‘பிரயாணத்திற்கான வாகனமாக தனது திருப்பாதங்களையும்’ என உருவகித்துக் கூறுவன நயந்து ரசிக்கத்தக்கன. கதையின் ஊடே போரின் கொடுரமும், இடப்பெயர்வின் அவலமும், இழப்புகளின் துயரமும் மென்குரலில் பேசி, பின்னாலுள்ள அரசியலையும் நாசூக்காகப் சுட்டியே நகர்கின்றன.

சிகரங்கள், லவுஸ்பீக்கர், மேளச்சமா, சகடை, சின்னமேளம், மெல்லிசை, வாணவேடிக்கை என ஒரு காலத்தில் கிராமத்தின் முக்கிய ஒன்றுகூடல் நிகழ்வாயிருந்த ஊர்த்திருவிழா பற்றியது ‘திருவிழா’ என்ற சிறுகதை. ஒரு பெண்ணின் பார்வையாக மிகவும் அலாதியாகச் சொல்லப்படுகிறது. நிகழ்வுகளை சுருக்கமாகவும் செறிவாகவும் சொற்களால் விதைத்து செல்வதுடன் ‘எல்லோரும் எல்லாமும் பெறவேண்டும்’ என்ற முற்போக்குக் கருத்தை நோக்கி நகர்தியிருப்பது கவனத்திற்குரியது.

எனக்கு அறவே புரியாத படைப்பு ‘கொலுமீட்பு’. மீண்டும் வாசித்துப் பார்த்த போதும் தெளியவில்லை. ஏதாவது வசனங்கள் தவறுதலாக இடம் மாறிப் போடப்பட்டிருக்கலாம் என என்னை நானே திருப்திப்படுத்திக் கொண்டேன். ஆயினும் இந்த நூலின் வடிவமைப்பையும், அச்சுப்படிகள் திருத்துவதையும் யேசராசா ஏற்றிருந்தார் என்பதை ஆனந்தமயிலின் மகன் நித்திலவர்ணனின் பதிப்புரையில் கண்டதால் தவறுக்கு இடமில்லை என்பது தெளிவு. ஏனெனில் யேசுராசா ஒரு போதும் அரைகுறை வேலை செய்பவரல்ல என்பது எனக்கு தெளிவாகத் தெரியும். எனவே இதைப் புரிந்து கொள்வதற்கான பக்குவம், பொறுமை அல்லது தேர்ச்சி எனக்கில்லை என்றே முடிவுற்றேன்.

சிறுகதை எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளை ஆராய்ந்து பார்த்தால் அவர்களின் படைப்புத் தரம் கால ஓட்டத்துடன் மாறுபடுவது தெரியும். பெரும்பாலானவர்களின் ஆரம்பகாலப் படைப்புகள் மிகச் சாதாரண தரத்திலேயே இருப்பதுண்டு. தமது படைப்புகளும் பத்திரிகை சஞ்சிகைகளில் வரவேண்டும் என்ற ஆவலில் எழுத ஆரம்பிப்பர்கள் இவர்கள். அதாவது தமக்கான அடையாளத்தைத் தேடுபவர்களாக இருப்பர். அனுபவமும் காலநகர்ச்சியும் இவர்களது பிற்காலப் படைப்புகளின் தரத்தை உயர்த்தும். மாறாக ஆரம்பத்தில் சில நல்ல கதைகளைப் படைத்தாலும், இலக்கிய உலகின் மாற்றங்களுக்கு ஈடுகொடுத்து தமது படைப்புகளின் தரத்தைப் பேண முடியாது பின்தங்குபவகைளும் ஒதுங்கிக் கொள்பவர்களும் அடுத்த பிரிவினர்.

ஆழ்ந்த இலக்கிய உணர்வும் தேடலும் கொண்டவர்களாக படைப்புலகுள் நுளைபவர்கள் மூன்றாவது பிரிவினர். இவர்களது படைப்புகள் கால ஓட்டத்துடன் நீர்த்துப் போவதில்லை. மாறாக பட்டை தீட்டிய வைரம்போல இறுதிவரை ஜொலித்துக் கொண்டே இருப்பார்கள்.

இத்தொகுப்பில் உள்ள 12 சிறுகதைகளில் நான்கு எழுபதுகளில் எழுதப்பட்டவையாக இருக்க, மூன்று எண்பதுகளிலும், ஏனைய ஐந்தும் தொண்ணூறுகளில் படைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த தொகுப்பின் கடைசிக் கதையாக அமையும் ‘விளக்கீடு’ தான் காலத்தால் முந்தியதாக இருக்கிறது. அதாவது 1971ல் எழுதப்பட்ட படைப்பு. கணவனை இழந்த பின்பு பள்ளி செல்லும் தனது பிள்ளையை வளர்ப்பதற்காக சந்தையில் மீன் விற்கும் இளம் பெண் பற்றியது. ஊராரின் வசை மொழிகளைத் தாங்க முடியாது வீட்டைவிட்டு வெளியேறி மகனுடன் பிற ஊர் செல்ல விழைகிறாள். விளக்கீட்டன்று தனது ஓலைக்குடிலை நெருப்புடன் சங்கமமாக்கி அவர்கள் வசைமொழிகளையும் அதனுள் நீறாக்கி புது வாழ்வு தேடிப் புறப்படுகிறாள்.

இது அவரின் ஆரம்பகாலக் கதையாக இருந்துபோதும், அதீத கற்பனைகளற்று நாளாந்த வாழ்வின் பிரதிபலிப்பாக இருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. தேவையற்ற சம்பவச் சித்தரிப்புகளோ, மிகையான சொல்லாடலோ அற்ற சிக்கனமான சொற்சித்திரமாக அமைகிறது.

அன்று முதல் இன்றுவரை அவர் தனது படைப்புகளை கலாபூர்வமாக வெளிப்படுத்துவதில் அக்கறை கொண்டிருப்பதை உணர முடிகிறது. ஆயினும் கால ஓட்டத்தில் அவரது எழுத்துநடை மெருகேறியிருப்பதை நூல் முழுவதும் அவதானிக்க முடிகிறது.

கருவைப் பொறுத்தவரையில் அவரது ஆரம்ப காலப்படைப்புகளில் முற்போக்கு கருத்துகள் முனைப்புக் கொண்டிருந்தபோதும் பின்பு அரசியல், சூழல் மாற்றங்கள் காரணமாக இனப்பிரச்சனையால் மக்கள் எதிர்நோக்கும் துன்ப துயரங்களும் சவால்களும் முனைப்புப் பெற்றமை காலத்தின் நியதி எனலாம்.

‘அப்போதெல்லாம் சமதர்மம் நோக்கிய சமூக விடுதலையே அவர் சிந்தனையெல்லாம் குடிகொண்டிருந்தது. அவர் படைப்புகளும் அந்த அடித்தளத்திலேயே வேர்கொண்டவையாயினும் – கடல் சார்ந்த கிராமிய வழக்காறுகள் சார்ந்த, நம்பிக்கைகள் சார்ந்த பண்பாட்டுக் கூறுகள் அவற்றை கலா பூர்வமாக பரிணமிக்கச் செய்தன’ என குப்பிழான் ஐ. சண்முகம் இந்நூலின் பின் அட்டைக் குறிப்பில் குறிப்பிடுகிறார். 1970லிருந்து நண்பனாயிருந்த இன்னொரு சிறந்த எழுத்தாளர் ஒருவரின் கூற்று இதுவென்பது கவனிக்கத்தக்கது.

கடல் சார்ந்த கிராமியத்தின் சுயமான குரல், வறுமையின் துயரும், குடும்பப் பாரங்களின் சுமைகளும் அழுத்தும் அரச ஊழியனின் இயலாமைக் குரல், இயல்பான வாழ்விழந்து அந்நியத் துப்பாக்களின் கீழ் சுதந்திரமிழந்த போதும் வாய் மூடி மௌனிக்காது வார்த்தைகளின் கோலங்களுக்குள் மறைந்து நின்று அடக்குமுறையின் கொடூரங்களை அம்பலப்படுத்த முயலும் எதிர்ப்புக் குரல், சமதர்ம கோட்பாட்டில் உறுதியாயிருந்த குரல் எனப் பலவாறு ஆனந்தமயிலின் படைப்புகள் பற்றித் தொகுத்துக் கூறலாம்.

இருந்தபோதும் ஈழத்து புனைகதை விமர்சகர்கள் மற்றும் இலக்கிய ஆய்வாளர்களின் பட்டியல்களில் இதுவரை இவரது பெயர் இடம் பெறாமல் போனமை துரதிஸ்டம் என்றே சொல்ல வேண்டும். சம்பவங்களின் தொகுப்பு என்பதற்கு அப்பால் ஆழ்ந்த அவதானிப்புகளுடன், அகமன யாத்திரை செய்து, புனை மொழியின் செழுமையுடன் தனது சிறுகதைகளின் தரத்தை உன்னதங்களுக்கு உயர்த்தியிருக்கிறார் ஆனந்தமயில் என்பதை உறுதியோடு சொல்ல முடியும்.

அண்மையில் அ.யேசுராசா இவரது படைப்புமொழி அண்மையில் கூறியதை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வது பணனுள்ளதாக இருக்கும். “…. குறிப்பாக அவரது படைப்பு மொழி. நல்ல கதைகளை இங்கு எழுதியுள்ள எழுத்தாளர் பலரிடம் இவ்வாறு மொழி இன்பம் கிடைப்பதில்லை. லூசுன் எழுதிய ‘பைத்தியக்காரனின் நாட்குறிப்பு’ சிறுகதையும் ‘ஒரு எழுதுவினைஞனின் டயறியும்’ கதைப்பின்னலில் ஒன்றாகவே உள்ளன. எனினும் வெவ்வேறு அனுபவங்கள். எவ்வாறாயினும் ஆனந்தமயில்ன் கதையே கூடுதலாக ஈர்க்கிறது”

இப்படைப்புகள் வீரகேசரி, தினக்குரல் போன்ற செய்திப் பத்திரிகைகளின் ஞாயிறு வெளியீடுகளிலும், மல்லிகை, சமர், அலை போன்ற தரமான சிற்றேடுகளிலும் வெளிவந்திருப்பதை அவதானிக்க முடிந்தது.

அட்டைப்படம் இருவண்ணத்தில் மட்டும் அமைந்துள்ளதால் இன்றைய நவீன பல்வண்ண நூல்களுக்கு இருக்கும் கவர்ச்சி கிடையாது. ஆனால் குப்பிளான் இன்னொரு இடத்தில் குறிப்பிடுவது போன்ற ‘ஆனந்தமயிலின் சோகம் தோய்ந்த குரலை’ ரமணியின் அட்டைப்பட ஓவியம் கலாபூர்வமாக வெளிப்படுத்துகிறது. ஆம் செம்மையான கலைப்படைப்பிற்கு கவர்ச்சியும் வெளிப்பகட்டும் அல்லாத ஓவியம் ஏற்றதென்றே கருதத் தோன்றுகிறது.

ஆயினும் இங்கு நான் எழுதியவை எல்லாம் என் மனம் சார்ந்த வெறு வார்த்தைகளே. சுருக்கமாகவும் செறிவாகவும் ஆனந்தமயில் எழுதிய படைப்புகள் பற்றிய நயவுரை அல்ல. நூலுக்கான முன்னுரையில் முருகையன் கூறுவதுபோல ‘ ஆனந்தமயில் போன்ற நவீன கலைஞனொருவனின் சிறுகதையைச் சரியாகக் கிரகித்து நயப்பதற்கு அதனை முழுமையாக வாசிப்பதைவிட வேறு குறுக்கு வழி ஒன்றும் இல்லை.’

நீங்களும் வாசித்துப் பார்த்தால்தான் அதன் நயம் புரியும்.

தொடர்புகளுக்கு:-

ஆனந்தமயில் நித்திலவர்ணன்ஊர்மனை(கொத்தன்தறை)போலிகண்டி கிழக்குவல்வெட்டித்துறைவிலை ரூபா 150.00

Read Full Post »

>
சுத்தம் பேணுவதில் இன்று அனைவரும் மிகுந்த அக்கறை காட்டுகிறோம். உணவில் சுத்தம், உடையில் சுத்தம்,மற்றவர்களுடன் தொட்டுப்பேசுவதில் தயக்கம், தொற்று நோயுள்ளவரை பார்த்து வந்தால் உடைகளைத் தோய்ப்பதுடன் குளிப்பது, வெளியில் போட்ட செருப்புடன் வீட்டிற்குள் வராதிருப்பது என ஒவ்வொருவரும் தமது அறிவுக்கு எட்டியபடி சுத்தத்திலும் சுகாதாரத்திலும் கவனமாயிருக்கிறார்கள்.

இது அவசியமானது, பாராட்டப்பட வேண்டியது. நலமாக வாழ இது உதவும்.

ஆயினும் இன்றைய விஞ்ஞான யுகத்தில் இன்னும் சில படிகள் மேலே செல்லுகிறோம்.

கிருமிகளைக் கொல்லக்கூடிய (Antimicrobials)இரசாயனப் பொருட்களைக் கொண்டு எமது வீடு,சமையலறை,சாப்பாட்டு மேசை, மலசலகூடம், வீட்டுத்தரை போன்றவற்றைச் சுத்தம் செய்கிறோம். உதாரணமாக benzalkonium chloride (BZK)என்ற கிருமி எதிர் இரசாயனம் வைத்தியசாலைகளிலுள்ள மேசை, கதிரை,தரை போன்றவற்றின் மேற்புறங்களைச் சுத்தம் செய்ய உபயோகிக்கப்படுகிறது. இப்பொழுது அவ்வாறானவை வீடுகளிலும் பரவலாகப் பாவனையில் உள்ளது. லைசோல்,டெட்டோல் என கிருமி எதிர் இரசாயன மருந்துகள் பலவகைப் பெயர்களில் கிடைக்கும்.

ஆனால் இவ்வாறு உபயோகிப்பதால் எமது சூழலிலுள்ள பல கிருமிகள் அத்தகைய கிருமி எதிர் இரசாயனங்களுக்கு தாக்குப் பிடிப்பது மாத்திரமின்றி அவற்றிற்கு எதிரான சக்தியைப் படிப்படியாகப் பெற்று மேலும் வீரியமுள்ள ஆபத்தான நோய்க்கிருமிகளாக மாறும் சாத்தியமுள்ளதாக அண்மையில் செய்யப்பட்ட ஆய்வு ஒன்று கூறுகிறது.

இந்நிலை தொடர்ந்தால் நாம் வழமையாகப் பாவிக்கின்ற நுண்ணுயிர் கொல்லி மருந்துகள் (Antibiotics)பலவும் கூட செயற் பலமிழந்து அத்தகைய கிருமிகளை அழிக்க முடியாத நிலை எற்படலாம் எனச் சில விஞ்ஞானிகள் அஞ்சுகின்றனர். அதாவது Antibiotic Resistance தோன்றலாம் என்று சொல்லப்படுகிறது.

இதற்கு காரணம் என்ன? அத்தகைய இரசாயனங்களால் சுத்தம் செய்த பின் பொருட்களின் மேற்பரப்பில் அவற்றின் எச்சங்கள் மிகுந்திருக்குமல்லவா? இவை பெரும்பாலும் கிருமிகளை அழிக்கக் கூடிய செறிவில் இருக்கமாட்டாது. இதனால் அங்கு தப்பியிருக்கும் கிருமிகள் அந்த இரசாயனத்திற்கு இசைவடையும். காலப்போக்கில் இக்கிருமிகள் மேலும் ஆற்றல் பெற்று அதற்கு அழியாமல் தப்பக்கூடிய நிலைமை கூட ஏற்படும். அக்கிருமிகள் பெருகும் போது மருந்துகளுக்குக் கட்டுப்படாமல் நோய் தீவிரமாகும்.

இவ்வாறு கூறுவது வெறும் கற்பனைக்கூற்றே சாதாரண விஞ்ஞான எதிர்வு கூறலோ அல்ல. நோய் தொற்றுதல் துறை சார்ந்த இணைப் பேராசிரியர் Allison Aiello, PhD,MS, தலைமையில் மிச்சிகன் பல்கலைக்கழகத்தினரால் 238 வீடுகளில் ஒரு வருடமாகச் செய்யப்பட்ட ஆய்வை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

இவ்வாறான கிருமி எதிர் இரசாயன மருந்துகள் வீட்டிலுள்ள ஆபத்தான நுண்ணங்கிகளை அழிப்பதில் உதவுகின்றனவா என்பது ஆய்வு பூர்வமாக அறியப்படாத நிலையில் (அதாவது உண்மையில் அவை அவசியம் தானா என்பது தெளிவாகாத நிலையில்?) அவற்றின் பாவனை இத்தகைய ஆபத்தான கிருமிகள் வளர்ச்சியடைவதை ஊக்குவிக்கின்றது என்பது கவலைக்குரியது.

ஆயினும் இதன் காரணமாக நீங்கள் அத்தகைய கிருமி நீக்கி மருந்துகளை உபயோகிக்கக்கூடாது என்று அர்த்தப்படாது. ஆனால் அவற்றை உபயோகிக்கும் போது அவற்றின் செறிவை உற்பத்தியாளர் சிபாரிசு பண்ணிய அளவிலேயே உபயோகிக்க வேண்டும். ஆனால் பலரும் அதிக தண்ணீரை கலந்து அதன் செறிவைக் குறைப்பதாலேயே கிருமிகள் உடனடியாக அழியாமல் தப்பி எதிர்ப்பாற்றலை வளர்த்துக் கொள்கின்றன.

இவ்வாறாக வழமையான மருந்துகள் சாதாரண கிருமிகளுக்கு எதிராகச் செயற்பட முடியாது போவது மருத்துவத் துறைக்கு மிகுந்த தொல்லையாகும். ஆனால் இவ்வாறான நிலைமைக்கு முக்கிய காரணம் மேற்கூறியவாறு வீடுகளில் சுகாதாரத்தைப் பேணுவதற்காக கிருமி எதிர் இரசாயன மருந்துகளை உபயோகிப்பது அல்ல. மாறாக நுண்ணுயிர்க் கொல்லி மருந்துகளின் (Antibiotics) துஷ்பிரயோகமே முக்கிய காரணமாகிறது.

ஒரு காலத்தில் மிகச் சிறப்பான செயற்பாடுடையதாக இருந்த டெட்ராசைகிளின் (Tetracycline)என்ற நுண்ணுயிர்க் கொல்லி பிற்பாடு செயலிழந்து போனது.இதற்கு காரணம் நோயாளிகள் தாங்களாகவே இம்மருந்தை மிட்டாய் வாங்குவது போல வாங்கி தடிமன் போன்ற சிறு நோய்களுக்கக் கூட வாயில் அமுக்கிக் கொண்டதே ஆகும்.

இப்பொழுது அமொக்சிலின் (Amoxicillin) மருந்துக்கும் கூட இந்நிலை தோன்றி வருகிறது.

எனவே நுண்ணுயிர்க் கொல்லி நோய் மருந்துகளை நோயாளிகள் தாங்களாகவே வாங்கி உபயோகிக்கக் கூடாது. வைத்தியர் சிபாரிசு பண்ணினால் மட்டுமே உபயோகிக்க வேண்டும்.அதுவும் அவர் சிபாரிசு செய்தளவு மருந்தையே உபயோகிக்க வேண்டும்.கூடவோ குறையவோ தாங்களாகப் பாவிக்கக் கூடாது.

டாக்டர் எம்.கே. முருகானந்தன்

நன்றி:- தினக்குரல் 18.08.2008

Read Full Post »

>
டொக்டர்:“ என்னுடைய கிளினிக் நட்டத்தில் போகிறதே … ஒருத்தருக்கும் முகப்பரு வாறதாகத் தெரியல்ல …”
வந்தவர்: “என்ன கிளினிக் வைச்சிருக்கே?”
டொக்டர்:“முகப்பரு கிளினிக்”

ஒருவர்:“ ஏன் அந்த மேனேஜர் எந்த நேரமும் காரமாகவே பேசுராரு”
மற்றவர்: “இனிப்பா பேசினா சர்க்கரை வியாதி வந்திடும் என்ற பயம்”

கணவன் – “தேத்தண்ணிக்கு ஏன் இவ்வளவு பெரிய கரண்டியாலை சீனி போடுறீங்க”
மனைவி – “டாக்டர் சொல்லி இருக்காரு, ஒரு கரண்டிக்கு மேல சீனி போட்டு தேத்தண்ணி குடிக்ககுடா எண்டு அதான் ..”

டாக்டர்: உங்கள் கணவர் ஏன் இறந்து போனார் ..
ஒருத்தி: நீங்கள் காட்டின பில்லை வாங்கிப் பார்த்த பிறகு

டாக்டர்: உனக்கு வந்துள்ள நோய் பரம்பரை வியாதி என உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
ஒரு பெண்: அப்பிடியெண்டா … நீங்கள் தரும் பில்லை பின்னால் உள்ள தாத்தாவிடம் கையளியுங்க ..

ஒருவர்: அமெரிக்காவில் உள்ள ஒஸ்கார் என்ற பூனை நோயாளியின் அருகே படுத்தால் நோயாளி 4 மணித்தியாலயத்தில் இறந்துவிடுவாராம்! செய்தி வந்திருக்கு.
மற்றவர்: அது அமெரிக்காவில். இலங்கை நோயாளிக்கும் பக்கத்திலை காணி உறுதி எழுதுகிறவை படுத்திருந்தால் ஒரு மணித்தியாலயத்திலை நோயாளி அவுட்டாம்.

இவை சுவைத்திரள் இதழ்களில் வெளிவந்த மருத்துவம் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு சில நகைச்சுவைகள். நான் படித்து ரசித்தவை. நீங்களும் சுவைக்கக் கூடும். சஞ்சிகை முழுவதையும் புன்னகையோடும் சில நேரங்களில் வாய்விட்டுச் சிரித்தும் படிக்கலாம்.

இது நகைச்சுவைக்கான ஏடு. 1993ம் ஆண்டு முதல் வெளிவரும் சஞ்சிகை. இதன் ஆசிரியர் திக்கவயல் சி.தர்மகுலசிங்கம். ஈழத்தின் முதல் நகைச்சுவை இதழான ‘சிரித்திரன்’ முன்மாதிரியாகக் கொண்டு வெளிவருகிறது. சிரித்திரன் ஆசிரியர் சிவஞானசுந்தரத்தில் ஆறா அன்பு கொண்டவர். இச் சஞ்சிகை வெளிவந்த காலத்தில் அதில் நிறைய எழுதியவரும் கூட. அத்துடன் சுந்தருக்கு பக்கபலமாக நின்றவரும் கூட. மிக கஷ்டமான சூழலிலும் திக்கவயல் விடாமுயற்சியுடன் இந்த இதழை நடாத்தி வருகிறார். மிகவும் பாராட்டப்பட வேண்டிய முயற்சி.

‘நாட்டுக் கருடன் பதில்கள்’ என்ற கேள்வி பதில் பகுதி மிகவும் சுவையாக உள்ளது. மகுடியார் பதில்களை நினைவூட்டுகிறது. ‘இலக்கியத்தில் சிரித்திரன் காலம்’ என்ற தொடர் கட்டுரையை ஆசிரியர் எழுதுகிறார். பாலா.சங்குப்பிள்ளையின் சிறுகதை, கா.சிவலிங்கத்தின் ‘தலைச் சித்திரை’ மேடைநாடகம், ‘சத்தியவான சாவித்தரி’ புராணக் கதையானது சிறுவர்களுக்கு ஏற்ப புனையப்பட்டது.

இவை போன்ற பலவும் இந்த இதழை அலங்கரிக்கின்றன. இவற்றுடன் செங்கை ஆழியானின் பிரபல படைப்பான ‘ஆச்சி பயணம் போகிறாள்’ தொடராக வெளிவந்து வாசகர்களை சிரிக்கவும் ஆச்சியோடு பயணப்படவும் வைக்கிறது.

கட்டுரை, சிறுகதை, கவிதை. துணுக்குகள் என 64 பக்கங்களுக்கு சிரித்திரன் சைசில் விரியும் இந்த இதழ் முழுக்க முழுக்க சிரித்து மகிழ்வதற்கே.

சுயபுராணம் என மகுடமிடப்பட்டு சஞ்சிகை பற்றிய தகவல் வழங்கும் பகுதியில் கொடுக்கபட்ட சில தகவல்கள் கூட சுவார்ஸயமாக இருக்கின்றன. உதாரணமாக,

இலட்சியம் : துன்பப்படுவோன் சிரித்து மகிழல்,
சந்தா : ஏற்கப்படமாட்டாது,
சுவைத்திரளில் வெளிவரும் விடயங்களுக்கு முழுப்பொறுப்பு ஆசிரியரே. அவதானமாக எழுதுவது எழுத்தாளர் பொறுப்பு கொப்பியடித்த பக்கங்களுக்கு எமது நன்றிகள்.

என்ன? சுவைத்திரளைச் சுவைக்க ஆவலாக இருக்கிறதா?

தொடர்புகளுக்கு:- சுவைத்திரள், 24/1, பொன் தொழிலாளர் வீதி, மட்டக்களப்பு.
தொலைபேசி:- 0779004811

Read Full Post »

>
உணவு ஒவ்வாமை என்பது பாலகர்கள் சிலருக்கு பெரும் பிரச்சினையாக உள்ளது.தாய்ப் பாலுடன் மட்டும் இருக்கும் குழந்தைகளுக்கு ஒவ்வாமை Allergy ஏற்படுவது குறைவு.தாய்ப்பாலுடன் அல்லது தாய்பாலை முற்றாக நிறுத்திய பின் மாப்பால் அல்லது முட்டை, Cereals போன்ற திட உணவுகளை ஆரம்பிக்கும் போதே பெரும்பாலும் இத்தகைய பிரச்சினைகள் தலை காட்ட ஆரம்பிக்கின்றன.

முட்டை,பசுப்பால்,கோதுமை,சோயா,கச்சான், ஏனைய விதைகள், சில வகை மீன்கள்,நண்டு,இறால் போன்ற கோதுள்ள கடலுணவுகள் ஒவ்வாமையை அதிகளவு ஏற்படுத்துவதாக கண்டறியப்பட்டுள்ளது.இவை குழந்தைகளிடம் மட்டுமல்லாது வளர்ந்த சிலரிடமும் அலர்ஜியை ஏற்படுத்துகின்றன.

இத்தகைய ஒவ்வாமை என்பது தோல் சிவந்து தடிப்பது, அரிப்பு எடுப்பது போன்றே பெரும்பாலும் வெளிப்படும்.ஆயினும் எப்பொழுதுமே அவ்வாறு என்றில்லை.

நாம் கிரந்தி என்று பொதுவாக சொல்லும் பாலகர்களின் எக்ஸிமா என்பது இத்தகைய உணவு ஒவ்வாமையின் வெளிப்பாடுதான். அதேபோல சில உணவுகளை உண்டால் வயிற்றுக் கோளாறுகள் ஏற்படுவதுண்டு. வயிற்று முறுக்கு,வயிற்றுப் பொருமல், வாய்வு,வாந்தி,வயிற்றால் இளக்கமாகப் போதல் போன்றவையும் கூட உணவு ஒவ்வாமையின் வெளிப்பாடுதான்.

பாலகர்களில் அதாவது ஒரு வயதிற்கு உட்பட்ட குழந்தைகளில் தோன்றும் இத்தகைய ஒவ்வாமைகள் அவர்கள் வளரவளர படிப்படியாக மறைந்து விடுவதுண்டு. இதற்கு வெளிப்படையான காரணம் சொல்ல முடியாதபோதும்,ஒவ்வாமைப் பொருளைக் குறைந்த அளவில் சிறிதுசிறிதாக குழந்தைக்குத் தெரிந்தோ தெரியாமலே கொடுக்கும்போது அவர்கள் அதிலிருந்து விடுபடுகிறார்கள் எனலாம்.

எனவே முட்டை ஒவ்வாமை பற்றிய ஆய்வு ஒன்று செய்யப்பட்டது.முட்டை ஒவ்வாமை உள்ள 94 பிள்ளைகளை 6 மாதங்களுக்கு ஆய்வுக்கு உட்படுத்தினார்கள். அவர்களுக்கு முட்டை சேர்க்கப்பட்ட கேக்கை தொடர்ச்சியாகவும் மிகக் குறைந்த அளவிலும் 6 மாதங்களுக்கு கொடுத்தார்கள்.படிப்படியாக கொடுக்கப்பட்ட கேக்கின் அளவானது அதிகரிக்கப்பட்டது.6 மாதங்களுக்குப் பின்னர் அவர்களுக்கு கேக்கில் உள்ள அளவிற்கு அதேயளவு பதப்படுத்தாத முட்டை கொடுக்கப்பட்டது.ஆச்சரியம்! அவர்களில் 95 சதவீதமானவர்களுக்கு எந்தவித ஒவ்வாமையும் எற்படவில்லை.

முட்டை அலர்ஜி எந்த முயற்சியும் இன்றித் தானாகவே அற்றுப்போவது புதினமல்ல.பெரும்பாலான பிள்ளைகள் பாடசாலை செல்லும் வயதை எட்டும்போது மறைந்து விடுவதை அக்கறையுள்ள பெற்றோர்கள் அவதானித்திருப்பார்கள். ஆனால் இந்த ஆய்வு சொல்வது என்னவென்றால் நீங்கள் உங்கள் குழந்தைக்கு நன்கு பதப்படுத்தப்பட்ட முட்டையை சிறிது சிறிதாகக் கொடுத்தால் அவர்கள் முட்டைக்கு மிக விரைவிலேயே இசைவடைந்து விடுவார்கள் என்பதுதான்.

சரி முட்டையை அவித்தோ அரை அவியலாகவோ கொடுக்கலாம்தானே? ஏன் கேக்கில் சேர்த்துக் கொடுக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் கேட்கக் கூடும்.கேக் என்றல்ல வேறு முறைகளிலும் கொடுக்கலாம்.முட்டையை அதிகம் சூடாக்கி மிகவும் பதப்படுத்தப்பட்ட நிலையில் குழந்தைக்கு ஆரம்பத்தில் கொடுக்க வேண்டும் என்பதே முக்கியமாகும். அவிக்கும் போது நீரின் கொதிநிலையளவு அதாவது 100 C அளவிற்கே செல்கிறது. இந்தளவு பதப்படுத்தல் போதாது.அவனில்(Oven)அல்லது போறணையில் வைத்து வேக வைக்கும்போது மிக அதிக வெட்பத்தில் பதப்படுத்தப்படுகிறது.எனவே முட்டையில் உள்ள புரதங்கள் நன்கு பதமாகி ஒவ்வாமை ஏற்படுவதைக் குறைக்கின்றன.

ஆய்வு முட்டை பற்றியதுதான். ஆயினும் அது சொல்லும் கருத்தை ஏனைய உணவுகளுக்கும் பொருத்திப் பார்ப்பது தவறில்லை என நம்புகிறேன்.அதாவது ஒவ்வாமை உள்ள உணவு வகைகளை மிக அதிகளவு வெட்பத்தில் பதப்படுத்தி,சிறிது சிறிதாக அறிமுகப்படுத்தினால் ஒவ்வாமை விரைவில் மறையக் கூடும்.

அத்தோடு குழந்தைக்கு திட உணவுகளை ஆரம்பிக்கும்போது முதலில் அரிசி சார்ந்த உணவுகளை (உதாகஞ்சி) முதலில் கொடுங்கள்.ஏனெனில் அரிசியில் ஒவ்வாமையை ஏற்படுத்தும் புரதங்கள் இல்லை.மாறாக சீரியல்ஸ் கொடுக்கும் போது அவற்றில் கோதுமை மற்றும் சோளம் சேர்த்திருந்தால் ஒவ்வாமை ஏற்படக்கூடிய வாய்ப்பு அதிகமாகும்.

ஆதாரம்: American Academy of Allergy, Asthma & Immunology

டாக்டர் எம்.கே. முருகானந்தன்

Read Full Post »

>நோவுகள்!
அதுதான் வலிகள்
எம்மை
விட்டுப்பிரியா துணைகள்.

எத்துணை துன்பமானவை.
வகை வகையாக மனித உடலில்
தஞ்சமடைகின்றன.
வளர்கின்றன
குட்டி போட்டு
பட்டியாகப் பெருகுகின்றன.
உடலில் மட்டுமா
உள்ளத்திலும் கூடவே.

ஆர்திரைடிஸ், ஆர்திரல்ஜியா,மூட்டுவாதம்,
தசைப்பிடிப்பு, Facitis, Myalgia
தலைவலி, கபாலகுத்து
எனப் பெயரிட்டு அடங்காது.
சொல்லி மாளது.
இத்துடன் மனவலிகளும்
இணைந்து கோரத் தாண்டவம் ஆடுகின்றன.

நிவாரணம் உண்டா இவைகளுக்கு!

வலிநிவாரணிகளா
மன அழுத்த நிவாரணிகளா
பிடிப்பு தணிக்கும் மருந்துகளா
ஒத்தடமா
மஸாஜா
Infra Red லைட்டா?

இவை எல்லாம்
என்ன செய்ய முடியும்
இதமான வார்ததைகளுக்கு முன்னால்!

ஆறுதல் வார்த்தைகளுக்கு செலவில்லை,
பணம் தேவையில்லை
உடலுழைப்பும் வேண்டியதில்லை.
ஆனால்
மரணத்தில் வாசலில் நிற்பவனுக்கும் கூட
அமைதியைக் கொடுக்கும்.
அதுவும்
செவிலிப் பெண்களிடமிருந்து
ஊற்றெடுத்தால்.

கீழே
எஸ்.செந்தில்குமார் கவிதை
தீராநதி ஜீலை 2008 இதழில்
சுவைத்தேன்.
உங்களுக்கும் பிடிக்கக் கூடும்

நோவுக்கு பெயர் தரும் செவிலிப் பெண்கள

மூர்க்கம் குறைந்த விலங்கின்
இருப்புப் போல நோவு நிறைந்த வீடு இருக்கிறது
அறைகள் நோவுகளால் கட்டப்பட்டிருக்கிறதை
அதன் கதவுகள் கூட அறிந்திருக்கின்றன.
நோவுகள் எங்கிருந்து வந்து சேர்கின்றன
பிறகு எங்கே கலைந்து செல்கின்றதென
அறியப்படாத புதிராக உள்ளது
நோவு நிறைந்த மனிதன் வாதைகளைச்
சொல்லி
அழுது கிடக்கிறான்.
அவன் நோவுகளை அறியும் சுவர்கள்
வாதைகளின் அவஸ்தையில் விரிசலுறுகின்றன.

நிவாரணமற்ற நோவுகளுக்கு
பெயர் வைத்திருக்கும்
செவிலிப் பெண்கள்
வண்ண உடையில்
மருத்துவமனைக்குள் நுழைகிறார்கள்.

செவிலிப் பெண்கள் தங்கள்
சீருடை அணிந்து கொள்ளும் போது
தற்காலிகமாக நோவுகள்
அவர்களது
வெள்ளைநிற சீருடையில்
ஒளிந்து கொள்ளத் தயாராகின்றன.

நன்றி:- தீராநதி ஜீலை 2008

Read Full Post »

>
கல்வி என்பது மனிதனின் அடிப்படை உரிமை. அது எல்லோருக்கும் எட்டக் கூடியதாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் கல்வி வழங்கலிலும் ஆழ்ந்த அரசியல் உண்டென்பதை சற்றுச் சிந்திக்க முயலும் எவரும் புரிந்து கொள்வர். ஒரு சமூகத்திற்கான கல்வியை மறுப்பதன் மூலம் அதனை அறியாமையில் மூழ்க வைப்பதும் அடிமைப்படுத்துவதும் இலகுவானது. இதனையே காலனித்துவ அரசுகளும், சுதேச அரசுகளும் செய்து வந்துள்ளன. இதற்கு அந்தச் சமூகத்திலிருக்கும் கற்றறிந்தவர்களும், தலைவர்களும் கூட பலதருணங்களில் துணையாக நிற்பது கவலைக்குரியது.

மலையக மக்களின் கல்வியானது இதற்கு வெளிப்படையான சான்றாகக் கொள்ளத்தக்கது. ‘தேசிய கல்வி முறைமையின் அமைப்புகளோடு ஒப்பிடும்போது மலையகக் கல்வி மிகவும் பின்தங்கிய நிலையிலேயே உள்ளது.’ என நூலாசிரியரும், ‘தொழிலாளிகளின் கல்வி காலனித்துவவாதிகளின் தேவைகளுக்கு அடிபணிந்திருந்தது. சுதந்திரத்திற்கு பின்னரான சமூக அபிவிருத்தி கொள்கைகளும் கூட அவர்களைக் கவனத்தில் கொள்ளவில்லை’ என பேராசிரியர் சுவர்ண ஜயவீர கூறியிருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

இத்தகைய பின்னணியில் மலையக மக்களின் கல்வி பற்றிய ஆய்வு நூலொன்றை திறந்த பல்கலைக்கழகத்தின் கல்விப்பீடத்தில் முதுநிலை விரிவுரையாளராகப் பணி புரியும் திரு.தை.தனராஜ் அவர்கள் எழுதியுள்ளார். நூலின் பெயர் ‘ஒடுக்கப்பட்டோர் கல்வி: மலையகக் கல்வி பற்றிய ஆய்வ’ என்பதாகும்
ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் பயிற்சி பெற்ற ஆசிரியரான காரணத்தினால் அவரது ஆய்வுக்கான தேடல் விரிந்த பரப்பில் சஞ்சரிப்பதைக் காணக் கிடைக்கிறது. இது ஒரு ஆய்வு நூலான போதும், தெளிவும் செழுமையும் கூடிய அவரது நடையும், ஆழமான கருத்துக்களையும் இலகுவான வாசிப்பிற்கு உகந்ததாக்கும் ஆக்க முறைமையும் வாசகனைப் பயமுறுத்தாமல் உள் நுழையத் தூண்டுகிறது எனலாம்.

கல்வி என்றால் என்ன?, கல்வியின் சமூகவியல், தொழிற்பாடுசார் நோக்கும் முரண்பாடுசார் நோக்கும், தாராண்மைவாத நோக்கில் கல்வி, ஒடுக்கப்பட்டோருக்கான கல்வி- ஒரு முன்மாதிரிகை, சகலருக்குமான கல்விக்கான முன்னெடுப்புகள், ஜொம்ரியன் மாநாடு ஆகிய தலைப்புகளில் நூலுக்கான அடித்தளம் இடப்படுகிறது. அதாவது கல்வி பற்றியும் முக்கியமாக ஒடுக்கப்பட்டோர் கல்வி பற்றியுமான அடிப்படைத் தகவல்களைத் தருவதன் மூலம் மிகவும் ஒடுக்கப்பட்டு பின்தள்ளபட்ட மலையகச் சமூகத்தின் கல்வி பற்றி ஆழமாக சிந்திக்கத் தேவையான பின்னணித் தகவல்களை தருகிறது.

நூலின் முக்கிய பகுதியானது மலையக மக்களின் வரலாற்றுப் பின்னணி, மலையகத்தில் உரிமைப் போராட்டங்களும் தொழிற்சங்கங்களின் தோற்றமும், மலையக் கல்வி, மலையகக் கல்வியின் எதிர்காலம், முடிவுரை ஆகிய அத்தியாயங்கள் ஊடாக மலையகக் கல்வியின் பன்முக பார்வையை முன்வைக்கிறது. ஆரம்ப கட்டங்களில் தொழிலாளர்களே தமது தோட்ட லயன்களில் ‘திண்ணைப் பள்ளிக்கூட’ சாயலில் பாடசாலைகளை அமைத்தனர். பின் மிஷனரிகள், இந்து சமய நிறுவனங்களும் சில பாடசாலைகளை ஆரம்பித்தன. இவை போன்ற ஆரம்பகாலத் தகவல்களும் கிடைக்கின்றன.

ஆயினும் மலையகக் கல்வி மாற்றாந் தாய் மனப்பான்மையோடுதான் அன்று முதல் இன்றுவரை அணுகப்பட்டதை ஆசிரியர் ஆணித்தரமாகச் சுட்டிக் கட்டுகிறார். இலவசக் கல்வியின் தந்தை எனப் போற்றப்படும் கன்னங்காரா தோட்டப் பிள்ளைகளின் கல்வி இந்திய முகவர்களின் பொறுப்பு என்று தட்டிக் கழித்தார். 1960ல் தனியார் மற்றும் மிஷனரி பாடசாலைகள் யாவும் அரசினால் பொறுப்பேற்கப்பட்ட போதும் தோட்டப் பாடசாலைகள் மட்டும் உள்வாங்கப்படவில்லை. அவற்றை அரசில் ஒன்றிணைக்க சுமார் பத்தாண்டுகள் தேவைப்பட்டதையும் நூலாசிரியர் சுட்டிக் காட்டுகிறார். 1962ல் ஜெயசூரிய ஆணைக் குழு மலையகக் குழந்தைகளுக்கு அவர்களின் அடிப்படை உரிமையான தாய்மொழிக் கல்வியை மறுத்து சிங்கள மொழியில் கல்வி ஊட்டப்பட வேண்டும் எனச் சிபார்சு செய்தது. இவ்வாறான அதிர்ச்சி தரும் தகவல்கள் மூலம் மலையக மாணவர்கள் காலங்காலமாகக் கல்வியில் புறக்கணிக்கப்பட்டதை கவலையோடு அறிய முடிகிறது.

இன்றும் கூட அங்கு ஆசிரியர், அதிபர், முதன்மை ஆசிரியர், கல்லி அதிகாரிகள் ஆகியோருக்கு இருக்கும் பாரிய தட்டுப்பாடுகளையும், மூலவளத் தட்டுப்பாடுகளையும் இந் நூல் தரவுகளோடு முன்வைக்கிறது. போதாமைகளைச் சுட்டிக் காட்டுவதுடன் நின்று விடாது அம்மக்களின் கல்வி முன்னேற்றத்திற்கு எடுக்கப்பட வேண்டிய அவசிய செயற்பாடுகளையும் எடுத்துக் கூறுவதே இந்நூலின் சிறப்பாகும்.

மலையகக் கல்வியின் எதிர்காலம் பற்றிப் பேசும்போது மலையகக் கல்விக்கான தரிசன நோக்கு, மலையகக் கல்விக்கான பெருந்திட்டம், மலையகக் கல்விச் செயலகம், மலையக்கல்வி மாநாடு ஆகிய தலைப்புகளில் பேசப்படுகிறது. இறுதியில் ‘குறைதீர் பாரபட்சம் (Positive Discrimination) என்ற கோட்பாடு முன்வைக்கப்படுகிறது. அது என்ன குறைதீர் பாரபட்சம்?. பாரபட்சம் என்றால் என்ன என்பதை தமிழ் பேசும் மக்கள் தமது நாளாந்த வாழ்வின் ஒவ்வாரு நிகழ்விலும் உணரக் கூடியதாக இருக்கிறது. அதை விளக்க வேண்டியதில்லை.

ஆனால் குறைதீர் என்பது முன்பு அரசியல் சமூக காரணங்களால் இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளை நிவரத்தி செய்வதற்கான விஷேட ஏற்பாடு எனக் கொள்ளலாம். ஒரு சமூகம் நீண்ட காலங்களாக பிற்பட்டிருந்தால், அதனை ஏனைய சமூகங்களின் நிலைக்கு உயர்த்த வேண்டுமெனில் அதற்கென விசேட ஏற்பாடுகள் தேவை. நாட்டிற்கான பொதுவான சட்டதிட்டங்களும் போதாது. அதற்கு மேலாக அவர்களுக்குச் சார்பான, அவர்களை முன்நிலைப்படுத்தும் செயற்பாடுகள் தேவை என்பதேயாகும்.

இத்தகைய ஆலோசனைகள் அரச நிர்வாகத்தின் கவனத்தில் விழுமா அல்லது வழமைபோல செவிடன் காதில் ஊதிய சங்குதானா?

106 பக்கங்களைக் கொண்டது இந்த ஆய்வு நூல் இலங்கை முற்போக்கு கலை இலக்கியப் பேரவையின் வெளியீடு. ‘மூன்று வருட காலத்தில் பன்னிரண்டு காத்திரமான நூல்களை வெளியிட்டதில் இலங்கை முற்போக்கு கலை இலக்கியப் பேரவை பெருமை கொள்கிறது’ என தனது காத்திரமான பதிப்புரையில் நீர்வை பொன்னையன் கூறுகிறார்.

ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு உரிய முறையில் கல்வி கிடைக்க வேண்டும் எனப் போராடிய தோழர் கார்த்திகேசனின் 30தாவது நினைவுப் பேருரையாக நிகழ்த்தப்பட்டதின் விரிவாக்கமே இந் நூல். இத்தகைய ஆய்வு நூல்களின் வெளியீடு வரவேற்கத்தக்கது. படைப்பிலக்கியம் விமர்சனம் ஆகியவற்றுடன் திருப்திப்பட்டு நின்றுவிடாது இத்தகைய கனதியான நூல்களின் வெளியீட்டில் இலங்கை முற்போக்கு கலை இலக்கியப் பேரவை இறங்கியிருப்பது பாராட்டுக்குரியது.

ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் மீதும், கல்வித் துறையிலும் ஈடுபாடுள்ள ஒவ்வொருவரும் சொந்தமாக வைத்திருக்க வேண்டிய முக்கிய நூல் இதுவெனலாம்.

நூல் :- ஒடுக்கப்பட்டோர் கல்வி: மலையகக் கல்வி பற்றிய ஆய்வு
நூலாசிரியர்:- தை.தனராஜ்
வெளியீடு :- இலங்கை முற்போக்கு கலை இலக்கியப் பேரவை
11, இராஜசிங்க வீதி
கொழும்பு 06.
விலை :- ரூபா 200.00

எம்.கே.முருகானந்தன்.

Read Full Post »