Feeds:
பதிவுகள்
பின்னூட்டங்கள்

Archive for நவம்பர், 2009

>பச்சைக் கம்பளம் விரித்தாற் போன்ற பெரு நிலப்பரப்பு. அதன் இக்கரையில் ஒரு பெரும்பாதை. அதிலிருந்து கிளைத்தெழுந்த இன்னுமொரு பாதை பசுமையை ஊடறுத்து நேரே செல்கிறது.

பச்சைக் கம்பளத்திற்கு செம்மஞ்சள் போர்டர் இட்டாற் போல பாதைகள் எல்லாமே கிராமப் புறத்திற்கேயுரிய செம் மண் ரோடுகள்.

பாதைகள் சந்திக்கும் முச்சந்தியின் நட்ட நடுவே ஒரு சிறு மரம். மெல்லுடல் கன்னியொருத்தி தன் இளம் பச்சை நிற முந்தானையை காற்றில் சிறகடிக்க விட்டதுபோல் உற்சாகமாக கிளை விரித்து அசைந்தாடுகிறது.

நகரச் சந்தடிகளைக் கனவிலும் காண்டறியாத, சன நடமாட்டம் ஒறுத்துப்போன தொலைதூரக் கிராமம். மெல்லென வீசும் காற்று இசைக்கும் கீதம். அது தவிர்ந்த வேறு எந்த செயற்கைச் சப்தங்களும் காதைக் குடையாத, மனதைக் குழப்பாத பேரமைதி.

திடீரென அந்த அமைதியைக் குலைப்பது போன்றதொரு சிறு இரைச்சல், கேட்டும் கேட்காததுபோல!

காது கொடுத்துக் கேட்கிறோம்.

வாகன இரைச்சலா?

வாகன இரைச்சல் தான் எனத் தெளிவாகும் தருணத்தில் தெருவின் இடப்பக்கமாக ஒரு வாகனம் வருவது தொலைதூரக் காட்சியாக தெரிகிறது. வானா, பஸ்சா, லொரியா? தெளிவாகத் தெரியாதளவிற்கு எடுக்கப்பட்ட தூரக்காட்சி.

வாகனம் முச்சந்தியில் நின்று புறப்படுகிறது.

வாகனத்திலிருந்து இறங்கிய இருவர் பசுமையை ஊடறுத்து நீண்டு செல்லும் பாதையில் நடந்து செல்ல ஆரம்பிக்கின்றனர் ஒருவர் காவிநிற அங்கிக்காரர். மற்றவர் சாதாரண உடை அணிந்தவர். ஒருவர் பின் மற்றவராக நடக்கின்றனர் பேச்சில்லை கதை காரியம் இல்லை. ஒருவரோடு ஒருவர் தொடர்பற்றவர்கள் போல அமைதியாக நடக்கின்றனர்.

ஒளியுருபதி கருவி (Video Camera) அண்மைக் காட்சியாக குறுக பசுமையைக் கொடுக்கும் கரும்புத் தோட்டத்தை பாதை ஊடறுத்துச் செல்வது புரிகிறது. தொடர்ந்து நடக்கிறார்கள் சீரான இடைவெளிவிட்டு ஒருவர்பின் மற்றவராக. மனிதனதும் அவனது நிழலினதும் யாத்திரையா?

மனதை அங்குமிங்கும் அலையவிடாது தன்னுள் மூழ்கடிக்கும் இனிய கவிதையாக அந்தக் காட்சியும் அங்கு இசைக்கும் மௌனத்தின் பேரொலியும் எம்மை புதியதோர் உலகிற்குள் இழுத்துச் செல்கின்றன.

பிரஸன்ன ஜெயக்கொடியின் புதிய திரைப்படமான ‘சங்காரா’ வின் ஆரம்பமே எம்மை இவ்வாறு அசர வைக்கிறது.



சவோய் சினிமாவில் 2006 நவம்பர் 3ம் திகதி முதல் 7ம் திகதிவரை நடந்த திரைப்பட விழாவின் கடைசி நாளன்று தற்செயலாகக் காணக்கிடைத்தது. எனக்குக் கிடைத்தது அரிய, அற்புத அனுபவந்தான் அது.

‘சங்காரா’ திரைப்படத்தின் பிரதான பாத்திரம் ஒரு இளம் பௌத்த துறவி பிக்கு ஆவார். ஆனந்த தேர வங்கீசா என்பது அவர் பெயர். களனி பல்கலைக்கழக பட்டதாரி. பௌத்த ஜாதகக் கதைகளை சுவரோவியங்களாகக் கொண்ட ஒரு புராதன விகாரைக்கு ஆனந்த தேரர் வருவதுடன் கதை ஆரம்பமாகிறது.

சற்று மேடான பாறைக் குன்றில் அப் பழைய பௌத்த ஆலயம் அமைந்துள்ளது வாயிலில் கோயில் மணி. அருகிலேயே பிக்குகளின் விடுதி. பாதையிலிருந்து கோயிலுக்குச் செல்வதற்காக 20 – 30 படிகளைக் கொண்ட குறுகலான படிக்கட்டு. எதிர்ப்புறத்தில் கண்பார்வைக்குள் விழக்கூடிய தூரத்தில் கிராமத்தவர் ஒருவரின் வீடு. அழகிய மரம். அருகிலேயே சலசலத்தோடும் சிற்றாறு. மனதிற்கு இதமான ரம்மியமான சூழல்.

வயதான மூத்த பிக்கு ஒருவரே அக் கோயிலுக்கு எல்லாமாக இருக்கிறார். வாயிலில் ஒரு அகண்ட பெரிய நீர்ப்பாத்திரம். துறவி மற்றும் கோயில் தேவைகளுக்காக அப் பாத்திரத்துக்கு நீர் கொண்டு நிரப்புவது அயலில் உள்ள பெண்கள்தான்.

கிராமத்தவர் வேறு, கோயில் வேறல்ல இது அவர்களது கோயில்.

அவர்களது சுகதுக்கங்களில் கோயிலுக்குப் பங்குண்டு.

அதே போல கோயிலின் தேவைகளை பூர்த்திசெய்வதும் அவர்கள்தான.

அதுதான் பணத்திற்கும் நேரத்திற்கும் பின் ஓட்டப்பந்தயம் பிடிக்காத கிராமியத்தின் உயர் பண்பு ஆகும். கால ஓட்டத்தினால் அச் சுவரோவியங்கள் பல உடைந்தும், சிதைந்தும், நிறம் மங்கியும் உருக்குலைந்து வருகின்றன.

அவற்றைச் செப்பனிட்டு, திருத்தி, நிறம் ஊட்டி புனருத்தாரணம் செய்வதே இவ் இளம் பிக்குவின் பணியாகும். அமைதியாக, நிதானமாக ஒரு பிக்குவிற்கு ஏற்ப, தன் சிந்தனை முழுவதையும் ஒருமைப்படுத்தி தனிமையில் பணியைத் தொடங்குகின்றார். சாந்தும், சாந்தகப்பையும், வர்ணக் குழைவுகளும் தூரிகைகளும் தனியொருவனாகப் பணியாற்றும் அவர் கைகளில் கலை நுணுக்கத்துடன் இயங்கி அவ் ஓவியங்களுக்கு புத்துயிர் கொடுக்க ஆரம்பிக்கின்றன.

சுவரொவியத்திலுள்ள பெண்ணொருத்தியின் ஒரு பக்க மார்புப் பகுதி உடைந்து சிதிலமடைந்திருக்கிறது ஆனந்த தேரர் சேதமடைந்துள்ள அப்பெண்ணின் மார்புப் பகுதியில் கைவைத்து திருத்த வேலை செய்துகொண்டிருக்கும் போது சிரிப்புச் சத்தம் பின்புறத்திலிருந்து கலகலக்கின்றது திரும்பிப் பார்க்கிறார் இரு யுவதிகள் பெண் (சிலை) ணின் மார்பில் தேரர் கைவைத்திருப்பது அவர்களுக்கு அடக்கமுடியாத சிரிப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது இவர் பார்வை திரும்பவும், யன்னலை விட்டு அகல்கிறார்கள் அவர்களில் ஒருத்தி எதிர்ப்புற வீட்டுக்காரரின் மகள் உபமாலி.

தற்செலாக கீழே விழுந்த அவளது ஹெயர் பின்னை கண்டெடுக்கிறார். அதனைத் திருப்பிக் கொடுப்பதற்கு எடுக்கும் முயற்சியின் போது அவரது ஆழ்மனத்தில் புதைந்துள்ள அதன் கெட்ட எண்ணெம் கொண்ட கரிய மறுபக்கம் தெரிய வருகிறது.

அமைதியான நிர்மலமான நீரில் கல்விழுந்தது போல சலனம் அலைஅலையாக எழுகிறது. பல சம்பவங்கள் தொடர்கின்றன. மற்றவர்கள் பார்வையிலும் சமூகத்தின் நோக்கிலும் ஒருவன் எப்படி வாழ்கிறான் என்பது ஒருவர் பற்றிய பூரணமான தரிசனம் என்று கொள்ள முடியாது.

வாழ்க்கை பூராவும் ஒருவனின் மன ஆழத்தில் ஒளிந்து கிடக்கிற ரகசியங்களை தனக்குத்தானே தோண்டியெடுத்துப் பார்ப்பது தான் உள்ளொளி பெருக்குவதாகும். இது மற்றெல்லோரையும் விட துறவிகளுக்குக் கூடுதலாகப் பொருந்தும். இதனை இத்திரைப்படம் உணர்த்துகிறது.

‘மனித மனத்தில் கொழுந்து விட்டெரியும் ஆசையும், உறவுகளால் ஏற்படும் பிணைப்பும், அவனை எல்லையில்லாத துயரத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் என்ற பௌத்த தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டதே இப்படத்தின் உட்கருத்து’ என பிரசன்ன ஜெயக்கொடி ஓரு செவ்வியில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

‘மேலும் மனிதனானவன் தனது உடல், உள்ளம், இதயம் ஆகியவற்றுக்கு ஆட்பட்டு இயங்குவதையும் அதனால் அவனுக்கு ஏற்படும் உணர்வுகளையும், பலாபலன்களையும் இத் திரைப்படத்தில் ஆழமாக ஆய்வு செய்ய முயன்றிருக்கிறேன்’ என்கிறார்.

அவரது கருத்துப்படி கணந்தோரும் மாற்றமுறும் மனிதமனம் பற்றிய சித்தரிப்பே இப்படமாகும்.

இருந்த போதும் இப்படம் தத்துவவிசாரம் செய்து பார்வையாளனைப் பயமுறுத்தவும் இல்லை. ஓட்டமின்றித் தேங்கி நகராது போரடிக்கவும் இல்லை. மாறாக புதுமைப் பித்தனை, ஜெயகாந்தனை, சு.ராவை, ராமகிருஸ்ணனை, ஜெயமோகனைப் படிக்கும் போது கிட்டும் உயர் இலக்கிய அனுபவம் போன்ற நிறையுணர்வை இத் திரைப்படத்தில் பெறுகிறோம்.

ஒரு காட்சி. ஆனந்த தேரர் தன் பணியிடையே யன்னலூடாகப் வெளியே பார்க்கிறார். தூரத்தே தனது வீட்டில் உபமாலி நாயோடு விளையாடிக்கொண்டிருப்பது தெரிகிறது. தற்செயலாக அவள் தடக்கி விழப் பார்க்கிறாள.

தேரர் தன்னையறியாது திடுக்கிட்டெழுந்ததில் அருகில் இருந்த வண்ணக்கலவைகள் கொண்ட தட்டுக்கள் தட்டுப்பட்டு விழுந்து உடைகின்றன.

சத்தங் கேட்டு உள்ளே வந்த பக்தர்கள் என்ன நடந்ததென வினவ, கண்ணுக்குள் வண்ணத் துளி தவறி விழுந்து விட்டதெனக் கூறுகிறார். அவர்களில் ஒருவர் தேரரின் கண்ணைப் பரிசோதித்துப் பார்த்துவிட்டு ‘பயப்படவேண்டியதில்லை முலைப்பால் விட்டால் சரியாகிவிடும்’ என்கிறார்.

அங்கிருந்த தாயொருத்தி தேரருக்கு உதவுவதற்காக முலைப்பால் எடுக்க மறைவிடம் நோக்கிச் செல்கிறாள். மனிதனுள் மறைந்திருக்கும் துர்மனமானது, ஆபத்திற்கு உதவ வந்த அவளைப் பின் தொடர்ந்து அவள் செய்வதைக் கள்ளமாகப் பார்க்க முயல்கிறது.



மனித மனம்தான் எத்தனை வித்தியாசமானது. சாதாரண மனிதனாயினும், துறவியாயினும், தனது கேடு கெட்ட எண்ணங்களை மூடி மறைத்து ஆசாரசீல வேடத்தில் தன்னை வெளிப்படுத்தி காப்பாற்ற முயல்கிறது. முலைப்பால் விட்டதும் சற்றுச் சுகமானதுபோல் வெளிக்காட்டிய தேரர் தன்னை ஆசுவாசப் படுத்துகிறார்.

தாயிடமிருந்த கள்ளங்கபடமற்ற குழந்தை கலகலத்துச் சிரிக்கிறது!

இவை யாவும் வசனங்களை கொண்டிராத காட்சிப் பிம்பங்கள். வார்த்தைகளுக்கு அகப்படாத உணர்வுகளை கிளறிச் சிந்திக்க வைக்கும் நெறியாளரின் கலையுணர்வின் வெளிப்பாடுகள்.

தமிழ், ஹிந்திப் படங்களில் எமக்குப் பரிச்சயமான பாட்டு, டான்ஸ், சண்டை எதுவுமில்லை அதீத உணர்வுகளைக் கொட்டிக் கண்ணீர் சிந்தவைக்கும் காட்சிகளோ, கோமாளித்தனமான நகைச்சுவைக் காட்சிகளோ கிடையாது,

உரையாடல்கள் கூட மிகச் செற்பமே 1 ½ மணிநேரம் வரை ஓடும் இத்திரைப்படத்தின் மொத்த உரையாடல்களும் 15 நிமிடத்தைத் தாண்டுமோ என்பது சந்தேகமே. உரையாடல்களில் தங்கியிராமல் ஒழுங்காகவும் திறமையாகவும் ஆழ்ந்த கலையுணர்வுடன் அமைக்கப்பட்ட காட்சிப் படிமங்களாலும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பின்னணி ஒலிகளாலும் திரைப்படத்தை நகர்த்துகிறார் நெறியாளர்.

காற்றின் அசைவும், மழைநீரின் தெறிப்பும், ஆற்றுநீரின் சலசலப்பும், உதிர்ந்த இலைகள் நிலத்தில் அராத்தும் சரசரப்பும், கதவு மூடும் சத்தமும், காலடி ஓசையும் கூடப் பேசுகின்றன.

ஒரு காட்சி நடக்கும் போது அங்கு இயல்பாக எழும் சத்தங்கள் கூட பின்னணியில் கவிதையாக வந்து விழுகின்றன.

இசையாகப் பிரமிக்கவைக்கின்றன.

இசையின் மொழியால் திரைப்படத்தை எம்மோடு பேச வைத்த இசையமைப்பாளர் நட்டிகா குருகே பாராட்டுக்குரியவராகிறார். ஆயினும் சில இயல்பான சத்தங்கள் (உதா – காலடி ஓசை) இயற்கையாக எழும் சப்தத்ங்களைவிட கூடிய தொனியில் ஒலிப்பதைத் தவிர்த்திருக்கலாம்.

இத்திரைப்படத்தின் வெற்றிக்கு கலை இயக்குனர் சுனில் விஜயரட்ணவின் பங்களிப்பும் மிக முக்கியமானதாகும்.

பழைய பௌத்த கோயில், கம்பீரமான புத்தர் சிலை, அவரைக் குனிந்து தொழும் நிர்வாணப் பொண்ணின் சிலை, சுவரோவியங்கள், பிக்குகள் விடுதி, விகாரையின் கூரை ஓரத்தில் அமைந்திருக்கும் பழைய ஆனால் வேலைப்பாடு நிறைந்த பீடிங் என பழமையும், புனிதமும் நிரம்பிய சூழலுக்குள் எம்மை அழைத்துப் பரவசப்படுத்துகிறார்.

தனது ஒளியுருபதி கருவியை முனைப்படுத்தாமல் இயக்குனரின் உள்ளம் அறிந்து அழுத்தமாகப் படமாக்கியுள்ளார் பாலித பெரேரா. கரும்புத் தோட்டம், சிற்றாறு, பாதைகள் போன்ற வெளிப்புறக் காட்சிகளிலும் சரி, விகாரையின் உட்புறக்காட்சிகளிலும் சரி அவரது திறமை பளிச்சிடுகிறது.

முழுப்படமும் தனமன்விலாவிலும் அதைச் சுற்றியுள்ள இடங்களிலும் 35 நாட்களில் படமாக்கப்பட்டதாம.; படப்பிடிப்பிற்குப் பின்னான தொழில்நுட்ப வேலைகள் மட்டுமே இந்தியாவில் செய்யப்பட்டதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுளது.



டைரக்டர் பிரசன்ன ஜெயக்கொடியின் முதல் திரைப்படம் இதுவென்ற போதும் சின்னத்திரையில் ஏற்கனவே அபாரதிறமை காட்டியுள்ளார். ( Sanda Amawakai, Nisala Wila, Iam Diyaman Kada, Hand Wila) ஆகியவை அவரது விருது பெற்ற டெலி டிராமாக்கள் ஆகும். இவற்றை நான் பார்க்கவில்லை. கேள்வி ஞானம்தான்.

புதுமுக இளம் நடிகர் துமின்து டொடென்தனா (Thumindhu Dodantenne) ஆனந்த தேரர் ஆக வருகிறார். ஏனைய முக்கிய பாத்திரங்களில் வரும் சச்சினி அயேன்ரா (Sachini Ayendra Stanley), நிலுபா ஹின்கென்த ஆராச்சி ஆகியோரும் திரைக்குப் புதியவர்களே. ஆயினும் இயல்பான நடிப்பால் மனதில் நிற்கிறார்கள்.

முதிய துறவியாக K.A. Milton Perera பண்பட்ட நடிப்பைத் தருகிறார்.

கெய்ரோ உலகத் திரைப்பட விழாவில் பங்கு பற்றி இறுதிச் சுற்றுக்குத் தெரிவாகியுள்ள சங்காரா பலத்த பாராட்டைப் பெற்றதாக பத்திரிகைச் செய்திகள் கூறுகின்றன. சிறந்த நெறியாள்கைக்கான பரிசையும் தட்டிக் கொண்டதாக ஞாபகம்.

கிட்டத்தட்ட 3 தசாப்தங்களுக்கு முன் (1978) வெஸ்டர் ஜேம்ஸ் பீரிசின் Ahasin Polowata என்ற திரைப்படம் இதே திரைப்பட விழாவில் பங்குபற்றி அவ்வாண்டுக்கான சிறந்த படத்திற்கான விருதைப் பெற்றது ஞாபகம் இருக்கலாம்.

அதற்குப்பின் இப் படத்திற்கே அதன் இறுதிச் சுற்றில் கலந்து கொள்ளும் வாய்ப்புக் கிட்டியுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது. இத்தகைய பெருமைக்குரிய நெறியாளர் பிரசன்ன ஜெயக்கொடிக்கு வயது 37 மட்டுமே.

ஒரு புத்த பிக்குவின் மனத்தின் மறுபக்கத்தை திரைப்படமாக எடுத்த பிரசன்ன ஜயக்கொடியின் துணிவு பாராட்டுக்குரியது. ஆயினும் பிக்குவின் மறுபக்கத்தை காட்டுவதற்குஅதே நடிகரைப் பயன்படுத்தாது வேறு ஒருவரை பயன்படுத்தியமை கவனிக்க வேண்டிய விடயமாகும். இறுக்கமான பெளத்த சிங்கள மேலாதிக்க சிந்தனையுள்ள சமூகத்தில் வெளிப்படையாக பெளத்த துறவியை விமர்சனம் செய்வது சிக்கலாக இருக்கக் கூடும் என எண்ணத் தூண்டுகிறது.

எனது சிங்கள மொழி அறிவு மிகவும் குறுகியது. ஆங்கில உபதலைப்புக்கள் போடப்படவில்லை. எனவே புரிதலிலும், கருத்துக்களிலும் மயக்கங்கள் இருக்கலாம் என்பது உண்மையே ஆயினும் மொழியானது பட ஓட்டத்தை புரிவதிலும் ரசனையுடன் நுகர்வதற்கும் தடையாக இருக்கவில்லை என்பதை உறுதியுடன் கூறுவேன்.

படத்தின் இறுதிக் காட்சி. அமைதியா ஓடும் நீர். அதற்குள் ஒரு மரக்குற்றி. அதன் மேல் ஒரு நீர்த்துளி விழுகிறது. மரக்குத்தி அசையாமல் இருக்கிறது. நீரில் அலையெழுந்து பரந்து பரவி நிதானமாக ஓய்கிறது. மீண்டும் நீர்த்துளி விழுகிறது. மரம் அசையாமல் இருக்க நீரில் மீண்டும் அலையெழுந்து ஓய்கிறது. மீண்டும்……… மீண்டும்….

திரையரங்கில் ஒளிபரவ இருக்கையை விட்டு எழுகிறோம். வீடு திரும்பியும் சிந்தனை ஓயவில்லை. திரையில் பார்த்த காட்சிகளுக்கு அப்ப புதிய புதிய காட்சிகளும் வௌ;வேறு சாத்தியங்களும் எம்முள் உயிர்த்தெழுந்தன. நுகர்வோரின் சிந்தனையை முடக்காமல் சுய சிந்தனைக்கு இடம் அளிப்பதுதான் எந்தவொரு உயர் கலைப்படைப்பின் பண்பாகும் சங்காராவும் அத்தகைய ஒரு கலைப் படைப்பாகும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

டொக்டர்.எம்.கே.முருகானந்தன்.

நன்றி:- வீரகேசரி (ஞாயிறு), காலம் (கனடா சஞ்சிகை)


Read Full Post »

>
குடும்பத்தோடு வந்திருந்தார்கள். அம்மம்மா, அம்மா, அப்பா, பத்து வயதிற்கு உட்பட்ட மூன்று குழந்தைகள்.

அனைவருக்கும் வருத்தம் என்றில்லை. அம்மம்மாவிற்குத்தான் வருத்தம்.

வீட்டில் குழந்தைகளை தனியே விட்டுவிட்டு வர முடியாது.

ஓன்றுக்கொன்று அடித்துக்கொள்ளும்.
காயங்கள் தேடும்.
பொருட்களை உடைக்கும்.

எனவே அனைத்துப் பிரளிகளும் செய்வதற்காக இங்கு கூட்டி வந்திருந்தார்கள்.
மேலும் படிக்க
கிளிக் பண்ணவும்

Read Full Post »

>

பெண்களே உங்கள் மாண்பை இழிவு படுத்த இடந்தராதீர்கள்

‘எப்ப ஏதாவது நல்ல காரியம் சுப காரியம் நடந்தாலும், வெளியிலை’ என்று சொல்லிக் கொண்டு இவள் ‘நிற்பாள்’ என்ற நக்கல் பேச்சைக் கேட்காத பெண்ணா நீங்கள்?

நிச்சயம் அதிர்ஷ்டசாலிதான்.

மாதவிடாய் என்பது வழமையாக நடைபெறும் இயற்கையான செயற்பாடு. ஆனால் பெண்கள் பலருக்கும் இடைஞ்சலாக இருப்பதை மறுக்க முடியாது.

அந்த நேரத்தை சிறுநீர் கழிப்பது போல சிம்பிளாக சாதாரணமாக எடுத்துக் கொண்டு சகசமாக உலவக் கூடிய பெண்கள் ஒரு சிலர்தான்.

மேலும் படிக்க இங்கே கிளிக் பண்ணுங்கள்

Read Full Post »

>பெண்களே உங்கள் மாண்பை இழிவு படுத்த இடந்தராதீர்கள்

‘எப்ப ஏதாவது நல்ல காரியம் சுப காரியம் நடந்தாலும், வெளியிலை’ என்று சொல்லிக் கொண்டு இவள் ‘நிற்பாள்’ என்ற நக்கல் பேச்சைக் கேட்காத பெண்ணா நீங்கள்?

நிச்சயம் அதிர்ஷ்டசாலிதான்.

மாதவிடாய் என்பது வழமையாக நடைபெறும் இயற்கையான செயற்பாடு. ஆனால் பெண்கள் பலருக்கும் இடைஞ்சலாக இருப்பதை மறுக்க முடியாது. அந்த நேரத்தை சிறுநீர் கழிப்பது போல சிம்பிளாக சாதாரணமாக எடுத்துக் கொண்டு சகசமாக உலவக் கூடிய பெண்கள் ஒரு சிலர்தான்.

ஆனால் பலருக்கும் சனிட்டரி பாட்ஸ் அணிந்து கொண்டு வழமையான வீட்டு வேலைகள் செய்வதும், பணிக்குச் செல்வதும் பாரிய இடைஞ்சல், அசௌகரியம், மன உளைச்சல். அத்துடன் குருதி இழப்பினால் ஏற்படும் கழைப்பும், ஹோர்மான் மாற்றங்களால் உண்டாகும் உடல், மன உபாதைகளும் தொல்லை கொடுக்கும்.

இதை புரிந்து கொண்டு ஆதரவாக நடப்பது எங்காவது ஓரிரு ஆண்கள்;தான். ஏதோ தூங்குவதும் விழித்தெழுவதும் போன்ற சாதாரண நிகழ்வாக எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். அவளுக்கு அது மாதா மாதம் வருகிறதே, அதோடை எவ்வளவு சிரமத்துடன் எல்லா வேலைகளையும் கவனிக்கிறாள் என எண்ணுவதே கிடையாது.

ஆனால் ஏதாவது மத, சமூக, காலாசார சடங்குகள் என வரும்போதுதான் அது ஆண்களின் கண்களைக் குத்தும்.

இதனால் ஏதாவது மங்கள காரியம் அல்லது சமயச் சடங்கு வருகிறதென்றால் முதல் தவிப்பு பெண்களுக்கே.

அடுத்த ‘சுகயீனம்’ எப்ப வரும் என்பதை கணக்கிட்டுப் பார்ப்பதே முதல் வேலையாக இருக்கும்.

காரியத்திற்கு சுகயீனம் இடைஞ்சலான நாள் என்றால் சுபகாரியத்தைப் பிற் போட முடியாது. மாதவிடாயை சுலபமாகப் பிற்போடலாம் என்ற ‘மருத்துவ ரகசியம்’ எல்லோருக்குமே இப்பொழுது அத்துப்படி.


கலியாணம், காதுகுத்து, சாமத்தியச் சடங்கு, வீடு குடிபுகுதல் முதல் எது வந்தாலும் வீட்டில் உள்ள அனைத்துப் பெண்களுக்கும் தள்ளிப் போட வேண்டும் என்பார்கள். இது தேவைதானா? சில வேளை பிறந்த நாள் கொண்டாட்டத்திற்கும் கூட.

கோயில் பூசை. திருவிழா, காப்புக்கட்டு, சரஸ்வதி பூசை, எந்த விரதம் என்றாலும் கேட்கவே வேண்டாம். தள்ளிப் போட வேண்டியதாக இருக்கிறது.
மகனுக்கு கல்யாணமாம் ஆனால் தங்கச்சிக்காரிக்குத்தான் தள்ளிப் போட வேண்டுமாம்.

இது என்ன நியாயம்.

மணப்பெண்ணுக்கு தள்ளிப் போட வேண்டுமெனில் அது ஒத்துக்கொள்ள வேண்டிய விடயம்தான்.

ஆசையோடு தவமிருந்த புதுமாப்பிளைக்கு கோபம் வரும் என்பதால் மறுப்புச் சொல்ல முடியாது.

ஆனால் தங்கச்சிக்கும் மாமியாருக்கும், தோழிப் பெண்ணுக்கும் தள்ளிப் போடு என்பது சரியா?

‘பேய்க் கதை கதையாதை….’

‘..எங்கடை கலை, கலாசாரம் எல்லாவற்றையும் சீரழிச்சுப் போட்டுத்தான் வேறை வேலை பாப்பியள் போலகிடக்கு. இதோடை எப்படி மங்கள நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொள்வது?’ என்பார் தாத்தா.

சரியான நியாயம் போலத் தோன்றுகிறதா? அப்படியானால் நீங்களும் அவரது சாடிக்கு மூடிதான்.

வேட்டி உடுத்து குடுமியும் வைத்திருந்த தாத்தா இன்று டவுஸர் போட்டு பெல்ட்டும் கட்டியது மட்டுமல்ல, தலைமுடிக்கு டை அடித்து இளவட்டம் போலத் திரிகிறாரே, அதற்கென்ன பெயர். இதுவும் கலாசார சீர்கேடா?

இரண்டுமே காலாசார சீர்கேடல்ல.

காலம் மாறும்போது எமது பழக்கவழக்கங்கள் மாறுகின்றன.
கருத்துக்கள் மாறுகின்றன. கொள்கைகள் மாறுகின்றன. நம்பிக்கைகள் சீர் குலைகின்றன.

அது நியதி.

காலையில் பழங்கஞ்சி குடித்த எமது சமுதாயத்திற்கு இன்று காப்பி, தேநீர் இல்லையென்றால் ‘விடிய மாட்டேன்’ என்கிறதே அதுபோலத்தான்.
‘கலாசார சீர்கேடு விஷயத்தை விடு.’

‘இது சுகாதாரம் சம்பந்தப்பட்டது. இதோடை எப்படி கண்ட இடமும் திரியிறது’ என்பார் மற்றொருவர்.

இரத்தமும் சீழும் வடியிற அழுக்குப் புண்ணுக்கு
மருந்து கட்டிக்கொண்டு
கோயில் குளம், சாமியறை, சமையலறை எல்லாம்
கூச்சமின்றித் திரிவார்கள்.


அதில் சுகாதாரக் கேடு இல்லையென்றால், பெண்களின் இந்த இரத்தத்தில் மட்டும் என்ன சுகாதாரக் கேடு இருக்கப் போகிறது.

அழுக்குப் புண்ணில் கிருமி தொற்றியிருக்கிறது அது சுகாதாரக் கேடு.

ஆனால் பெண்களில் கசிவது புது இரத்தம். கிருமித் தொற்று எதுவும் கிடையாது.

வாயால் எச்சில் வழிகிறது, மூக்கால் சளி ஒழுகுகிறது.

அதைத் துடைத்து விட்டு சகல வேலைகளையும் செய்கிறோம்தானே.

அதை விட மேலானது பெண்களின் இந்த மாதாந்த இரத்தப் போக்கும். அதோடை திரிவதும், அதைத் தள்ளிப் போடுவதும் அவர்களது இஷ்டம்.

ஆணாதிக்க நிலைப்பாடுதான் பெண்களை துடக்கென்றும், விலக்கென்றும் அந் நாட்களில் விலக்கி வைப்பதும், விலகியிருக்க நிர்ப்பந்திப்பதுமாகும்.
அதற்கு பெண்கள் தாங்களாகவே அடிபணிவதா?

ஏற்கனவே சொன்னது போல மாதப்போக்கு என்பது ஒரு சாதாரண நிகழ்வு.
சுவாசப்பையானது காற்றை உள்ளும் வெளியும் சுவாசிப்பது போல,
ஆண்களுக்கு விந்து உற்பத்தியாகி வெளியேறுவது போல,
கண்ணீர் சிந்துவது போல

இதுவும் ஒரு சாதாரண உடலியல் செயற்பாடு.

இதில் வெட்கப்படுவதற்கோ, அசிங்கப்படுவதற்கோ எதுவும் இல்லை.

ஆண்டாளும், உமாதேவியும், கன்னி மேரியும் கூட இதற்கு விதிவிலக்கானவர்கள் அல்ல.

அவர்களுக்கு வந்ததுதான் இன்றைய பெண்களுக்கும் வருகிறது.

“அவர்கள் புனிதமானவர்கள், தெய்வீகப் பிறவிகள். அவர்கள் இவற்றிற்கு அப்பாற்பட்டவர்கள்” என்று யாராவது சொன்னால், அவர்களைப் பெண்கள் என்றே சொல்லமுடியாது என்பேன்.

எனவே மாதவிலக்கு நாட்களிலும் ஏனைய நாட்களில் உண்பதுபோல, உடுப்பதுபோல, தொழில் புரிவதுபோல செயற்படலாம். கோயிலுக்கும் போகலாம். திருமணத்திற்கும் போகலாம். விரதமும் பிடிக்கலாம்.


ஆசார பூச்சாண்டிகள் காட்டி பெண்களைப் பயமுறுத்தாதீர்கள்.

சுகாதார விதிகளைக் கூறித் தனிமைப்படுத்தாதீர்கள், பண்பாட்டுப் பெருமைகளைக் கூறி அவர்களை முடக்கி வைக்க முயலாதீர்கள்.

தள்ளிப் போடுவதிலும் தவறெதுவும் இல்லை.

அதிலும் முக்கியமாக கடுமையான வலி, உதிரப் பெருக்கு அல்லது அவளது வேலைக்கு இடைஞ்சலாக இருந்தால் மட்டும்.

மருத்துவ ரீதியாகப் பார்த்தால் மிக அவசிய தேவைக்காக ஒரு சில நாட்கள் தள்ளிப் போடுவதில் பாதிப்பில்லை என்றே சொல்கிறார்கள்.

மாறாக, கோயில், விரதம், நல்லநாள்,
ஆசாரம், சுகாதாரம்
போன்றவற்றிற்கெல்லாம் தள்ளிப்போடுவது
பெண்கள் தங்களைத் தாமே,
தமது பெண்மையை,
தமது மாண்பை
இழிவு படுத்தும் செயல் என்றே நான் சொல்வேன்.

“சரி, நீ தள்ளிப் போடாவிட்டால் கிட. நாங்கள் நிகழ்ச்சிக்கான திகதியைத் தள்ளிப் போடுறம” என்றால் ஏற்றுக் கொள்ளலாமா?

உங்களுக்காக விட்டுக் கொடுப்பதுபோலக் காட்டிக் கொண்டே உங்கள் பெண்மையை அவமதிக்கும் கபட நாடகம் இது.

மசிந்து கொடுக்காதீர்கள்.

ஆனால், தள்ளிப் போடுதல் தவறில்லை.

அது உங்களுக்காக மட்டுமே,
அதுவும் உங்கள் உடற் தேவைகளுக்காக
மட்டுமே இருந்தால்!

எம்.கே.முருகானந்தன்

Read Full Post »

>

எமது ஊரில் ஒரு மூதாட்டி இருந்தார். களையான முகம். பொக்கு வாய். சிரிக்கும் கண்கள். பண்பான குணம். குழந்தைகளான எங்களில் அவருக்கு நல்ல பட்சம்.

ஒரு நாள் அந்த வீட்டுப் பக்கம் இருந்து பறைமேளம் கேட்டது.

அந்தப் பாட்டி இறந்துவிட்டதாக அம்மா சொன்னா.

இடியப்பம் சாப்பிடும்போது விக்கி இறந்துவிட்டாவாம்.

அதிலிருந்து விக்கல் என்றாலே மனத்தில் ஒரு பயம்.

நான் மாத்திரமல்ல விக்கல் என்றாலே மரணத்தின் வாசல்படி எனப் பலரும் கலங்குகிறார்கள்.

ஆனால் மருத்துவம் படிக்க ஆரம்பித்து விடயங்கள் தெளிவடையத் தொடங்கியதும் அப் பயம் சூரியனைக் கண்ட பனிபோல கரைந்தோடிவிட்டது.



விக்கல் எப்படி ஏற்படுகிறது?



விக்கல் என்றால் என்ன? எமது வயிற்றையும் நெஞ்சையும் டயபரம் (Diaphragm) என்ற பிரிமென்தகடு பிரிக்கிறது.

அதன் தசைநார்கள் திடீரெனவும் தன்னிச்சையாகவும் சுருங்கி விரிந்து செயற்படும்போதே விக்கல் ஏற்படுகிறது.

தன்னிச்சையாக என்றால் என்ன? உங்கள் விரும்பமோ, தேவையோ இன்றி உங்கள் கட்டுப்பாட்டை மீறி தானகவே இன்றி நடக்கும் செயற்பாடு எனலாம்.

விக்கல் எமது உடலுக்கு தேவையான பயனுள்ள செயற்பாடா எனக் கேட்டால், இல்லை எனத் துணிந்து சொல்லலாம்.

பெரும்பாலான விக்கல்கள் காரணம் தெரியாது தோன்றுகின்றன. அவ்வாறே தாமாகவே விரைவில் மறைந்தும் போகின்றன. சில நிமிடங்களுக்கு மேல் நீடிப்பது மிகக் குறைவே.

அவ்வாறு ஏற்படும் போது பொதுவாக நிமிடத்திற்கு நான்கு முதல் 60 தடவைகள் ஒருவர் விக்கக் கூடும்.

குறைந்தளவு நேரம் மட்டும் நீடிக்கும் அத்தகைய விக்கல்களுக்கு எவ்வித மருத்துவமும் தேவைப்படாது.



குறுகிய நேரம் மட்டுமே நீடிக்கும் சாதாரண பிரச்னையாயினும் பாதிக்கப்பட்டவருக்கு பெரும் சிரமத்தையும் மன உளைச்சலையும், மற்றவர்கள் மத்தியில் அவமான உணர்வையும் ஏற்படுத்தலாம்.



வீட்டுச் சிகிச்சை


அவ்வாறான நிலையில் சில முதலுதவிகள் நிவாரணம் அளிக்கக் கூடும்.

உதாரணமாக சுத்தமான பொலிதீன் அல்லது பேப்பர் பையை எடுத்து அதற்குள் முகத்தைப் புதைத்துச் சற்று நேரம் தொடர்ந்து அதனுள்ளே சுவாசிப்பது. அதாவது சுவாசிக்கும் காற்றை வெளியே விடாது அதனையே திரும்பத் திரும்ப சற்றுநேரம் சுவாசிக்க விக்கல் நின்றுவிடும்.

அதேபோல விக்கும் போது ஐஸ்வாட்டர் போன்ற குளிர்ந்த நீரைக் குடிப்பதும் விக்கலை நிறுத்த உதவலாம்.

சில தருணங்களில் மருத்துவரிடம் சென்று குறுகிய கால மருந்துகள் எடுக்கவும் நேரிடலாம். (Gaviscon) போன்ற மருந்துகளும் உதவலாம்.

Chlorpromazine, Haloperidol, Gabapentin, Metoclopramide போன்ற பல மருந்துகள் உதவும். ஆயினும் இவை எவற்றையம் மருத்துவ ஆலோசனையின்றி தாங்களாகவே வாங்கி உபயோகிக்கக் கூடாது

மேற் கூறியவாறு விக்கல்கள் குறுகிய நேரப் பிரச்சனையாக இருக்க சில வேளைகளில் மட்டுமே விக்கல்கள் நீண்ட நேரம் தொடர்வதுண்டு.

குறுகிய நேர விக்கல்கள் பொதுவாக Phrenic Nerve போன்ற நரம்பு மற்றும் பிரிமென்தகடு உறுத்தப்படுவதாலேயே ஏற்படுகின்றன.

நீண்ட நாட்களுக்கு தொடரும் விக்கல்

ஆனால் நீண்ட நாட்களுக்குத் தொடரும் விக்கல்களுக்கு அடிப்படைக் காரணம் ஏதாவது நிச்சயம் இருக்கும். சில வேளைகளில் சற்று பாரதூரமான நோய்களாலும் ஏற்படுவதுண்டு.

மண்டை ஓட்டுக்குள் அழுத்தம் (Intra cranial Pressure) அதிகரிப்பது,

மற்றும் சிறுநீரக நோய்களால் குருதியில் யூறியா (Blood Urea) அதிகரிப்பது ஆகியன காரணமாகலாம்.

எனவே நாட்கணக்கில் அல்லது வாரக்கணக்கில் விக்கல் தொடர்ந்தால் மருத்துவரிடம் காட்டி முழுமையான பரிசோதனை செய்வது அவசியமாகும். காரணத்தை அறிந்து அதற்கேற்ற சிகிச்சையை வழங்குவார்.

மேலதிக தகவல்களக்கு இங்கே கிளிக் பண்ணவும்

விக்கல் ஆண் பெண் எனப் பேதம் பாரப்பதில்லை. நீண்ட காலம் தொடரும் விக்கல்கள் பொதுவாக ஆண்களை அதிகம் பாதிக்கிறதாம்.

நீண்ட நேரம் விக்கல் எடுப்பது நோயாளியைக் களைப்படையச் செய்வதுடன், உணவு உண்பதையும், நீராகாரம் உள் எடுப்பதையும் பாதிக்கக் கூடும். அவ்வாறாயின் நாளம் ஊடாக சேலைன் ஏற்றுவது உதவலாம்.

எவ்வாறாயினும் விக்கல் என்பது மரணத்தின் வாசல்படி அல்ல.

டொக்டர்.எம்.கே.முருகானந்தன்.

நன்றி:- தினக்குரல்

Read Full Post »

>
“இவன்ரை பேர் நோட்டிஸ் போட்டிலை இல்லை” ரின்பால் மாமா பிரகடனப்படுத்தினான்.

நந்தனுக்குக் களிசான் நழுவி விழ அம்மணமாக நின்றது போலாயிற்று.

கண்கள் தாழ்ந்தன. முகம் சோர்ந்தது. பேச்சு எழவில்லை.

டக்கெனத் திரும்பிப் பார்த்தான். ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்த அம்மாவும் சின்னக்காவும் இவனையே பார்ப்பது தெரிந்ததும் ஏமாற்றத்தின் சாயல் முகத்தில் படிய ஏக்கம் வலிவு கொண்டது.

சரியான வெக்கம்!

ஆனால் வெறும் வெக்கம்தான்.

களிசான் கீழே விழுந்தால் மானம் போகும் என்றெல்லாம் சிந்திக்க முடியாத பருவம் அது.

மேலும் படிக்க கிளிக் பண்ணவும்

Read Full Post »

>
“இவன்ரை பேர் நோட்டிஸ் போட்டிலை இல்லை” ரின்பால் மாமா பிரகடனப்படுத்தினான்.

நந்தனுக்குக் களிசான் நழுவி விழ அம்மணமாக நின்றது போலாயிற்று.

கண்கள் தாழ்ந்தன. முகம் சோர்ந்தது. பேச்சு எழவில்லை.

டக்கெனத் திரும்பிப் பார்த்தான். ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்த அம்மாவும் சின்னக்காவும் இவனையே பார்ப்பது தெரிந்ததும் ஏமாற்றத்தின் சாயல் முகத்தில் படிய ஏக்கம் வலிவு கொண்டது.

சரியான வெக்கம்!

ஆனால் வெறும் வெக்கம்தான்.

களிசான் கீழே விழுந்தால் மானம் போகும் என்றெல்லாம் சிந்திக்க முடியாத பருவம் அது.

கண்ணாடி அப்பா வீட்டிற்கு வந்திருந்த ‘ரின்பால்’ பக்கத்திலுள்ள சின்னக்கா வீட்டு ஆட்டுக் கொட்டிலடியில் வைத்துதான் இந்தச் செய்தியை அவிட்டு விட்டான். கண்ணாடி அப்பா நந்தனின் பீட்டனும் ரின்பால் மாமாவின் பேரனுமாவார். சின்னக்கா கண்ணாடி அப்பாவின் இளைய மகள்.

“ஹாட்லிக்கு போக முடியாத நீ எங்கை படிச்சு டொக்டரா வாரது. மருந்துப் போத்திலுகளை எடுத்து எறிஞ்சு போட்டு போய் ஒழுங்காப் படி” என்ற புத்திமதியையும் சேர்த்து வழங்கினான். நந்தனின் குட்டிக் கண்களுக்குள் முத்துப்போல கண்ணீர் அரும்பியது.

“நீ படிச்சு டொக்டரா வந்து நான் சாகாமல் காப்பாற்ற வேண்டும்” அலமாரிக்குள் இருந்த போத்தலில் இருந்து பல்லி முட்டாஸ் எடுத்துத் தரும்போது கண்ணாடி அப்பா சொன்னது அந்த நேரம் பார்த்து ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

டொக்டர் ஆகத்தான் வேணும். ஆனால் ஹாட்லிக்கு போகாவிட்டால் எப்படி படிச்சு டொக்டரா வாறது. நந்தனின் மனம் ஏக்கத்தில் சூம்பியது.

சின்னக்கா, பெரியம்மா, கண்ணாடி அப்பா வீடுகளில் உள்ள வெற்று மின்சாரப் போத்தில்களையும் உள்ளிக் குளிசைப் போத்தில்களையும் சேர்த்து வைத்துக் கொள்வான். அவற்றுள் பச்சை, சிவப்புச் சாயங்களைக் கரைத்து, கலர் நீரினால் நிரப்பி மருந்தாகப் பாவனை பண்ணி அம்மா, அம்மம்மாவுக்கு கொடுப்பது தான் இவனுக்குப் பிடித்தமான விளையாட்டு.

“நாங்கள் கிழமாப் போனாப் பிறகு நீதானே எங்களுக்கு மருந்து தந்து உசிரோடை வச்சிருக்கோணும்” என அவர்களும் பேச்சுக்குச் சொல்லி வைப்பார்கள்.

இவன் பெருமையோடு தலை நிமிர்வான்.

அவற்றை எறியச் சொல்கிறானே. ஏமாற்றமும் கவலையும் ஆட்கொண்டன.
குருமனாயிருக்கும் போதே ஹாட்லி பற்றிய ஆசைகளும் டொக்டராக வேணும் என்ற ஆவலும் அவனில் ஆழமாக விதைக்கப்பட்டு விட்டது.

அவனது அப்பா ஹாட்லி, சித்தப்பா ஹாட்லி. டொக்டர் சண்முகத்தார் ஹாட்லி, ஊரிலுள்ள படிப்பாளிகள் எல்லாம் ஹாட்லிதானாம். இவனும் அங்கே படிக்க வேண்டும் என்பதே அவனது அப்பாவின் கனவு. அம்மாவும் அப்படித்தான் நினைத்திருப்பா.

ஆனால் ஹாட்லிக்குப் போவது லேசான காரியம் இல்லை. சோதனை வைப்பினம். பாஸ் பண்ணினால்தான் இடம் கிடைக்கும்.

கனவுகள் எல்லோருக்கும் தொற்றிவிடவே, நாவலர் பெருமான் ஸ்தாபித்த ஊர்ப் பள்ளிக்கூடத்தில் மூன்றாம் வகுப்புப் படித்துக் கொண்டிருந்தவன் கிருஸ்தவப் பள்ளியான ஹாட்லிப் புகுமுகப் பரீட்சைக்குத் தோற்ற வேண்டியதாயிற்று.

“சீ! வேதப்பள்ளிக் கூடத்திற்கா?” சைவப் பழமான பண்டிதர் சின்னையா முகம் சுளித்தார்.

ரின்பால் மாமா ஹாட்லியில்தான் படித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனும் படிப்பில் கெட்டிக்காரன் எண்டு பெயர்.

மூக்கால் எந்த நேரமும் வடிந்து கொண்டிருக்கும்.

மஞ்சளாக, ஒட்டுவது போல தடிப்பாக. எனவே ரின்பால் மாமாவானான்.

ரின்பால்தான் மூன்று வீட்டிற்கும் நடுவில் வைத்து பரீட்சை முடிவைச் சொல்லி இவனது மானத்தை வாங்கினான்.


அதுவரை இவன்தான் அந்த மூன்று வீட்டிற்கும் ஹீரோ. அதில் உண்மை இருந்ததோ தெரியாது. இவனும் இவனது அம்மாவும் அப்படி.த்தான் கற்பனை பண்ணியிருந்தார்கள். அதற்கு காரணமும் இருக்கவே செய்தது. வகுப்பில் எப்பொழுதும் நந்தன்தான் முதல். சில வேளை மட்டும் இரண்டாவது. பரிசளிப்பு விழாவின்போது பாட்டு, பேச்சு, நாடகம் எதுவானாலும் மேடையில் ஏறுவது நிச்சயம். கணபதிப்பிள்ளை வாத்தியார் ராசம்மாக்கா, தங்கம்மாக்கா, எல்லோரதும் அபிமான மாணவன்.

தலைமை வாத்தியார் சிவசுப்பிரமணியம். பக்கத்து ஊரிலிருந்து காலையில் பாடசாலை நேரத்திற்கு வெகு நேரம் முன்னதாகவே பொடிநடையில் கம்பீரமாக நடந்து வருவார்.

நாசனல் சேட் அணிந்து நீண்ட சால்வையை மாலையாகச் சுற்றிப் போட்டுக் கொள்வது அவரது வழக்கம். நல்ல உயரம். முகத்தில் அமைதி, பெரிய மனுசக் களை. இவர்களது வீட்டடியால்தான் போவார்.

சிலநேரம் அவருக்கு பின்னாலேயே வால்பிடித்துக் கொண்டு இவனும் பள்ளிக்குப் போவான். வேகமாக நடப்பார். அவற்றை வேகத்திற்கு இவனால் நடக்க முடியாது. ஓடுவதுபோலவே நடக்க வேண்டும். வழியில் அதிகம் ஒண்டும் கதைக்க மாட்டார்.

பள்ளிகூடம் விட்டு விலகியதற்கு அடுத்த வருச பரிசளிப்பு விழாவுக்கு, இவன் நீலக் களிசானும் வெள்ளைச் சேட்டும் போட்டுக் கொண்டு எழுப்பமாகப் போனான். வாசலடியில் இவனைக் கண்ட அவர் முகத்தில் மலர்ச்சி. தூக்கி கொண்டு போய் மேடையில் இருத்தி கொஞ்ச நேரம் செல்லம் கொஞ்சவும் செய்தார்.

கூட்டம் தொடங்க முன்னர்தான்.

“நீ படிச்சு என்னவா வருவாய்” எனக் கேட்டார்.

ஒரு நிமிசம் யோசித்தான்.

இவன்ரை மூக்குக்காலை ஒரு நாள் சளியும் இரத்தமும் வந்தபோது தற்செயலாக வீட்டை வந்த டொக்டர் சண்முகத்தார் ஒரு சின்னக் கரண்டி கொண்டு வரச் சொன்னார்.
இவனை மடியில் கிடத்தி வைச்சு ஒரு சின்னத் துளாவு துளாவ ஒரு நெல்லிக் கொட்டை பக் கென வெளியில் துள்ளி விழுந்தது ஞாபகத்துக்கு வந்தது.

“நல்ல காலம் எடுத்துப் போட்டம். இல்லையென்றால் நீயும் ரின்பால் போலை மூக்காலை சளி வழியத் திரிஞ்சிருப்பாய். இனி ஒரு நாளும் மூக்குக்குள்ளை ஒண்டும் வைச்சுப் போடாதை” என்றது நினைவுக்கு வந்தது.

“டொக்டர் சண்முகத்தாரைப் போலை நானும் டொக்டராத்தான் வருவன்”

“நீ கெட்டிக்காரன் கவனமாகப் படி. கட்டாயம் டொக்டரா வருவாய்” என்றார் தலைமை வாத்தியார்.

கட்டையனான நந்தன் ஒரு முழம் உயர்ந்து
அப்பவே டொக்டரானதாக பெருமை கொண்டான்.

அவருக்கும் தன்னிலை விருப்பம் என்பது தெரியவர தலைக்கனம் ஏறியது.

கட்டையனான நந்தன் ஒரு முழம் உயர்ந்ததாக உணர்ந்தான். அப்பதான் அவருக்கும் தன்னிலை விருப்பம் என்பது தெரியவர தலைக்கனம் ஏறியது. அந்த வருஷமும் இவனுக்கு நிறையப் பரிசுகள் கிடைத்தன.

கணபதிப்பிள்ளை வாத்தியார் காலையில் தேவாரம் சொல்லி முடித்து,
பாடம் தொடங்க முன்னர்,
ஒவ்வொரு மாணவனாக பின் பக்கமாத்
தடவிப் பார்த்துக் கொண்டு வருவார். கோவணம் கட்டாதவர்களுக்கு நொச்சிக் கம்பால் விழாசு விழும்.

ஒழுக்கம், சுத்தம், சுகாதாரம், நற்பண்பு ஆகியவற்றைப் பேணுவதற்கான வித்து அவரிடம் இருந்தே மாணவர்களுக்குப் பிறந்தது. ஆயினும் பாவம் அவரது வித்து அவருக்கு வேலை செய்யவில்லை. தனக்கு குழந்தைகள் இல்லாதபோதும் பள்ளிப் பிள்ளைகளிடம் கண்டிப்போடு சேர்ந்த அன்பைக் காட்டுவதில் அவருக்கு நிகரில்லை.

சிதம்பரப்பிள்ளை வாத்தியாருக்கு இவன்மேல் கடும் கோபம். ‘முருகுப்பிள்ளை பேய்’ என மட்டம் தட்டிப் பேசுவார்.

அவரை ‘ஆலங்கொட்டை வாத்தியார்’ என்றே இவர்கள் அழைப்பார்கள். முதுக்குப் பின்னால்தான். அதுவும் ரகசியமாக. காதில் விழுந்தால் முறிச்சுப் போட்டிடுவார்.

நெற்றியில் மோதகம் போல ஒரு கட்டி இருந்தது. மோதகம் போல இருக்க ஆலங்கொட்டை எனப் பெயர் வந்தது ஏன் என்பதை அப்பொழுது இவர்கள் ஆராச்சி பண்ணிப் பார்த்ததில்லை. நந்தன் மீதான அவரது கோபத்திற்குக் காரணம் அவரிடம் பாடம் படிக்கப் போகாததுதான்.

பாடம் படிப்பது என்பதற்கு இன்றைய பெயர் ரியூசன்.

ஒரு நாள் இவன் வீட்டு முன்முற்றதில் நின்று கெந்தி விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்.

“ஆலங்கொட்டை, ஆலங்கொட்டை”
என ஆரோ ஒழுங்கையின்ரை வடக்கு மூலையில் நின்று பகிடியாகக் கத்தும் சத்தம் கேட்டது.

“யாராக இருக்கும்?”

ஆவலில் பாய்ந்து ஓடிப் போய் படலையைத் திறந்து, ஒழுங்கைக்குள் தலையை நீட்டினான். ராசனின் நீண்ட மெல்லிய கால் அலம்பல் வேலிக்கு அப்பால் சாடைமாடையாகத் தெரிந்தது.

“ராசண்ணை ..” இவன் கூப்பிட வாய் திறக்கவும், இடி போன்ற ஓசை ஒழுங்கையின் பின்புறமிருந்து எழுந்தது.

“டேய் .. ஆரடா அது?” திரும்பிப் பார்த்தான்.

பார்த்த வேகத்தில் தலை தானே பின்னுக்கு இழுத்தது. கால்கள் தளர்ந்து சோர்ந்தன.

கறுத்த ஆஜானுவான உடம்பு, வேட்டியைச் சண்டிக்கட்டாக கட்டிய உருவம். ஓடுவது போன்ற வேகத்தில் பாய்ந்து வந்து கொண்டிருந்தார்.

ஆலங்கொட்டை!


அகப்பட்டால் அவ்வளவுதான்.

களிசானோடை மூத்திரம் போய்விட்டது.

வேகமாகப் படலையை அடித்துச் சாத்திக் கொண்டு உள்ளே வந்து நெல்லிமரப் பக்கமாக மறைந்து கொண்டான்.

கை, கால் நடுங்கியது.

ஏதோ சத்தமாக ஏசிக் கொண்டு வேகமாக ஒழுங்கையில் வந்து கொண்டிருந்தார். சொல்வது எதுவும் புரியாது அஞ்சும் கெட்டு அறிவும் கெட்டு நிண்டான்.

“பண்டி போலை ஈண்டு போட்டு தெரு மேய விட்டிருக்குதுகள்” வாத்தியாரின் குரல் படலையடியில் ஆக்கிரோசமாக ஒலித்தது.

சத்தம் கேட்ட அம்மா மண்டபத்துக்கு உள்ளிருந்து, முற்றத்துக்கு வந்து பார்த்தா. அவவின் முகம் துவண்டது.

“ஏவ் ….” என ஏப்பச் சத்தம் எட்டுத் திக்கெங்கும் வியாபித்துப் பரவியது. கள்ளு முட்டி போன்ற வாத்தியாரின் வயிற்றிலிருந்துதான் பிறந்தது.
குடிப்பாரோ தெரியாது.

ஏவ் சத்தத்தைத் தொடர்ந்து, இன்னும் ஏதேதோ திட்டல்கள் தொடர்ந்தன.

ஊரெழுப்பும் சத்தம் கேட்ட அம்மாவின் துவண்ட முகத்தில் மாற்றம். பயமா, சிரிப்பா? புரியவில்லை.

ஏன் திட்டுகிறார் என்பது அம்மாவுக்கும் புரியவில்லை. அங்கும் இங்கும் பார்த்தா.

நெல்லிக்குப் பின்னால் மண்டிக் கொண்டிருந்து தலை நீட்டியவனைக் கண்டு கொண்டா.

“என்ன?” என்பது போல கண்சாடையால் கேட்டா.

வலது கையைப் பொத்தி, சுட்டுவிரலை மட்டும் நீட்டி, மூடிய வாயின் மீது குறுக்காக வைத்து எச்சரித்தான்.

ராசம்மாக்கா அப்படித்தான செய்யிறவ. ஒரு கையால் பொத்திக் கொண்டு மற்றக் கையால் மேசை மேல் சத்தமாக பூவரசம் தடியால் அடிப்பா. எவ்வளவு சத்தம் போட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் உடனடியாக மாணவர்கள் கப்சிப் என அடங்கிவிடுவார்கள்.

வாத்தியாரின தூற்றல் சத்தம் தூரமாக ஒடுங்கவும், நந்தன் பாம்புபோல மெல்ல நழுவி வந்தான். அம்மாவுக்கு விசயத்தைச் சொன்னான்.

“நான் கண்ணுக்கு கண்ணா இரண்டுதான் பெத்து வைச்சிருக்கிறன். இந்த மனிசன் இப்படி தூத்தரிச்சுப் போட்டு போகுது” அம்மாவின் மனம் நொந்தது.

“அதென்னமா பண்டி போலை ஈணுறது” இவனுடைய ஊரில் பண்டியே இல்லை.

இவனும் சீவியத்தில கண்டதேயில்லை. சிவபெருமான் பண்டிக்குட்டிக்கு பால் குடுத்த கதையைத்தான் சைவபாடத்திலை படித்திருக்கிறான்.

“பண்டி ஒருமுறையிலை பதினாறு குட்டி போடுமாம்.” அம்மா விளக்கினா.

அப்போ இவனும் ராணியும்தான்.
பிறகுதான் மீனா, செல்வன், சுந்து என இன்னும் மூண்டு.
என்றாலும் பன்றித் தாயாகும் வாய்ப்பு அம்மாவிற்கு ஒரு நாளும் கிட்டவே இல்லை.

முருகுப்பிள்ளை வாத்தியார் வீட்டை வந்து பாடம் சொல்லித் தருவதில்லை. தவம் அக்கா வீட்டை போய்த்தான் படிக்க வேண்டும். தவமக்கா ஆசையம்மாவோடை மகள்.

இவன், ராசன். துரையன், பாமா எல்லோரும் அங்கைதான் பாடம் படிக்க வாறவை.

முருகுப்பிள்ளை வாத்தியார் வயதான மனிதர். தலை நரைத்து முதுகும் வளைந்தவர். மென்மையாகச் சொல்லித் தருவார். அடிக்கமாட்டார். கோபம் வராது.

நந்தன் நல்ல பிள்ளை.

ஆனால் துரையன் வலு பிரளி. பக்கத்தில் இருக்கறவைக்கு அடிப்பான். படிக்கவும் மாட்டான்.

ஒரு நாள் நந்தனின் கணிதக் கொப்பியைக் கிழித்துப் போட்டான்.

“வாத்தியார் வாத்தியார் துரையன் என்ரை கொப்பியைக் கிழிச்சுப் போட்டான்.”

“உனக்குத்தான் படிப்பு வராது. படிக்கிறவங்களின்ரை கொப்பியையும் கிழிக்கிறியோ”

சட்டெனக் கோபம் கொண்ட வாத்தியார் துரையனைக் கிட்ட வரச் சொல்லி ஓங்கிக் குட்டினார்.

குட்டும்போது வாத்தியாருக்கு புறு புறு வென வாய்வு பறிந்தது.

எல்லோருக்கும் சிரிப்பு வந்தது. ஆனால் அடக்கிக் கொண்டார்கள்.

துரையன் மட்டும் சிரித்தான்.
அடி வாங்கியதற்காக அவன் அழவே இல்லை.
வாத்தியார் முறைச்சுப் பார்த்தார்.

“வாத்தியார் தந்த குட்டு வாங்கிக் கொள். முருகுப்பிள்ளை பேய்”

பின்னால் வந்த துரையன் குட்டிவிட்டு ஓடிவிட்டான். நந்தன் அழுது கொண்டே வீட்டை வந்தான்.

முருகுப்பிள்ளை வாத்தியாரட்டை பிறகு நந்தன் படிக்கப் போகவில்லை.
ஆனால் ‘முருகுப்பிள்ளை பேய்’ என்ற பட்டம் மட்டும் இவனோடை அட்டைபோல ஒட்டிக் கொண்டு விட்டது.

பிறகு ராசதுரை மாஸ்டர் வீட்டை வந்து சொல்லிக் கொடுத்தார்.

முதல் நாள் அவர் வந்தபோது இவனுக்கு அவரை அறவே பிடிக்கவில்லை.

அட்டைக் கரி போல இருந்தார். அடர்த்தியான முடி. தலைக்கும் உடம்புக்கும் வித்தியாசம் தெரியாத நிறம். பொடியன் போலை ‘பம்ஸ்’ வைச்சு முடியை உயர்த்தி இழுத்திருப்பார். மெல்லிய உடம்பு. பளீரென வெள்ளைச் சேட்டும் வேட்டியும் கட்டியிருப்பார்.

இவர்களது பழைய வாத்திமார் போல இருக்கவில்லை.

பழகப் பழக நந்தனுக்கு அவரை நல்லாப் பிடிச்சுப் போச்சு. சிரிச்சு கதைப்பார். சிரிக்கும்போது அவரது பல்லும் சேட்டைப் போலவே வெள்ளை வெளீரெனப் பளிச்சிடும்.
முகத்தையே ஆசையோடு பார்த்துக் கொண்டிருப்பான்.
பகிடியளும் விடுவார்.
கோபப்படாமல் சொல்லித் தருவார்.
படம் கீறவும் விடுவார்.
இவனுக்கு சைக்கிள் ஓடப் பழக்கிவிட்டதும் அவர்தான்.

ராசதுரை மாஸ்டர் கொஞ்ச நாள்தான் பாடம் சொல்லிக் கொடுத்தார். ஏனோ திடீரென வராமல் விட்டிற்றார்.

அவருக்கு சுகமில்லை என்று சொன்னார்கள்.

நந்தனுக்கு கவலையாகிவிட்டது. போய்ப் பார்க்க வேணும் போல இருந்தது. அம்மாவும் ஓமெண்டிட்டா.

அவற்றை வீட்டை போன போது முன் மாலுக்கை எழும்பேலாமல் படுகையாகக் கிடந்தார். வாங்கில் கூட இல்லை. நிலத்தில்தான் பாய் போட்டுக் கிடந்தார்.


நோயின் வேதனை படிந்து முகம் வற்றிக் கிடந்தது.
இவனைக் கண்டதும் உள்ளார்ந்த சந்தோஷம்.
சிரிக்கத் தெண்டித்தார்.
ஆனால் சோர்வுதான் வழிந்தது.
பக்கத்தில் வந்து இருக்கச் சொல்லி கை காட்டினார்.

அருகே சென்றதும் மெதுவாக இவனது கைகளை பிடித்துத் தடவினார். பிழிந்தெடுத்த தோடம்பழமாக தோல் சுருங்கி தசைகள் கரைந்திருந்தன.

ஆயினும் கண்களில் ஒரு மின்னல். குழிவிழுந்து காய்ந்து கறுத்துக் கிடந்த கண்களில் பரவியது பாசமா, ஏக்கமா?

“‘நந்தன் நல்லாப் படிச்சு டொக்டரா வரவேணும்…” என்றார்.
ரகசியம் பேசுவதுபோல மெதுமையாகத்தான் அவரால் பேசமுடிந்தது.
மிகவும் தளரந்திருந்தது குரல்.
தடவும்போது அவரது கையில் வழமையான உறுதி இருக்கவில்லை.
நடுங்கியது போல நந்தனுக்கு தெரிந்தது.

“வருத்தமாக இருக்கிற ஆக்களை நீ படிச்சு வந்து காப்பாற்ற வேண்டும். டொக்டரென்டால் கடவுளைப் போலை… காப்பாற்ற வேண்டும்…நீ படிச்சு வந்து…நல்லாப் படிக்க வேணும்.” குரல் தழுதழுத்தது.

அதற்கு மேல் பேச முடியவில்லை. கண்ணயர்ந்தார்.

இவனுள் மீண்டும் டொக்டர் தாகம் பரவியது.

ஆனால் எப்படி டொக்டராகிறது. ஹாட்லிக்கே எடுபடவில்லை. மனம் தளர்ந்தது.

அம்மாவுக்கு ரின்பால் சொன்னதில் நம்பிக்கை வரயில்லை.

“இவன் சரியாப் பாத்திருக்க மாட்டான். அவசரக் குடுக்கை. நீ ஆனந்தி மாமாவோடை போய்ப் பார்த்துக் கொண்டு வா” என்றாள்.

அவ சொன்னது உண்மைதான். ஹாட்லி நோட்டிஸ் போட்டில் இவனது பெயரும் இருந்தது.

“போடா டின்பால்.. ‘மருந்துப் போத்திலுகளை எடுத்து எறிஞ்சு போட்டு போய் ஒழுங்காப் படி’ எண்டோ சொன்னனீர். பார் படிச்சு டொக்டரா வாறனோ இல்லையோ எண்டு” மனதிற்குள் கெறுவிக் கொண்டான்.

ரிஸல்ட் பாத்துக் கொண்டு திரும்பி வரக்கை மாஸ்டர் வீட்டு வாசலிலை ஆக்கள் கனபேர் கூட்டமா நிண்டினம். உள்ளையிருந்து அழுகுரல் கேட்டது.

“இறங்கிப் பாப்பமே! இவன் கேட்டான்.”

“செத்துப் போட்டார் போலை. கான்சராம் எண்டு சொன்னவை. இப்ப வேண்டாம்”

ஆனந்தி மாமா சைக்கிளை நிறுத்தாமல் மேலும் வேகமாக உளக்கினார்

நந்தனுக்கு வலு கவலையாப் போயிற்று. அழுதேவிட்டான்.

அவனால் அவரை மறக்கவே முடியவில்லை. அவர் கடைசியாகப் படுத்துக் கிடந்த கோலமும், அவர் கடைசியாகச் சொன்ன வார்த்தைகளும் கனவுகளில் அடிக்கடி வந்து அருட்டிக் கொண்டே இருந்தது.

‘ஆக்களைக் காப்பாற்ற வேண்டும்.’ .. ‘காப்பாற்ற வேண்டும்… நீ படிச்சு வந்து’

இந்த வார்த்தைகள் இவனோடு வேப்பம் பிசினாக ஒட்டிக்கொண்டுவிட்டன.

மாஸ்டர் இவனை முந்திக் கொண்டார்

காப்பாற்றுவது டாக்டரா, இல்லை கடவுளா அல்லது வெறுமனே இயற்கையின் நியதியா?

புரியும் வயதில்லை நந்தனுக்கு.

0.0.0.0.0.0.0

மருத்துவ மாணவர்கள் புடை சூழ,
பெரிய டொக்டர் வோர்ட் ரவுண்ட் வருகிறார்.
உதவி டொக்டர்கள் நோயாளிகளின் விபரங்களைச் சொல்லிக் கொண்டு வருகிறார்கள்.


ஓவ்வொரு கட்டிலாக பார்த்துப் பரிசோதித்து பின், மேற் கொண்டு செய்ய வேண்டிய சிகிச்சைகள் பற்றி அவர் கூறுவதை மற்றவர்கள் பெட் ரிக்கற்றில் குறித்துக் கொண்டு வருகிறார்கள்.

அடுத்த கட்டிலிலுக்கு நகர்கிறார்கள்.

அதைத்து பழுத்த பூசணி போல வெம்பிக் கிடக்கிறது அதில் உள்ளவனது முகம், கால்கள் வீங்கி, வெடித்து நீர் கசிகிறது. வயிறு பானைபோல மினுமினுத்து உப்பிக் கிடக்கிறது. புஸ் புஸ் என மேல் மூச்சு கீழ் மூச்சு வாங்க அனுங்கிக் கொண்டிருக்கிறான்.

மிதமிஞ்சிய குடியால் ஈரல் பூராவும் சிதைந்து, இருதயமும் இயங்கத் தயங்கிக் கொண்டிருப்பதாக டொக்டர் ஆங்கிலத்தில் விளக்குகிறார்.

நோயாளியின் வயிற்றைப் பரிசோதித்துப் பார்க்கவென குனிகிறார் பெரிய டொக்டர்.

நோயின் உபாதையால் அசந்து கிடந்த நோயாளியின் கண்கள் மெல்லத் திறக்கின்றன. குனிந்து தன்னைப் பரிசோதிக்க வந்தவரின் முகம் மங்கலாக, கலங்கலான நீரில் அசைந்தாடுவது போல தெரிகிறது.

பட்டென மூளையுள் மின்னணுக்கள் உற்பத்தியாகின்றன.

சோர்ந்து கிடந்த மூளை நரப்பணுக்கள் உயிர்ப்படைகின்றன.

ஏதேதோ நினைவுகள் எழுகின்றன.

சற்று உற்றுப் பார்க்கிறான். மரணத்தின் வாசலை எட்டிப் பார்த்தவன் முகத்தில் சிறு மலர்ச்சி.

” நீ .. நீ.. நீங்கள் துரையன்… இல்லை.. இல்லை.. தம்பித்துரை தானே” கட்டிலில் கிடந்தவன் இயலாமையோடு முனங்குகிறான்.

ஒரு கணம் தயங்கி, ஆச்சரியத்தோடு அவனைப் பார்த்த பெரிய டொக்டர், தன்னைச் சற்று சுதாகரித்துக் கொள்கிறார்.

‘ஓம் … நீ…ஆர்.?’ எனக் கேட்கிறார் டொக்டர் தம்பித்துரை.

‘நான்… நான்தான் நந்தன்,,, முருகுப்பிள்ளைப் பேய்’

0.0.0.0.0

Read Full Post »

>அவள் ஒரு பள்ளி மாணவி. பதினைந்து வயதிருக்கும்.

“யூரின் பாஸ் பண்ணக்கை எரியுது” என்றாள் ‘மொட்’ தமிழில்.


அடிக்கடி சிறுநீர் கழிவதாகவும், அடக்க முடியாமல் அடிக்கடி போக வேண்டியிருக்கு என்பதாகவும் மேலும் சொன்னாள். இதனால் ஸ்கூல் போக முடியவில்லை என்பது அவளது கவலை.

உடனடியாகச் சோதித்துப் பார்த்ததில் அவளது சிறுநீரில் பக்டீரியா கிருமித் தொற்று (Urinary Tract Infection) இருப்பது நிச்சயமாயிற்று.

இதனால் அம்மா கடுமையாகக் கலவரமடைந்தாள்.

இந்தப் பிள்ளைக்கு எப்படி கிருமி தொற்றியது, யாரிலிருந்து தொற்றியது எனத் தடுமாறத் தொடங்கினாள்.

இது ஒருவரிலிருந்து மற்றவர்களுக்கு தொற்றும் பாலியல் நோய் போன்றதல்ல என்பதை அவளுக்கு நாசூக்காகப் புரியவைக்க நேர்ந்தது.

மற்றவன் இன்னும் சிறிய பையன்.

“சூ செய்யக்கை சரியா சுடுற மாதிரிக் கிடக்கு” என்றான்.

சுத்தம் பார்ப்பதில் விண்ணன்.
மருத்துமனைக் கட்டிலில் சோதிப்பதற்காப் படுக்கவே மிகவும் அசூசைப்பட்டான். இவனுக்கும் சிறுநீரிப் பரிசோதனையில் கிருமி தொற்றியிருப்பது நிரூபணமாயிற்று.

“இவ்வளவு சுத்தம் பார்க்கிற இவனுக்கு எப்படி கிருமி தொற்றியது?”
என அம்மா அதிசயித்தாள்.

சிறுநீரக கிருமித் தொற்று

சிறுநீர்த் தொகுதி கிருமித் தொற்று என்பது அடிக்கடி காணும் நோயாகும்.


பெண்களில் அதுவும் மாதவிடாய் நின்ற பெண்களில் அதிகம் காணப்படுகிறது. இருந்த போதும் இளவயதிலும் ஏற்படுகிறது.
பள்ளிச் சிறுவர்களிலும் வருகிறது.

ஏன் பள்ளிக் செல்லும் பிள்ளைகளில்

பள்ளிச் சிறார்களில் வருவதற்குக் காரணம் என்னவாயிருக்கும்?

சிறுநீர் கிருமித் தொற்று ஏற்படுவதற்கு பல விடயங்கள் காரணமாயிருப்பதை அறிகிறோம்.

  1. நீரிழிவு, கர்ப்பமாயிருத்தல்,
  2. சிறுநீரகக் கற்கள்,
  3. பிறப்பிலேயே சிறுநீரகத் தொகுதியல் உள்ள குறைபாடுகள்,
  4. ஏற்கனவே கதீட்டர் போடப்பட்டிருத்தல். வேறு நோய்களால் நீரிழப்பு நிலை ஏற்படுதல்,
  5. முன்னர் சிறுநீர் கிருமித் தொற்று ஏற்பட்டிருத்தல்,
  6. பாலுறவு,
  7. மாதவிடாய் முற்றாக நிற்பதால் ஹோர்மோன் மற்றும் தசைத் தொகுதிகளின் பலவீனம் என அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம்.

ஆனால் இவற்றைத் தவிர அதிகம் பேசப்படாத ஒரு விடயமும் உண்டு.

சிறுநீரானது நீண்ட நேரம் சலப்பையில் தேங்கி நிற்பதும் தொற்று ஏற்படுவதற்கு காரணமாகிறது.

உதாரணமாக புரஸ்ரேட் சுரப்பி வீக்கம், மற்றும் கட்டிகள் காரணமாக சிறுநீர் முழுமையாக வெளியேறாது சலப்பையில் தேங்கி நிற்பதாகும்.

“இறைத்த கிணறு ஊறும் இறையாத கிணறு நாறும்” என்பது போல சலப்பையிலிருந்து வெளியேறாது நிற்கும் சிறுநிரில் கிருமி தொற்றுவதற்கு வாய்ப்பு அதிகமாகும்.

மேற் கூறிய இருவருக்கும் சிறுநீர் தேங்கி நிற்பதுதான் நோய்க்குகான காரணம் என்பது தெரிய வந்தது.

கழிப்பறை சுத்தம் இல்லை என்பதால் அருவருப்படைந்து அந்தப் பக்கமே போவதில்லை.

இலங்கையில்

பள்ளி மாணவர்கள் அதிகாலை முதல் மதியம் 2 – 2.30 மணிவரை அடக்கி வைத்திருக்கிறார்கள்.

வீடு திரும்பிய பின்னரே வெளியேற்ற முடிகிறது.

சில பிள்ளைகள் பாடசாலை முடிந்ததும் நேராக ரியூசனுக்கு செல்ல நேர்கிறது. அப்படியானால் சலப்பையைக் காலியாக்க மேலும் காலதாமதமாகிறது.

ஏனைய நாடுகளில் பாடசாலை நேரங்கள் வேறு விதமாக இருக்கும்.

இவர்கள் மாத்திரமில்லை நான் தினமும் சந்திக்கும் பிள்ளைகள் பலரும் பெரும்பாலும் பாடசாலையில் சிறுநீர் கழிப்பதில்லை.

“ஏன்?” எனக் கேட்டால்,

“அதுக்குள்ளை எப்படி போறது?” எனத் திருப்பிக் கேள்வி எழுப்புகிறார்கள்.


அசுத்தமான அருவருக்க வைக்கும் கழிப்பறைகள்தான்.

பெரும்பாலான பாடசாலைகளின் கழிப்பறைகளுக்கு அருகே சென்றால் மூக்கைப் பொத்திக் கொண்டு விரைந்து கடக்க வேண்டியிருக்கும்.

கீழே காலணி அணிந்திருந்தாலும் கால் வைக்கக் கூசும். அவ்வளவு நரகம்.


அரசாங்கப் பாடசாலைகளை மட்டும் குற்றம் சாட்ட முடியாது.

பல தனியார் மற்றும் சர்வதேசப் பாடசாலைகளும் இதில் அடங்கும்.

அசுத்தத்திற்கு பிள்ளைகள் காரணமா?

பொறுபில்லாத பிள்ளைகள் அசுத்தம் செய்துவிடுகிறார்கள் என்று சாட்டுச் சொல்லுவார்கள்.

உண்மையில் அவ்வாறு சொல்வதுதான் பொறுப்பற்ற தன்மையாகும்.

அதிகம் பேர் உபயோகிக்கும் இடங்களில் எல்லோரும் சுத்தம் பேணுவதில் அக்கறை எடுப்பார்கள் என்று சொல்ல முடியாது.

அசுத்தப்படுத்தினாலும் அவற்றை உடனடியாக சுத்திகரிக்க போதிய பணியாளர்களும், நீர் வசதியும் செய்யப்படுவது அவசியம்.

கற்கைச் சூழல்

பாடசாலை வகுப்பறைகளையும் சுற்றாடலையும் அழகுபடுத்துவதில் இப்பொழுது அதிக கவனம் செலுத்தப்படுகிறது. நிறையப் பணமும் செலவாகிறது.

கற்கைக்கான சூழலை அது எற்படுத்துகிறது என்பது உண்மையே.

அதற்கு மேலாக அங்கு வரும் பெற்றோர்களையும் பிரமுகர்களையும் மகிழ்ச்சி கொள்ள வைத்து பாடசாலையின் பொருண்மிய மேம்பாட்டிற்கு உதவத் தூண்டுகிறது என்பது வெளியே சொல்லப்படாத செய்தியாகும்.

பாடசாலையின் சூழல் சுற்றாடல்களில் கழிப்பறைகளும் அடங்கும் அல்லவா?

அது ஏனையவற்றை விட முக்கியமானது என்றும் சொல்லாம்.

அவற்றைச் சுத்தமாக வைத்திருபபது மட்டுமின்றி, பிள்ளைகள் அவற்றை நாடிச் செல்லும் வண்ணம் அழகாகப் பேணவேண்டும்.

சிறுநீரை அடக்காமல் கழிக்க வேண்டியதின் அவசியத்தைப் புரிய வைக்க வேண்டும்.

வேறு நோய்கள்

வாந்தி, வயிற்றோட்டம், டைபொயிட், செங்கண்மாரி போன்ற வேறு பல தொற்று நோய்களும் அசுத்தமான கழிப்பறைகள் காரணமாகத் தொற்றலாம் என்பதாலும் அவற்றைச் சுத்தமாக வைத்திருப்பது முக்கியமாகிறது.

டொக்டர்.எம்.கே.முருகானந்தன்.

நன்றி:- தினக்குரல்

Read Full Post »

>
“தம்பி இந்த மருந்தைச் சுருக்கா தாங்கோ. வலியிலை துடிச்சுக் கொண்டு கிடக்கிறாள். கெதியிலை கொண்டு போய்க் கொடுக்க வேண்டும்.” அம்மா துடித்தாள்.

வேறு வேலையாக நின்ற கடைக்காரப் பொடியன் சற்று இளகிய மனம் படைத்தவன். அருகே வந்து அம்மா கையிலிருந்த மருந்துச் சிட்டையை
வாங்கினான்.

மேலும் படிக்க

Read Full Post »

>

இந்த மருந்தை ஏன் வீணாப் போடுறியள்?

“தம்பி இந்த மருந்தைச் சுருக்கா தாங்கோ. வலியிலை துடிச்சுக் கொண்டு கிடக்கிறாள். கெதியிலை கொண்டு போய்க் கொடுக்க வேண்டும்.” அம்மா துடித்தாள்.

வேறு வேலையாக நின்ற கடைக்காரப் பொடியன் சற்று இளகிய மனம் படைத்தவன். அருகே வந்து அம்மா கையிலிருந்த மருந்துச் சிட்டையை
வாங்கினான்.

மருந்துகள் வழமைபோல ஆங்கிலத்தில் கிறுக்கியிருந்தன.

பிக்காசோவின் ஓவியம் போலிருந்தாலும், கிறுக்கு வைத்தியர்களின் கிறுக்கல்களைப் ‘புரிந்து’ மருந்தைக் கொடுக்கும் ஆற்றலை அவனுக்கு அனுபவம் கற்றுத் தந்திருந்தது.

புரிந்தது சரியானால் நோய் தீரும்,

இல்லையேல் ஆள் தீரும். அவ்வளவுதான்!

இரண்டு மருந்துகள். தேவையானபோது மட்டும் பாவிக்கும்படி எழுதியிருந்தன.

காலை மாலையாக இரண்டு தடவைகள் மட்டும் உபயோகிக்கும்படியும் ஒவ்வொன்றிலும் நாலு மாத்திரைகள் மட்டுமே சிபார்சு செய்யப்பட்டிருந்தன.

“யாருக்கு மருந்துகள்.”

“மகளுக்குத்தான்”
“வயசு எத்தனை”

“பதினெட்டு”

தேர்ச்சி பெற்ற மருத்துவன் போல மிடுக்காக அடுத்தடுத்து கேள்விகளைத் தொடுத்தான்.

வழமையாக அம்மா மருந்து வாங்குகிற கடை.
மருந்து கொடுக்கும் பையனும் அறிமுகமானவன்.
எனவே அம்மாவும் கிலேசமின்றி விடையளித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அடுத்த கேள்வி அம்மாவை சற்று சங்கடப்பட வைத்துவிட்டது.

கேள்வி சாதாரணமானதுதான். “என்ன வருத்தம்?”

ஆனால் நாலு பேருக்கு முன்னால் எப்படி மறுமொழி சொல்வது?
அம்மாவிற்கு வெட்கம்.

குரலைத் தாழ்த்தி சங்கடத்தோடு “ஒண்டுமில்லை…. வழமையா வாற மாதச் சுகயீனக் குத்து..”

“அப்ப எதுக்கு நித்திரைக் குளிசையைக் குடுத்திருக்கிறார் டொக்டர்” என்றான் மருந்துக்கடைப் பையன்.

தவறிழைக்கும் குற்றவாளியை கேள்விக்கு உள்ளாக்கும் நீதவான் போல அதிகாரம் தொனித்தது அவன் குரலில்.

“மறதியிலை எதையாவது மாறி எழுதிப்போட்டாரோ டொக்டர்” அம்மாவிற்கு சந்தேகம் ஏற்பட்டது.

“கண்டபடி நித்திரைக் குளிசைகளைப் போடக் கூடாது. பழகிப் போகும். வீண் கரைச்சல். அதைவிட்டிட்டு மற்ற மருந்தைத் தாறன்”.

‘ஞானத்தின் முதிர்ச்சியும்’ மற்றவர்பால் அக்கறையும் கொண்ட பையன்! என அம்மா நினைந்து உருகினாள்.

வீட்டிற்குச் சென்ற அம்மா மற்ற மருந்தை மட்டும் மகளுக்குக் கொடுத்தாள்.


வலி அடங்கவில்லை.
மகள் அழுதாள், சினத்தாள், துடித்தாள்.
அம்மாவிற்கு மனம் பொறுக்கவில்லை.

டொக்டரட்டைக் காட்டி மருந்தெடுத்தும் பிரயோசனமில்லையே மனம் வருந்தியது.
அவரில் கோபமும் பொங்கியது.

……………….

“என்ன டொக்டர். மகளைப் பாருங்கோ. வலியிலை துடிக்கிறாள். நீங்கள் தந்த மருந்து வேலை செய்யவில்லை. ஏதாவது செய்யுங்கோ”


குற்றம் சாட்டும் தொனி அம்மாவின் குரலில் ஓங்கி ஒலித்தது.

டொக்டர் தனது பதிவுகளை எடுத்துப் பார்த்தார்.
மகளுக்கு கொடுத்த மருந்துகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தபோது ஒரு வகை மருந்து கொடுபடாதது தெரிந்தது.

காரணம் கேட்டபோது அம்மா நடந்ததைப் பிட்டு வைத்தாள்.

“மகள் பாவம் அழுகிறாள் ஏதாவது செய்து குத்தை நிப்பாட்டுங்கோ” என
அம்மா மீண்டும் கேட்டாள்.

டொக்டர் மகளுக்குத் தேறுதல் சொல்லி ஒரு மாத்திரையையும் உடனடியாக விழுங்கவும் கொடுத்தார்.

அரை மணி கழிந்தது.

“இப்ப சுகம் டொக்டர். தாங்ஸ்”.
வேதனை தீர்ந்த மகள் வெளியேற ஆயத்தமானாள்.

“என்ன மருந்து கொடுத்தனீங்கள். இதை முதலிலேயே நீங்கள் எழுதிக் கொடுத்திருக்கலாமே”
அம்மாக்கு சினம் பொங்கியது.

“நான் முதலிலேயே எழுதிக் கொடுத்த அதே மருந்துதான் அது.
யாரோ சொன்னதைக் கேட்டு நித்திரைக் குளிசை என நினைத்து நீங்கள் கொடுக்கவில்லை.
பதற்றத்தைத் தணிக்கும் மருந்து.
மாதவிடாய் நேரத்திலை உங்கடை பிள்ளை வலி வரக்கை கடுமையாக மனம் பதகளிச்சுப் போறவை தானே.
வலியோடை அதையும் நிறுத்தினால் தானே சுகம் வரும்” என்றார்.

பட்டப் படிப்பு,
பட்டப் பின் படிப்பு,
தொடர் கற்கை
இவற்றுடன் பல வருட அனுபவமும்
நிறைந்த மருத்துவர் எழுதிக் கொடுத்ததை நம்பாமல்,
கடைப் பையனின் அன்பில் நனைந்த
அம்மாவின் கண் திறந்ததா நான் அறியேன்.

அம்மாவிற்கு மருத்துவ ஆலோசனை வழங்கிய அந்தப் பையன் மிக விரைவில் முழு வைத்தியன் ஆகிவிடுவான்!

ஆயிரம் பேரைக் கொன்றவனைத்தானே அரை வைத்தியன் என்று சொல்கிறார்கள்.

.0.0.0.0.0

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »