Feeds:
பதிவுகள்
பின்னூட்டங்கள்

‘பிள்ளை உன்ரை வாயையும் ஒருக்கால் டொக்டருக்கு காட்டு’ என அம்மா மகளுக்கு சொன்னாள்.

ஏற்கனவே மகளின் காலில் உள்ள ஒரு தேமலுக்கு காட்டி மருந்து பற்றிய விளக்கங்னளயும் கேட்டுவிட்டு புறப்படும் தருணத்தில், வந்த இடத்தில் இதையும் முடித்துக் கொண்டு போகும் எண்ணத்தில் அம்மா இவ்வாறு கூறினாள்.

கொவ்வை வாய் திறந்த குட்டி அழகியின் உதட்டின் உட்புறத்தில் வெண்மையாக ஒரு கட்டி.

மற்றொரு இளம் பெண் அலறிப்புடைக்காத குறையாக என்னை நாடி வந்திருந்தாள். அவளது வாயினுள்ளும் இது போன்றதொரு கட்டி இருந்தது. வாயின் மென் சவ்வில் தடிப்பமாக  வட்ட வடிவில் வெண்மை நிறத்தில் இருந்தது. அரை சென்ரி மீட்டர் அளவு இருக்கலாம்.

பொதுவாக வேதனை எதுவும் இல்லையாம். இறுக்கி அழுத்தியபோது சற்ற வேதனை இருந்தது.

இவற்றை நீர் கட்டி என்று சொல்லலாம். மருத்துவத்தில் Mucous cyst  என்பார்கள். சீதச் சுரப்பி என சொல்வது கருத்து ரீதியாக சரியான தமிழ் சொல்லாக இருக்கும்

வெண்மையாக அல்லது வெளிர் நீல நிறத்தில் வாயின் உட்புறமுள்ள மென் சவ்வுகளில் வட்டவடிவாக தோன்றும் கட்டிகள் இவை. சாதாரணமான ஒரு சென்ரி மீற்றருக்கு குறைவான அளவிலேயே இருக்கும். ஆயினும் சில தருணங்களில் 3.5 சென்ரி மீற்றர் வரை பெருக்கக் கூடும்.

இத்தகைய கட்டிகள் எந்த வயதிலும் வர வாய்ப்புண்டு.;. ஆயினும் பொதுவாக 10 முதல் 25 வயதினரிடையேதான் அதிகம் காணக் கூடியதாக இருக்கிறது.

இவை எவ்வாறு தோன்றுகின்றன எனச் சரியாகச் சொல்ல முடியாது.

இருந்தாலும் சொண்டு கடித்தல் சொக்கையை கடித்தல் போன்ற ஊறுகளால் எற்படுவதற்கான வாய்பு அதிகம்.

இதே போன்று வேறு ஏதாவது குத்தியதால் அல்லது காயம் படுதலால் எச்சில் சுரப்பிகளில் காயம் ஏற்படுபட்டும் இவை தோன்றுகின்றன.

எனவே மன அழுத்தங்களால் உதடுகளை கடிப்பவர்களிடையே இவை தோன்றுவது அதிகம்.

சிலரில் இந்த கட்டிகள் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுவதுண்டு.

பல் இடுக்குகளில் காரை (tartar)  படிவதைத் தடுப்பதற்கான பற்பசைகளை உபயோகிப்பவர்களிலும் சிலருக்கு தோன்றுகிறது.

மேற் கூறிய இருவரில் ஒருவர் நீர்க்கட்டி பற்றி பெரிதாக அக்கறைப்படவில்லலை. போகும் போக்கில் சொன்னார். மற்றவர் அலறிப் பிடித்து ஓடி வந்தார்.

எது சரி? உண்மையில் இது உடனடியாக மருத்துவரிடம் காட்ட வேண்டிய பாரதூர நோயா இல்லையா?

இது சாதாரண நோய்தான். பயப்பட வேண்டியதில்லை. தானே ஓரிரு மாதங்களில் குணமாகிவிடும்.

ஆயினும் இது சாதாரண நீர்க்கட்டிதானா இல்லையா என்பதை நீங்களாக தீர்மானிப்பது சாத்தியமல்ல. மருத்துவர் பார்த்துத்தான் நோயை சரியாக நிர்ணயம் செய்ய முடியும். எனவே மருத்துவரிடம் காட்ட வேண்டிய தேவை நிச்சமாக உள்ளது.

மருத்துவர்களால் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே இதை இனங் காண முடியும். ஆயினும் ஒரு சில தருணங்களில் நோயை நிச்சயப்படுத்த பரிசோதனை செய்ய வேண்டியிருக்கும்.

நீர்க்கட்டியானது நீண்ட காலத்திற்கு குணமாகாது இருந்தால் அல்லது அதன் அளவு 2 சென்ரி மீற்றருக்கு கூடுதலாக இருந்தால், வேகமாக வளர்ந்து வந்தால், அல்லது அதன் தோற்றம் புற்று நோய் போன்ற சந்தேகத்தை கொடுத்தால் மருத்துவர் அதில் ஒரு சிறு துண்டை வெட்டி எடுத்து ஆய்வு கூட பரிசோதனைக்கு அனுப்புவார். புற்றுநோய் போன்ற ஆபத்தான நோயல்ல என்பதை நிச்சயப்படுத்தவே இவ்வாறு செய்வார்கள்.

ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல வாயின் மென்சவ்வுகளில் வரும் இந்த நீர்க்கட்டிகள் எந்தவித சிகிச்சையும் இன்றி தாமாகவே குணமாகிவிடும்.

நீங்களாக அதைக் குத்தவோ கீறவோ அகற்றவோ முற்பட வேண்டாம். கிருமித்தொற்றுக்கு ஆளாகக் கூடும் என்பதுடன் மீளவும் வரக் கூடும்.

நீண்ட காலம் குணமாகாது இருந்தால் அல்லது வலி இருந்தால் அல்லது உண்ணும் போது இடைஞ்சலாக இருந்தால் அதை அகற்ற முடியும்.

லேசர் சத்திர சிகிச்சை கூலம் அகற்றலாம். சுpல தருணங்களில் அந்த இடத்தில் ஸ்டிரோயிட் ஊசி மருந்து ஏற்றி அறையச் செய்வதுண்டு.

எதுவானாலும் பயப்பட வேண்டிய நோயோ சிகிச்சையோ அல்ல என்பதை புரிந்து கொண்டால் போதுமானது.

டொக்டர்.எம்.கே.முருகானந்தன்.

MBBS(Cey), DFM (Col), FCGP (Col)

குடும்ப மருத்துவர்

0.0.0

Advertisements

அயர்ச்சியும் சோர்வும் அனாதரவான நிலையும் கொண்ட ஒரு பயணத்தில் சென்றுவந்தது போன்ற உணர்வு நிலை என்னைத் தொற்றிக் கொண்டது.

“ஈழப் போரின் இறுதிநாட்கள்” என்ற வெற்றிச் செல்வியின் நூலை படித்து முடித்த போது ஏற்றபட்ட உணர்வு அது.

இந்த இனத்திற்கு ஒரு விடிவு வர வேண்டும் என்ற ஆதங்கத்தில் போராட்டத்தில் இறங்கிய ஒரு உண்மையான போராளிக்கு தனது கனவுகள் சிதைந்தது மட்டுல்ல தனது இனத்தின் மானமே தாரை வா ர்க்கப்பட்டு அவமதிப்பிற்கு ஆளாக்கப்பட்டதான உணர்வு ஏற்பட்டதை இந்த நூலில் உணர முடிந்தது.

பெருங் கனவுகளுடனும் அர்ப்பணிப்புகளுடனும் இறங்கிய விடுதலைக் கனவு கலைந்து படைவீரர்களின் முன் ஒரு போத்தல் தண்ணீருக்கும் பிஸகற்றுக்கும் பிடிசோறுக்கும் கை ஏந்தும் நிலைமை எமது மக்களுக்கு ஏற்பட்டமை மிகப் பெரிய வரலாற்றுச் சோகமாகும்.

எதிரிகளை சுட்டு விழுத்துவதற்கு துப்பாக்கிகளும் ரவைகளும் இல்லாமற் போன ஒரு தருணத்தில் முழு வன்னியிலும் இருந்த பல இலட்சம் மக்கள் முல்லைத்தீவில்  மாட்டுப்பட்டுக் கொள்கிறார்.
குண்டுகளும் ஸெல் வீச்சுகளும் மக்களை வகைதொகை இன்றி கொன்றொழிக்கின்றன. காயப்படுத்துகின்றன

“தப்பியவர்கள் இருக்க இடம் இன்றியும் குடிக்க நீர் இன்றியும் தவித்தனர்…” 

“பிணங்களை புதைக்கவோ எரிக்கவோ வசதியும் இல்லை பொழும் இல்லை.” 
ஒவ்வொருவரும் தமதுஉயிரைக் காப்பாற்ற ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்

இவற்றிற்கெல்லாம் நேரடி சாட்சியாக இருந்தவர் வெற்றிச் செல்வி.

அவரது வார்த்தைகளின் வலிமை வாசிப்பவர் மனத்தை உறைந்து போகச் செய்கிறது

“தொட்டிலிற் கிடந்த குழந்தைக்கும் உடல் சிதறும். தாயின் முலையில் பாலருந்தும் மழலைக்கும் தலை பறக்கும்.  சோற்றை அள்ளி வாயில் வைக்கப் போனவரின் கை துண்டாடப்படும்”

“சாவு நடக்காத குடும்பம் எதுவுமில்லை. கதறல் ஒலி கேட்காது நேரம் கழியவில்லை”.
எவர் காயப்பட்டாலும்அவர்களை கண்டவர்கள் மருத்துவமனைகளில் சேர்க்கும் அளவு மனிதாதாமானம் மக்களிடம் இருந்தது.
ஆனால் நிலமை மோச அடைய அடைய தான் தப்பினால் போதும் ஓடித் தப்ப வேண்டிய நிலை மக்களுக்கு எற்பட்டது.

 “எரிக்கவோ புதைக்கவோ ஆட்களின்றி பிணங்கள் ஆங்காங்கே வாய் பிழந்து கிடந்தன.” என்பதை வாசிக்கவே மனம் கலங்குகிறது

 மருத்துவ மனைகள் இயங்காது போது. மருத்துகள் இல்லாமல் போயின. மருத்துவர்களும் மருத்து போராளிகளும் கூட மருந்தின்றி அவலமடைய நேர்ந்திருக்கிறது.
இந்த அவலங்களுக்குள்ளும் எண்ணை பொசியும் கடலை வடையை 50 ரூபாவிற்கு விற்று பணம் பண்ணும் காரியத்தையும் சிலர் செய்வதை ஆச்சரியத்தோடு பார்த்தாலும் அத்தகைய சுயநலம்தான் மனிதனின்  உண்மையான குணமோ என அயரவும் வைக்கிறது.

“நேற்றிரவு தலைவர் போயிட்டார்.  எஞ்சிய போராளிகள் சரணடையிறதாக கதை” என்பதும்,

  “யுத்தம் முடிஞ்சுப் போச்சு. பிரபாரன் செத்தாச்சு. இனிப்பயம் வேணாம்” என்பது போன்றவை காதில் விழும் உரையாடல்களாக தகவல்களைத் தருக்கின்றன.

“தயவு செய்து குப்பிகளைக் கடிக்காதீங்க அக்கா. நேற்று பின்னேரம் கூட காயம்பட்ட பிள்ளைகள் இருந்த பங்கருக்கை போய் சொன்னன். விடியப் போய் பாக்கிறன் குப்பி கடிச்சு  செத்து கிடக்குகள்” …….

  “ஒருதருக்கும் பிரயோசனம் அல்லாத சாவுகள் புதைக்கக் கூட இடம் இல்லை…” 

இவ்வாறு சொல்வது ஒரு போராளி. வாழ்வின் நியாயத்தை உணர்ந்த ஒருவன் என்பேன்.

 ஒருவாறு உயிர்தப்பி படையினர் பகுதிக்குள் வந்ததுதம். சனம் அலை மோதுகிறது.

“நிற்கும் இடத்திலிருந்து காலைத் தூக்கினால் தூக்கியபடியே நிற்க வேண்டியதுதான். மீண்டும் இடம் பிடித்து காலை ஊன்ற அரைமணிநேரம் தேவைப்படும்.”

 குளிப்பதற்கு நீரில்லை

உணவில்லை.

 சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் அவர்களது மனம் போலவே அவர்களும் கருகிப் போகிறார்கள்.

துவேசமும் மூர்க்கமும் நிறைந்த படையினரிடையே ஓரிரு நல்ல மனம் படைத்தவர்களை போராளிகளால் இனம் காண முடிகிறது.

 நல்ல குணங்களும் கெட்ட குணங்களும் இனம் சார்ந்தவை அல்ல. அவை தனிநபர் சார்ந்தவை என்பதை புதிய உலகம் அவர்களுக்கு உணர்த்துவதை காண முடிகிறது
 ஒரு முக்கிய நூல் இது. எமது வரலாற்று ஆவணத்தின் ஒரு பகுதியாகவும் கொள்ளலாம்.
 இது தமிழகத்திலிருந்து தோழமை வெளியீடாக வந்திருக்கிறது.

பிரதிகள்  இங்கு சுலபமாகக் கிடைப்பதில்லை

நூலாசிரியரின் நூலை வாங்கியே படிக்க நேர்ந்தது.
இலங்கையில் மீள் பதிப்பு வரவேண்டியது அவசியம்.
இலங்கையில் மறுபதிப்பு வந்திருக்கிறது.
154 பக்கங்களைக் கொண்ட நூல் இது.
(விலை ரூபா 500).
மிகவும் நேர்த்தியான பதிப்பு.
தொடர்புகளுக்கு aanathy10@gmail.com
Phone 0776576807
சிங்களத்திலும் ஆங்கிலத்திலும் மொழி பெயர்தால் சகோதர இனமும் முழு உலகமும் எமது மக்களின் ஒரு அவலக் கணத்தை உணர்ந்து கொள்ள வாய்ப்பு ஏற்படும்.
ஆசிரியரின் பிற நூல்கள்
சென்ற வருடம் ஜீலை மாதம் எனது மறந்து போகாத சில புளக்கில் வெளியான போது மிக அதிகமான வாசகர்கள் அக்கட்டுரையை படித்திருந்தனர்
இந்த மீள் பதிவு சில சிறிய மாற்றங்களுடன் வெளிவருகிறது,

எனது இக்கட்டுரையை தனது புதிய பதிப்பில் முன்னுரையாக சேர்த்திருப்பது மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது
அவருக்கு எனது நன்றிகள்.

நண்பர் சிறீ சிறிஸ்கந்தராசா அவர்களின் கட்டுரையும் முன்னுரையாக வந்திருக்கிறது. மிகவும் மகிழ்ச்சி.

“முள்ளிவாய்க்கால் பேரழிவின் பின்னும் உயிரோடு இருக்கும் எனது மக்களுக்கு” இந் நூலை சமர்ப்பித்து இருக்கிறார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது

0.00.0

ஒரு குட்டிப் பையன் அப்பாவாகிறான்’சிறுகதையை முன்வைத்து
தி.ஞானசேகரன் படைப்பில் குழந்தைகளின் இயல்புகளும் குழந்தை உளவியலும்
எம்.கே.முருகானந்தன்

தி.ஞானசேகரன் ஒரு பன்முக ஆளுமை கொண்ட எழுத்தாளர். சிறுகதையும் நாவலுமே அவருக்கு ஆரம்பம் முதல் புகழ் சேர்த்துக் கொடுத்திருந்த இலக்கிய வடிவங்கள் என்ற போதும் கட்டுரைகள், பயணக் கட்டுரைகள், நூல் அறிமுகங்கள் விமர்சனங்கள் என்று பல்வேறு துறைகளிலும் தனது திறமையை பதித்திருக்கிறார். ஞானம் இதழாசிரியராக அவரது பங்களிப்பு மற்றொரு விதத்தில் விதந்து சொல்லக் கூடியது.

எவ்வாறு இருந்தபோதும் ஞானசேகரன் என்று சொன்னால் நல்ல சிறந்த சிறுகதை ஆசிரியன் என்பதே பலருக்கும் உடனடியாக நினைவில் வரும். கனமான கருவுள்ள படைப்புகள், எடுத்துக் கொண்ட கருவை சிதையவிடாது கதையை நடாத்திச் செல்லும் லாவண்யமும் தெளிவான நடையும் சிறந்த திருப்பங்களும் அவரது சிறுகதைகளின் சிறப்பிற்கு காரணம் எனலாம். நீண்ட காலமாக படைப்புலகில் இயங்கிவந்த போதும் பல்வேறு மாறுபட்ட உத்திகளை தனது படைப்புகளில் கையாண்டு இருப்பதால்தான் நீர்த்துப் போகாத எழுத்தாளராக இன்னமும் படைப்புலகில் வலம்வர முடிகிறது.

ஞானசேகரன் அடிப்படையில் ஒரு மருத்துவர். இருந்தபோதும் தனது படைப்புகளில் தன்னை ஒரு மருத்துவனாக முன்னலைப்படுத்தியது மிகவும் குறைவு என்றே கருதுகிறேன்.

அல்ஷேசனும் ஒரு பூனைக்குட்டியும், கடமை, கருவறை எழுதிய தீர்ப்பு போன்ற ஒரு சில கதைகளில் தன்னை மருத்துவனாக இனம் காட்டும் பாத்திரங்களை படைத்திருப்பதை அவதானிக்க முடிகிறது. இதில் கடமை ஒரு ஆரம்ப காலப் படைப்பு 1965 ல் கலைச்செல்வியில் எழுதியதாக இருக்க அல்ஷேசனும் ஒரு பூனைக்குட்டியும் இடைக்காலப் படைப்பாக 1996ல் வெளியாகி இருக்கிறது. கருவறை எழுதிய தீர்ப்பு 1997ல் தினக்குரல் பத்திரிகையில் பிரசுரமானது.

கணவனின் சுக்கிலத்தில் விந்தணுக்கள் இல்லாத போது முகம் தெரியாத மற்றொரு ஆணின் விந்தணுக்களை பெற்று செயற்கை முறையில் கருத்தரிக்க வைக்கும் சிகிச்சை முறை (Donor IUI) பற்றி கருவறை எழுதிய தீர்ப்பு பேசுகிறது. இக் கதையானது ஒரு மகப் பேற்று நிபுணரின் பார்வையாக இருந்த போதும், அதற்கு அப்பால் இனப் பிரச்சனையையும் அதையும் தாண்டிய நட்புணர்வு பற்றியும் பேசுகிறது. முடிவு எதிர்பாராதது. கதை முடிந்த பின்னரும் வாசகன் மனத்தில் பல கற்பனைகளை கருக்கொள்ள வைக்கும் திருப்பமாக அமைந்திருப்பது இதன் சிறப்பம்சமாகும்.

இருந்தபோதும் தன்னை மருத்துவனாக அடையாளப்படுத்தாமலே, ஒரு மருத்துவன் சமூகத்திற்கு சொல்ல வேண்டிய கருத்துகளை இன்னும் சில சிறுகதைகளில் சொல்லியிருப்பதையும் குறிப்பிட்டே ஆக வேண்டும்.

கட்டறுந்த பசுவும் கன்றுக் குட்டியும் என்ற கதையானது தாய்பாலின் மகிமையை சொல்லாமல் சொல்கிறது. புpரச்சார நெடி சற்றும் அடிக்காமல் உணர்வுபூர்வமான கதையாக நகர்த்தியிருந்தாலும் தாய்பால் ஊட்டுவது பற்றி மேல்தட்டு நாகரீகப் பெண்களிடையே நிலவிவந்த தவறான கருத்துக்களை அழகாக அப்படைப்பில் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.

அவருடைய சிறந்த படைப்புகளில் இதுவும் என்று பல விமர்சகர்கள் சுட்டிக் காட்டியிருப்பதை அவதானித்திருக்கிறேன். இக்க கதை சொல்லும் செய்திக்கு அப்பால் சிறந்த நடையுடன் கூடிய படைப்பாகவும் உள்ளது. அத்துடன் இது ஒரு குறியீட்டுப் படைப்பாக அமைவதையும் அவதானிக்க முடிகிறது.

இது போலவே அவரது உன்னத படைப்புகள் எனப் போற்றப்படும் அல்ஷேசனும் ஒரு பூனைக்குட்டியும், காட்டுப் பூனைகளும் பச்சைக் கிளிகளும் ஆகிய இரண்டும் கூட குறியீட்டுப் பாணியின் அமைந்த படைப்புகளே. இந்த இரண்டையும் குறியீட்டுப் பாணியில் எழுத முனைந்தமைக்கு, அரசு மற்றும் இராணுவத்திற்கு எதிரான கருத்துக்கைளச் வெளிப்படையாகச் சொல்ல முடியாத, அன்றைய பயங்கரமான சூழலும் ஒரு காரணமாக இருந்திருக்கலாம் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

தமிழர் சார்பாக அரச படைகளுக்கு எதிரான கருத்துக்களை முன்வைத்தவர்கள் கொலை செய்யப்படுவதும் காணமால் போவதும் நித்திய கண்டமாக இருந்த நிலையில் தனது நியாயமான கருத்துக்களை பலமாக முன்வைப்பதற்கு குறியீட்டு வடிவத்தைத் தவிர வேறு தேர்வு அவருக்கு இருந்திருக்க முடியாது. ஆனால் கட்டாயத் தேவைக்காக புகுத்தப்பட்ட வடிவமாக இல்லாமல் சிறந்த கலைப் படைப்புகளாக அவை அமைந்திருந்தன. வெளியான நேரத்திலேயே இவற்றை நான் வாசித்து மகிழ்ந்ததுண்டு. இப்பொழுது மீள்வாசிப்பின் போதும் அந்த உணர்வு கெடவில்லை என்பதை மகிழ்ச்சியோடு சொல்லிக்கொள்ள விரும்புகிறேன்.

விமர்சகர்களின் பாராட்டை அதிகம் பெறாதபோதும் சிறந்த ஒரு படைப்பாக நான் கருதுவது ‘ஒரு குட்டிப் பையன் அப்பாவாகிறான்’ என்ற சிறுகதை ஆகும். அந்த படைப்பு பற்றியே இந்தக் கட்டுரையில் முக்கியமாகப் பேச இருக்கிறேன்.

இது அவரது ஆரம்ப கால படைப்புகளில் ஒன்று. 1971 ம் ஆண்டு கதம்பம் சஞ்சிகையில் வெளியாகியிருக்கிறது. கூடவே இலங்கைக் காப்புறுதிக் கூட்டுத்தாபனம் நடாத்திய அகில இலங்கை சிறுகதைப் போட்டியில் வெள்ளிப் பதக்கத்தையும் தட்டிக் கொண்டது.

முழுக்க முழுக்க சிறுவனின் பார்வையாகவே இக் கதை சொல்லப்படுவது ரசனைக்கு உரியதாக இருக்கிறது. ஞானசேகரன் படைப்புகள் வழமையாகவே நல்ல தமிழில் இருக்கும். இக்கதையும் அவ்வாறே இருக்கிறது. சிறுவனின் பேச்சு மொழியில் அமைந்திருந்தால் மேலும் சுவையாக இருந்திருக்கும்.

இந்தச் சிறுகதை என்னைக் கவர்ந்து கொண்டதற்குக் காரணம் அது ஒரு சின்னப் பையனின் வாழ்க்கை முறையையும், அவன் எதிர் கொள்ளும் உணர்வுச் சிக்கல்களையும், குழந்தை உளவியலையும் மிக அற்புதமாகச் சொல்கிறது. உண்மையில் இது ஒரு அனுபவம் சார்ந்த அற்புதமான பார்வை போலவே இருக்கிறது. சிறுவயதில் தான் பெற்ற அனுபவமாக இருக்கலாம். இருந்தபோதும் அனுபவம் என்பது சொந்த அனுபவமாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்றில்லை. பிறர் அனுபவத்தை தன் அனுபவமாக உணரும் உள்ளொளி படைத்தவனே சிறந்த எழுத்தாளனாக மிளிர முடியும்.

எனவே குழந்தப் பருவ அனுபவங்களுக்கு அப்பால், வளர்ந்த பின் குழந்தைகளுடன் பிழங்கும் போது அவதானித்து தனது கற்பனைக் குதிரையை தட்டிவிட்டதுடன், பிற்பாடு மருத்துவனாக பெற்ற அனுபவங்களும் சங்கமித்ததன் பலனாக பிறந்த படைப்பு எனக் கருத முடியும்.

ஒரு சின்னப் பையனின் நாளாந்த வாழ்க்கை ஒட்டத்தின் சித்தரிப்பாகவே கதை ஆரம்பிக்கிறது. இரவு நேரகாலத்துடன் படுக்கைக்கு செல்வது எல்லாப் பிள்ளைகளும் போலவே அவனது வழக்கமும் கூட. ஆனால் அன்று மட்டும் 9 மணியாகியும் அவனுக்கு தூக்கம் வரவில்லை.

காரணம் என்ன ?

திருமணமாகி கொழும்பு சென்றிருந்த அவனது அன்பிற்குரிய ஒரே அக்கா நீண்ட நாட்களுக்குப் பின்னர் அன்றிரவு ஊருக்கு திரும்பி வர இருக்கிறாள். அவளது வரவை ஆவலோடு எதிர்பார்த்து காத்திருப்பதால்தான் தூக்கம் அவனை அண்டவில்லை. சாதாரணமாக போகிற போக்கில் சொல்லிப் போகிற ஒரு தகவல் போல முதல் வாசிப்பில் தோன்றலாம் ஆயினும் நிதானமாகப் படிக்கும் போது, குழந்தைகளின் ஒரு இயல்பான குணத்தை கதாசிரியர் வெளிப்படுத்துவதை உணர முடிகிறது.

Curiocity என்று சொல்லப்படும் ஆர்வம் என்ற குண இயல்வை அந்தச் சம்பவம் வெளிப்படுத்துகிறது.
புதியவற்றை அல்லது பிறர் விடயங்களை அறிவதில் ஆர்வம் எல்லோருக்கும் இருக்கவே செய்யும். ஆயினும் குழந்தைகளிடத்தில் இந்த ஆர்வம் அதிகமாகவே இருக்கும்.

‘இரவு எட்டு மணியாகிவிட்டால் எனக்கு நித்திரை வந்து விடும். சாப்பிட்டுவிட்டு படுத்துவிடுவேன். …. மணி ஒன்பது அடித்தது. ஏனக்கு நித்திரை வரவில்லை. … யாழ்தேவி ரெயிலில் அக்கா வருவா…. அக்காவைப் பாரக்க எனக்கு ஆசையாக இருக்கிறது..’

எந்தவித ஆலோபனங்களும் இன்றி மிகவும் இயல்பாக பையனின் ஆசையென அவனது ஆர்வத்தை அவனது வார்தைகளிலேயே ஞானசேகரன் சொல்லியிருக்கிறார்.
இந்த சம்பவத்தில் மட்டுமின்றி திருமணமான பின்னர் தன்மீதான அக்கறை குறைந்து புது வரவான அத்தான் மேல் அவளது அக்கறை விழுவதை அந்தச் சிறுபையன் கவலையோடு கூடிய ஆர்வத்துடன் அவதானிக்கிறான்.

அதே போல அக்காவிற்கு குழந்தை பிறந்த பின்னர் அவளது கவனமானது கணவனிலிருந்து குறைந்து குழந்தை மேல் அதிகம் விழுவது போன்ற சம்பவங்களை கதாசிரியர் விபரித்து செல்கையில் அந்தப் பையனின் கவனங்கள் எங்கெங்கு விழுகின்றன என்பதை உணர முடிகிறது. இவை யாவுமே குழந்தைகளின் துருவிப் பார்க்கும் ஆர்வ இயல்பை (Curiocity) வெளிப்படுத்தி இருக்கின்றன.

குழந்தைகளில் அவதானிக்கக் கூடிய மற்றொரு இயல்பு அதிகமான சுயமரியாதை உணர்வு (self esteem) எனலாம். தன்னைப் பற்றி தானே உயர்வாக நினைத்துக் கொள்ளும் இயல்பை பெரும்பாலான குழந்தைகளில் காணலாம். மாறாக தாழ்வுணர்ச்சி உள்ள குழந்தைகளும் இல்லாமல் இல்லை. குழந்தைகளுக்கு மாத்திரமின்றி பெரியவர்களுக்கும் சுயமரியாதை உணர்வு இருக்க வேண்டும். நாளாந்த வாழ்வில் எதிர்கொள்ளும் சவால்களுக்கு முகம் கொடுத்து முன்நகர்வதற்கு இது அவசியமாகிறது.

குழந்தைகளிடத்தில் சுயமரியாதை உணர்வை பெற்றோர்கள் வளர்க்க வேண்டியதன் அவசியத்தை நவீன குழந்தை உளவியல் வலியுறுத்துகிறது. ஏனெனில் தங்களது பலங்களையும் பலவீனங்களையும் உணர்ந்து தம்மைப் பற்றிய தெளிவான நல்லப்பிராயத்தை கொண்டிருக்கும் குழந்தைகளால்தான் எதிர்மறை அழுத்தங்களை இலகுவாகக் கையாளவும், முன்னேற்ற பாதையில் நகரவும் முடியும்.

அதே நேரம் அது போலியான வரட்டுத் தற்பெருமையாக மாறக் கூடாது என்பதும் கவனத்தில் எடுக்கப்பட வேண்டிய மற்றொரு விடயமாகும்.
அக்கா தன்னைக் கண்டவுடன் தன்னை அணைத்துக் கொள்வாள், தனக்குத்தான் பரிசுப்பொருட்கள் வாங்கி வருவாள். தனக்கு மட்டுமே பிஸ்கற் தருவாள். தன்னை அணைப்பாள், தன்னோடு கூடப் படுப்பாள் என ஞானசேகரன் விபரித்து செல்கையில் அந்தப் பையன் தன்னைப் பற்றிய உயர் உணர்வை கொண்டிருப்பதை நாம் புரிந்து கொள்கிறோம்.

‘அக்காவுக்கு என்னிடம் நல்ல விருப்பம். கலியாணஞ் செய்யிறதுக்கு முன்னம், அக்கா எனக்கு ஒவ்வொரு நாளும் குளிக்கவாத்துவிடுவா, தலை சீவிவிடுவா. இரவில் பாடமும் சொல்லித் தருவா’ என்ற வசனத்தை உதாரணம் காட்டலாம்.

‘நாளைக்கு அக்கா என்னோடு கதைச்சாலும் நான் அவவோடை கதைக்க மாட்டன். அவவுக்கு இப்ப பெரிய எண்ணம். கலியாணம் முடிச்ச பிறகு கண்கடை தெரியேல்லை. அவ என்னோடை கதைக்காட்டில் எனக்கென்ன? எனக்கொண்டும் குறையமாட்டுது’ என்று கதாசிரியர் சித்தரிக்கையில் அவனது சுயமரியாதை உணர்வு சீற்றமாக வெளிப்படுகிறது.

இருளைப் பற்றிய பயம் (fear of darkness) என்பது பெரும்பாலான குழந்தைகளிடம் இருக்கும் மற்றொரு உணர்வாகும். அவர்களது கற்பனை திறன் வளர்ச்சியடையும் பருவத்திலேயே இது கூடுதலாக ஏற்படுகிறது. பேய்கள் பூதங்கள் போன்ற கற்பனை உலகிற்கும் நிஜ உலகிற்கும் இடையேயான எல்லைக் கோட்டை புரிந்து கொள்ள முடியாத பருவத்து உணர்வு இது எனலாம். இதனால் அரை இருளில் தெரியும் நிழல் கூட மூன்று தலையுள்ள பயங்கர மிருகமாக அவர்களுக்கு தோன்றி பீதியைக் கிளப்பக் கூடும்.

இருள் சூழ்ந்த சூழலில் சிறுவர்களுக்கு கவனச் சிதறல்கள் (distractions) ஏற்படுவதற்கான சந்தர்பங்கள் குறைவாக இருப்பதே இதற்குக் காரணமாகும். ‘கற்பனைகள் தெறிகட்டிப் பாய்வதனால் பகலில் தன்னை தளும்பவிடாது தற்காக்கக் கூடிய குழந்தை கூட இருளில் பாதிக்கப்படக் கூடும்’ என்று Southern Illinois University யில் துணைப் பேராசிரியரான Dr.Dobbins கூறுவதை இவ்விடத்தில் நினைவுபடுத்தலாம்.

‘அம்மா அம்மா அக்கா வந்திட்டா.’ ஏன்று கூவிக்கொண்டு சந்தோசத்துடன் துள்ளிக் குதித்து படலையடிக்கு ஓடுகிறேன். ‘…. மற்ற நாட்களில் இருட்டிவிட்டால் நான் வீட்டுக்கு வெளியே வரவும் மாட்டேன். இருட்டைக் கண்டால் எனக்கு சரியான பயம்’

கதையில் வரும் இந்தச் சிறு பகுதியானது பையனின் இருள் பற்றிய பயத்தைச் சுட்டிக் காட்டுவதுடன் அக்காவின் வருகை பற்றிய அவனது ஆர்வமானது அந்தப் பயத்தையும் தாண்டிச் செல்லும் கவன மாற்றமாக மாறுவதையும் புரிய வைக்கிறது.
குழந்தைகளில் காணும் மற்றொரு இயல்பை பின் வரும் பராவில் உணர முடியும்.

‘அக்கா ஏன் என்னோடு கதைக்கவில்லை. இருட்டில் நான் நிற்பதை கவனிக்கவில்லையோ? அக்காவுக்கு தெரியும்படியாக முன்னுக்கு போகிறேன். அக்கா இப்பவும் என்னோடு கதைக்கவில்லை. …. (அக்கா) கையில் இருக்கும் பார்சலை வாங்கிக் கொள்வதற்காக நான் கையை நீட்டுகிறேன். அக்கா ஒன்றும் பேசாமல் பார்சலைக் கொடுக்கிறா’

கண்ணுக்கு தெரியும் படி முன்னுக்கு போதல், பார்சலை வாங்குதல் ஆகியவை அக்காவின் கவனத்தை தன்மீது திருப்பும் attention seeking behavior  எனலாம். இது போன்ற செயற்பாடுகள் குழந்தைகளில் இயல்பானது தான். இதைத்தான் ஞானசேகரன் தன் சிறுகதையில் எடுத்துக் காட்டியுள்ளார்.

ஆனால் இந்தப் பழக்கமானது ஒரு குழந்தையில் அடிக்கடி அல்லது எப்பொழுதும் நிகழ்ந்தால் அது சுற்றியுள்ளவர்களுக்கு மிகப் பெரிய தொல்லையாகி விடுவதும் உண்டு. அழுது அடம்பிடித்து கவனத்தை இழுப்பது மட்டும் பிரச்சனை அல்ல. மகிழ்ச்சியூட்டும் செய்கைகளாலும் தொடர்ந்து கவனத்தை ஈர்க்க முயல்வது சிக்கலானது.

கண்டுகொள்ளாமல் விடுவதோ கண்டிப்பதோ இதைத் திருத்தும் வழியல்ல. ‘இப்பொழுது நான் வேலையாக இருக்கிறேன். இதை முடித்த பின்னர் உனது வேலைக்கு வருகிறேன்’ எனத் தன்மையாகச் சொல்லி அப்பழக்கத்தை குறைக்க முயல வேண்டும்.
ஞானசேகரனின் கதையில் வரும் இந்தப் பையன் கவனத்தை ஈர்க்க முயன்ற போதும் அதைத் மற்றவர்களுக்கு தொல்லை தரும்படியாக நீடிக்கவில்லை. அவன் தனது மனத்திற்குள் வேதனைப்படுவதாகவே கதையில் வருகிறது.

பொறாமை (jealousy) உணர்வு எல்லா மனிதர்களிலும் காணப்படக் கூடிய ஒரு உணர்வுதான். என்றாலும் குழந்தைகளில் பொதுவாக அதிகம் காணப்படுவதுண்டு. இது பல காரணங்களால் ஏற்படலாம்.

உதாரணத்திற்கு ஒரு புதிய குழந்தை குடும்பத்தில் பிறக்கும்போது குடும்பத்தினர் அனைவரதும் அக்கறை மூத்த பிள்ளையிலிருந்து, குட்டிக் குழந்தை மேல் விழுவது மூத்த பிள்ளையில் பொறாமையை தூண்டி விடலாம். அந்தப் பொறாமையானது கடுமைiயான எதிர் விளைவை ஏற்படுத்தலாம் அல்லது மென்மையான செய்கைகளாலும் வெளிப்படக் கூடும். தனது தங்கை அல்லது தம்பி மேல் மற்றவர்கள் அன்பு பகிரப்படுவதை பொறுக்க முடியாத பிள்ளைகள் தனது சகோதரம் மீது கோபம் கொள்ளவது, பேசுவது, அடிப்பது, நக்கலடிப்பது அல்லது துன்பம் கொடுப்பதை வாழ்க்கையில் நீங்களும் அவதானித்தே இருப்பீர்கள்.

இந்தக் கதையில் பையனின் மீதான அக்காவின் அக்கறை குறைந்து, அவளது கவனம் முழுக்க கணவன் மேலே விழுகிறது.

‘முந்தியெண்டால் அக்கா என்னுடன்தான் படுப்பா …. இண்டைக்கென்றாலும் நான் அக்காவுடன் படுக்கலாமென்று ஆசையோடு இருந்தேன். அக்காவுக்கு நான் ஒருத்தன் இருக்கிறன் என்ற நினைப்பே இல்லைப் போல …’

‘அத்தானின் மேல் எனக்கு கோபங் கோபமாக வருகிறது. அவருக்கு பெரிய நடப்பு..’ என விபரித்து செல்வதானது அந்தச் சிறுவனுக்கு தனது அத்தானில் ஏற்படும் பொறாமை உணர்வை எடுத்துக் காட்டுகிறது.

குழந்தைகளில் ஏற்படும் மனமுறிவுகளையும் கவலைகளையும் கவனத்தில் எடுக்காது விடக் கூடாது. இல்லையேல் அவர்கள் தாங்கள் உதாசீனப்படுத்துவதாக உணர்வர். இது அவர்களது மனவளர்ச்சியையும் எதிர்கால வாழ்வையும் பாதிக்கக் கூடும். பெரியவர்கள் பிள்ளைகளது மனமுறிவுகளை அவதானித்து அவற்றைச் சீர் செய்ய வேண்டும். Rupture and Repair என இதைக் குறிப்பிடுவர்.

‘ஏனடா உனக்கு என்னோடை கோவம்…’
ஏன்னால் பேச முடியவில்லை. அழுமை அழுகையாக வருகிறது. கண்களில் நீர் முட்டி கன்னங்களில் வழிகிறது.

அக்கா என்னை தன்னுடைய மார்போடு அணைக்கிறா. நான் அக்காவுடைய நெஞ்சிலே முகத்தை புதைத்துக்கொண்டு விம்மி விம்மி அழுகிறேன்…’

அந்தச் சிறுவனில் ஏற்பட்ட மனத்தாங்கலை, அவனை அணைத்து வைத்து ஆதரவுடன் பேசுவதன் மூலம் அக்கா சரிசெய்கிறாள். மனமுறிவு ஆற்றுப்படுத்தப்படுகிறது.

உளவியலில் இன்று பேசப்படும் ஆற்றுப்படுத்தல் (counseling) சிகிச்சை முறையை அக்கா அன்றே செயன்முறையில் காட்டிவிட்டமையானது ஞானசேகரனின் உன்னத படைப்பாற்றலின் வெளிப்பாடாகும்.

ஒரு குழந்தையின் உணர்வுகளை மிக நுட்பமாக பதிவு செய்தது மாத்திரமின்றி அதில் ஒளிந்திருக்கும் குழந்தைகளின் உளவியலை மிகச் சிறப்பான முறையில் கலைப்படைப்பாக்கிய ஞானசேகரன் பாராட்டுக்குரியவர்.

இது அவரது முப்பதாவது வயதுப் படைப்பு. இன்று அகவை 75ல் பேரக் குழந்தைகளுடன் கூடிக் குமாளமடித்துக் கொண்டிருக்கும் நேரத்தில் குழந்தைகள் பற்றிய அவரது பார்வை மேலும் விரிந்திருக்கும். இன்று அவர் குழந்தைகள் பற்றி எழுதினால் எவ்வாறு இருக்கும் எனக் கற்பனை பண்ணிப் பார்ப்பது சுகமாக இருக்கிறது.

எம்.கே.முருகானந்தன்

தி.ஞானசேகரன் அவர்களது 75 பிறந்ததின விழா மலரில் சென்ற வருடம் எழுதிய கட்டுரை

0.00.0

சுயமருத்துவமா? 

உயிர் ஆபத்தாகலாம். அவதானமாயிருங்கள்

போதையாகும் வயிற்றைக் கட்டுப்படுத்தும் மருந்து

சுயமருத்துவம்

வயிற்றோட்டமா காய்ச்சலா. இருமலா, மூட்டு வலியா எதுவானாலும், எத்தகைய பாரதூரமான நோயானாலும் மருந்துக்கடையில் எவரும் தாமாகவே மருந்து வாங்கி சாப்பிடக் கூடியதாக இருக்கிறது நம் நாட்டில்.

எந்த மருத்துவரின் ஆலோசனையும் தேவையில்லை. அடிப்படை மருத்துவ அறிவு இல்லாத எவரும் கூட தாங்களாகவே தாம் விரும்பிய மருந்துகளை வாங்கிச் சாப்பிடுகிறார்கள். இல்லாவிட்டால் மருந்துக் கடைக்காரர் மருத்துவராக மாறி மருந்துகளைக் தாராளமாக வழங்குகிறார்.

செலவு மிச்சம். மருத்துவரிடம் சென்று காத்திருக்க வேண்டியதில்லை. நேரமும் மிச்சம் என்பதுதான் பலரும் சொல்லும் சாட்டு.

அதனால் ஏற்படும் பின்விளைவுகள் பற்றி எவரும் சிந்திப்பதி;லை.

அரசாங்கமானது மருந்து விற்பனை சம்பந்தமாக பல கட்டுப்பாடுகளை விதித்திருக்கிறது. ஆயினும் அதைப் பற்றி யாருக்குக் கவலை. சட்டங்களைப் புறக்கணித்து மருந்துகள் அமோகமாக விற்பனை ஆகின்றன.

எந்த நகரைப் பார்த்தாலும் சாப்பாட்டு கடைகளுக்கு அடுத்ததாக களை கட்டி நிற்பவை மருந்து கடைகள்தான்.

மேலை நாடுகளில் அவ்வாறில்லை. மருத்துவரின் சிட்டை இன்றி பெரும்பாலான மருந்துகளை வாங்க முடியாது.

ஆனால் அங்கும் கூட ஒளிவு மறைவாக சில மருந்துகளை துஷ்பிரயோகம் செய்கிறார்கள் என்ற செய்தி எனக்கு ஆச்சரியம் அளித்தது.

வயிற்றோட்டத்தை கட்டுப்படுத்தும் மருந்து

வயிற்றோட்டம் வந்தால் என்ன செய்வீர்கள். பலர் ஓமம் அவித்து குடிப்பார்கள். சிலர் உணவுகளை கட்டுபாடாக உண்பார்கள். சற்று விசயம் தெரிந்தவர்கள் முதல் உதவியாக தயிர் அல்லது யோகட் சாப்பிட்டு பார்ப்பார்கள்.

ஆனால் சற்றுப் படித்த அரை வேக்காடு முட்டாள்கள் என்ன செய்வார்கள்?

மருந்துக் கடைக்கு ஓடிச் சென்று வயிற்றோட்டத்தை கட்டுப்படுத்தும் மருந்தை வாங்கிப் பார்ப்பார்கள். Loperamide என்ற மருந்து மருந்துக் கடைகளில் கிடைக்கிறது. பல வியாபாரப் பெயர்களில் கிடைக்கிறது.

இந்த மருந்து என்ன செய்யும்.

அடிக்கடி வயிற்றால் போவதை உடனடியாகக் கட்டுப்படுத்தும்.

இதை எவ்வாறு செய்கிறது?

உணவுக் கால்வாயின் செயற்பாட்டை- அதன் தொடர் அசைவியக்கத்தை குறைக்கிறது. உணவுக் கால்வாயிலிருந்து அதிகமாக நீரை உறிஞ்சி எடுக்கச் செய்கிறது. இவை காரணமாக மலம் அடிக்கடி கழிவது குறையும். அத்துடன் மேலதிகமாக நீர் உறிஞ்சப்படுபதால் மலம் இறுக்கமாகவும் மாறும்

ஆனால் வயிற்றோட்ட நோய்க்கான அடிப்படைக் காரணத்தை இம் மருந்து குணப்படுத்துவதில்லை. உதாரணமாக உணவு மாசடைதல் காரணமான கிருமித்தொற்றால் வயிற்றோட்டம் ஏற்பட்டிருந்தால் அதை குணப்படுத்தாது.

இருந்தபோதும் பிரயாணம் பண்ணும்போது அல்லது ஏதாவது நிகழ்வுகளில் கலந்து கொள்ளும்போது வயிற்றோட்டம் இடைஞ்சல் கொடுக்காது தற்காலிகமாகத் தடுக்க இம் மருந்துகள் உதவுகின்றன.

வயிற்றோட்டத்தை கட்டுப்படுத்தும் மருந்தால் மரணங்கள்

அமெரிக்காவில் திடீரென இறந்த ஒரு 24 வயது இளைஞனின் குருதியை பரிசீலித்தபோது அதில் லொபரமைட் மருந்தின் அளவானது அதிகமாக இருந்தது. சாதாரணமாக இம் மருந்தை எடுக்கும் போது இருக்கக் கூடிய குருதிச் செறிவை விட 25 மடங்கு அதிகமாக இருந்தது.

அதேபோல 39 வயதான ஒருவர் வீட்டில் திடீரென மயங்கி விழுந்தார். மருத்துவமனைக்கு எடுத்துச் செல்லும்போது அவர் மரணித்துவிட்டார். இவரது குருதியிலும் லொபரமைட் மருந்தின் அளவானது அதிகமாக இருந்தமை கண்டறியப்பட்டது.

அவர்கள் இருவருமே போதைப் பொருள் பாவனையாளர்கள். போதைப் பொருளை நிறுத்தும்போது ஏற்படும் பக்கவிளைவுகளை சமாளிக்க இந்த வயிற்றோட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் மருந்தை உட்கொண்டார்கள். மிக அதிகமாக உட்கொண்டதால் மரணம் சம்பவித்தது.

லொபரமைட் மருந்தானது Heroin,  morphine போன்ற போதைப் பொருட்களை நிறுத்தும் போது ஏற்படும் உடல் உள உபாதைகளைச் சமாளிப்பதற்கு பயன்படுத்தும் Methadone- buprenorphine மருந்தை ஒத்தது. ஆனால் இதுவும் கூட குறைந்தளவான தாக்கத்தையுடைய போதைப் பொருளையாகும். சுருங்கச் சொன்னால் Methadone, Loperamide  யாவுமே குறைந்த வீச்சினாலான போதைப் பொருற்களே.

இவற்றை துஸ்பிரயோகம் செய்பவர்கள் ஒன்றில் இதைப் போதைப் பொருளாக பயன்படுத்த முயல்வர். அல்லது ஏற்கனவே உபயோகிக்கும் போதைப் பொருளை நிறுத்தும்போது ஏற்படும் அசௌகரியங்களை சமாளிக்க உட்கொள்கிறார்கள். எதற்காக உபயோகித்தாலும் வயிற்றோட்டத்தை கட்டுப்படுத்துவதற்கு உபயோகிக்கும் சாதாரண அளவை விட பல மடங்கு உபயோகிக்க நேர்வதால்தான் ஆபத்தாகிறது.

வயிற்றோட்டத்தின் போது இம் மருந்தை ஒரு நாளுக்கு 3 அல்லது 4 மாத்திரைகளுக்கு மேற்பட உபயோகிப்பதில்லை. ஆனால் போதைப் பாவனையாளர்கள் தங்கள் இடைஞ்சல்களைச் சமாளிக்க 100 மாத்திரைகளை உட்கொள்வதும் உண்டு. நீண்ட நாட்களுக்கு தொடர்ந்து உயோகிப்பதாலும் அதிகளவு மாத்திரைகளை உட்கொள்வதாலுமேயே பாரதூரமான பின் விளைவுகள் ஏற்படுகின்றன.

சுவாசம் குறைவதும், இருதயத் துடிப்பு ஒழுங்கீனம் அடைவதுமே மரணங்களுக்கு காரணமாயின். அத்துடன் மூளை வீக்கம், சிறுநீர் பிரியாமை, இருதய வீக்கம், கால் நாளங்களில் குருதி உறைதல் போன்ற பக்க விளைவுகள் ஏற்பட்டதும் அவதானிக்கப்பட்டது.

இவை லொபரமைட் மருந்தை மிக அதிக அளவில் உட்கொண்டதால் ஏற்படும் பக்க விளைவுகளாகும்.

லோபரமைட் மருந்தை துஸ்பிரயோகம் செய்வது பற்றிய அறிக்கைகள் மேலை நாடுகளிலேயே தெரிய வந்துள்ளது. இன்னமும் இலங்கையில் அறியப்படவில்லை.

லோபரமைட் மருந்து மட்டுமல்ல வேறு பல மருந்துகளும் கூட வேண்டாததும் ஆபத்தானதுமான பின்விளைவுகளை ஏற்படுத்துகின்றன.

எந்த மருந்தையும் மருத்துவ ஆலோசனையின்றி உட்கொள்ளக் கூடாது.

மருத்துவர் சிபார்சு செய்த மருந்தின் அளவை மீறி அதிகம் போடக் கூடாது. இவற்றை கடைப்பித்தால் ஆபத்து உங்களை நெருங்காது.

டொக்டர்.எம்.கே.முருகானந்தன்.

MBBS(Cey), DFM (Col), FCGP (Col)

குடும்ப மருத்துவர்

0.00.0

ஏதனத்தின் ஊடாக சாதீய அடக்குமுறை- தெணியானின் புதிய நாவல்

 

தெணியானின் ஏதனம் நாவலைப் படித்து முடித்த போது பெரும் குற்ற உணர்வுக்கு ஆளானேன்.

scan_20170101

சுமார் 50 வருடங்களுக்கு முன்னர் எனது பதின்ம வயதுகளில் நான் எமது ஊர் எல்லையில் உள்ள வீரபத்திர கோவிலடியால் போகும் வேளைகளில் அந்தக் கோயில் வெளிவீதி கிணற்றடியில் சில பெண்கள் குடங்களுடன் நிற்பார்கள். சிலதருணங்களில் ஆண்களும் கூட நிற்பதுண்டு. தங்கள் நாளாந்த தேவைகளுக்கான நீரைப் பெறுவதற்காக. தண்ணீர் அள்ளித் தருமாறு பணிவாகக் கேட்பார்கள். தண்ணீருக்காக அவர்கள் படும்பாடு பரிதாபமாக இருக்கும்.

அவர்கள் பகுதியில் கிணறுகள் இல்லை. மிகவும் மேடான பகுதி என்பதால் ஆழமாக கிணறு வெட்ட வேண்டும். சொந்தக் கிணறு வெட்டுவதற்கான பொருளாதார வசதி அவர்களுக்கு இல்லை.

‘இதுகளோடை மினக்கட நேரமில்லை’ என்று சொல்லியடி விரைந்து ஓடும் பல பெரிய மனிதர்களைக் கண்டிருக்கிறேன். பலர் மணிக்கணக்காக தண்ணீருக்காக பரிதாபமாகக் காத்து நிற்கவும் நேரும்.

கேட்பார்களோ இல்லையோ யாராவது குடத்துடன் அக் கிணற்றடியில் நின்றால் தண்ணீர் அள்ளிக் கொடுக்காமல் நான் போனதில்லை. தண்ணீருக்காகத் துன்பப்படும் அவர்களுக்கு நான் ஒரு பெரிய சேவையை செய்கிறேன் என்ற மனத் திருப்தியுடன், பெருமிதத்துடன் தான் நான் அதைச் செய்திருந்தேன்.

அவர்களை நீர் அள்ளவி;டாது சமூக ரீதியாக தடுத்திருப்பதானது அவர்களது நாளாந்த வாழ்க்கையை எந்தளவு பாதித்திருக்கும், அதற்கு மேலோக அவர்களது சுயமரியாதiயை, தன்மான உணர்வை எந்தளவு புண்படுத்திருக்கும். அது தவறானது. அதற்கு எதிராக குரல் கொடுக்க வேண்டும் போராட வேண்டும் என்றெல்லாம் அக்காலத்தில் சிந்தித்து செயற்பட வில்லை என்பதை நினைக்கவே எனக்கு குற்ற உணர்வு ஏற்பட்டது.

அக்கால கட்டத்தில் வடமராட்சி மத்திய பகுதியில் இருந்த அரசாங்கப் பாடசாலையின் அதிபர் முற்போக்கு கருத்துகள் உள்ளவரான போதும், பாடசாலை கிணற்றில் தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர்கள் தண்ணி அள்ளுவதற்கு, எழுதப்படாத சட்டம் தடையாக இருந்தபோதும் வெளிப்படையாக அவரால் குரல்கொடுக்க முடியாத சமூகச் சூழலே இருந்தது என்பதை தெணியானின் நாவலைப் படித்தபோது புரிந்து கொண்டேன். இந்நிலையில் சிறுவனான நான் என்ன செய்திருக்க முடியும் என்று மன ஆறுதல் கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

தண்ணீர் அள்ள மட்டுமல்ல கிணற்றுப் பத்தலுக்குள் கூட அவர்கள் கால் வைக்க முடியாத நிலை அன்று நிலவியது.

தங்கள் மீது வன்முறை பாவிக்கப்படும் என்பதை அந்த அரசாங்கப் பாடசாலை மாணவர்கள் உணர்ந்தும் துணிவுடன் கிணற்றில் அள்ள முயன்று பெரும் இழுபறிகளின் பின்னரே தங்கள் உரிமையைப் பெற முடிந்தது.

தெணியானின் பெரும்பாலான படைப்புகள் போலவே இது சாதீயத்தை கருவாகக் கொண்ட ஒரு நாவல்தான். வடமராட்சி பிரதேசத்தின் ஒடுக்கபட்ட மக்களின் வாழ்வின் பாடுகளைக் பேசும் நாவல்.

ஈழத் தமிழர்களான தங்களுக்குள் ஒன்றான ஒரு சமூகப் பிரிவை அடக்கி ஒடுக்குவதற்கு யாழ்ப்பாண மேல்சாதி சமூகமானது தண்ணீரை எவ்வாறு ஒரு வலுமிக்க ஆயுதமாக பயன்படுத்தியது என்பதை இந்தப் படைப்பின் மூலம் உணர வைக்கிறார் தெணியான். பாதிக்கபட்டவர்களின் ஆக்கிரோசமான எதிர்குரலாக அல்லாது சமூகத்தில் நிலவுவதை உன்னிப்பாக அவதானித்து நிதானமாகவும் அழகாகவும் ஒழுங்கு ரீதியாகவும் பதிவு செய்வு செய்த நாவலாசிரியர் பாராட்டப்பட வேண்டியவராகிறார்.

சுமார் 60 ஆண்டுகளுக்கு முன்னான காலகட்டத்தில் நாவல் ஆரம்பமாகிறது. தாழ்த்தப்பட சமூகத்தில் ஏழ்மையில் வாடும் சிறுவர்களின் வாழ்க்கை சித்தரிப்புடன் களை கட்டுகிறது. உண்மையில் நாவலின் ஆரம்ப பகுதிகள் மிகவும் சுவார்ஸமாகவும் சொல்லப்படுகிறது. தருமன் என்ற பாத்திரம் அற்புதமாக படைக்கப்பட்டு இருக்கிறது. நாவல் முடிந்த பின்னரும் மனதில் நிற்கிறான்.

தருமன் தான் பிரதான பாத்திரம் என்பதான உணர்வு நாவலின் அரைவாசிப் பகுதி வரையில் எனக்கு இருந்தது. ஆயினும் பின்னர் கோபாலன் கதையை ஆக்கிரமித்துக் கொள்கிறார். சமூகத்தில் ஏற்பட்டு வரும் மாற்றங்களை வெளிப்படுத்தவும், கதையின் அடிப்படைக் கருவிற்கு வலு சேர்க்கவும் இந்த மாற்றம் அவசியம் எனப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. இருந்தபோதும் கதையின் உண்மையான நாயகன் கால மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப வேறு வேறு முகங்களுடன் மேடையேறும் ‘ஏதனம்’தான்.

கற்றலில் ஈடுபாடற்று பணிசுக்காக மட்டும் பாடசாலை செல்லுமளவு தருமனை வறுமை வாட்டுகிறது. தகப்பன் நல்ல தொழிலாளியான போதும் குடியில் மூழ்கிவிடுவதால் தாய் கூலி வேலை செய்தே குடும்பத்தை ஓட்டுகிறாள். வயிற்றை நிறைக்க முடியாதளவு வறுமையில் குடும்பம் உழல்கிறது.

கோவிலில் சர்க்கரைத் தண்ணி ஊற்றுவதைக் அறிந்த தர்மன் பாடசாலையிலிருந்து கள்ளமாகக் கிளம்பி ஓடி வயிறுமுட்ட சர்க்ரைத் தண்ணீர் அருந்துகிறான். அவன் மாத்திரமின்றி இன்னும் பல மாணவர்கள் அவ்வாறு பாடசாலைக்கு டிமிக்கி கொடுத்துவிட்டு ஒடி வருவதைக் காணும் போது அந்தச் சமூகத்தில் அன்று நிலவிய வறுமையின் கோரமுகம் புரிகிறது.

அவர்களுக்குச் சர்க்கரைத் தண்ணீரை எந்தப் பாத்திரத்திலும் ஊற்றிக் கொடுக்கமாட்டார்கள். பானம் உள்ள பாத்திரத்தை இவர்களது கையில் படாதவாறு உயர்திப்பிடித்து சரித்து ஊற்றுவார்கள். இவர்கள் கையில் ஏந்திக் குடிப்பார்கள். கைமண்டை என்று தெணியான் சித்தரிக்கிறார்.

கைமண்டையே நீரருந்தும் ஏதனமாகிறது. சுர்க்கரைத் தண்Pர் மட்டுமே இவர்களுக்கு கிடைக்கும். மோர்த்தண்ணியும் ஊறுகாய்தண்ணியும் இவர்களுக்கு வழங்கப்படுவதில்லை.

‘தருமன் குடிக்கிறான். குடிக்கிறான். குடித்துக் கொண்டே இருக்கிறான்.’

‘டேய் .. நீ குடிக்கக் குடிக்க எங்கையடா போகுது! ஊதென்ன வயிறோ … பீப்பாவோ.’ என்று ஊற்றுபவர் ஏளனம் செய்கிறார்.

ஆயினும் அதைச் சட்டை செய்யாது மேலும் திட்டுகளை வாங்கிக் கொண்டு, ஒரு போத்தலில் சர்க்கரைத் தண்ணி எடுத்துப் போய் வெறுவயிற்றோடு கிடக்கும் தாய்க்குக் கொடுக்க அவன் மனம் அவாவுகிறது. இதைப்; பார்க்க எங்கள் மனம் வெம்பி அழுகிறது.

கால ஓட்டத்தில் சமூக மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன, வேகமாக அல்ல மிக மிக மெதுவாக. அதுவும் வலாத்காரமாக மாற்றப்படும் சூழலில் ஏதனங்கள் மாறுகின்றன. கைமண்டை, பச்சோலைப் பிளா, பனஞ் சிரட்டை, சோடாப் போத்தல், அலுமினிய் பேணி, கிளாஸ், மாபிள் கோப்பை, எவர்சில்வர் டம்ளர் எனப் படிப்படியாக மாறவே செய்கிறது.

பருகுவதற்கான ஏதனங்கள் மாறிய போதும், மனித மனங்கள் மாறவில்லை. எவ்வாறு குடிக்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துவதன் மூலமும் தங்கள் மேலாதிக்கத்தை நிலைநிறுத்தவே உயர்சாதிச் சமூகம் முயல்கிறது.

‘தமிழ் நாட்டில் எல்லோரும் எவர்சில்வர் கப்பையே உபயோகிக்கிறார்கள். பாலலென்ன மோரென்ன, தேநீரென்ன கப்பிலை வாய் வைச்சுக் படிக்கும் பழக்கம் அங்கே இல்லை..’ என்று வீட்டுக்காரர் சொல்லி முடிக்க மகள் எவர்சில்வர் கப்பில் தேநீரோடு வருகிறாள்.

ஆம் நாகரீகமாக சாதீயத்தை காக்க முனைகிறார் வீட்டுக்காரர். வாய்வைத்துக் குடித்து எங்கள் ஏதனத்தை தீட்டுப்படுத்தி விடாதே என்பதை சொல்லாமல் சொல்கிறார்.

நல்ல சாதிக்காரனுக்கும் குறைந்த சாதிக்காரனுக்கும் ஒரே விதமான கோப்பையில் தேநீர் கொடுத்தாலும் குறைந்த சாதிக்காரர் குடித்த கோப்பைக்கு அவமானம் செய்வதன் மூலம் அவர்களை இழிவுபடுத்தி இன்றும் சாதீய உணர்வு செத்துவிடாது இருப்பதை நாவலின் கடைசி அத்தியாத்தின் இறுதிப் பகுதியில் காண்கிறோம். எவ்வாறு என்பதை நீங்களே வாசித்துப் பாருங்கள்.

நாவலின் ஆரம்பம் நன்கு ரசனையோடு அழகாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. சிறுவயது அனுபவங்கள் சொல்லப்பட்ட முறையானது வாசகனை அந்தச் சூழலுக்குள் நனைந்து ஊற வைக்கிறது. ஆயினும் மேலே செல்லச் செல்ல, சற்று வேகமாக கதையைச் சொல்லி முடிக்க வேண்டும் என்ற அவசரத்தில் சொல்லப்பட்டது போன்ற உணர்வு எழுகிறது. கருத்திற்கு கொடுக்கப்பட்ட முக்கியத்துவம் பாத்திர மற்றும் களச் சித்தரிப்பிற்கு கொடுக்கப்படவில்லை. செழுமை பிற்பகுதியில் தளர்ந்து விடுகிறது.

தெணியானது இந்த நாவலானது சுவையான நாவலாக மட்டும் இல்லை. அந்த காலகட்டம் பற்றிய பல செய்திகளையும் தகவல்களையும் கதை முழுவதும் தூவிச் செல்கிறது. ‘யாழ்ப்பாண நகரத்தில் தேநீர்க்கடைப் பிரவேசம் நடைபெற்று பதினொரு ஆண்டுகள் கழிந்த பின்னரும் வடமராட்சியில் உள்ள தேநீர்க்கடைகள் திறந்தவிடப்படவில்லை’ என்பது உதாரணத்திற்கு ஒன்று.

இடதுசாரிக் கட்சிகளின் அக்கறை, மக்கள் சபை தோற்றம், முடி வெட்டும் சலூன்களிலும் பாகுபாடு, ஆலயப் பிரவேசம், தேநீர் கடைகளை திறந்துவிடுதல், சாதியக் கொடுமைகளுக்கு எதிரான போராட்டங்கள் போர்ச் சூழல் காரணமாக பின்னடைவது போன்ற பலவேறு தகவல்கள் நாவல் முழுவதும் நிறைந்து கிடைக்கின்றன.

எனவே, இதை ஒரு வெறும் கதையாக, நாவலாக, படைப்பிலக்கியமாக மட்டும் பார்க்க முடியவில்லை.

வடமராட்சி பிரதேசத்தில் சாதி ஆதிக்கம் நிலவிய முறையையும் அது எவ்வாறு படிப்படியாக நீர்த்துப் போனது பற்றியும் பேசுpறது. நீர்த்தது போல மேலோட்டமாக சலனமின்றிக் கிடந்தாலும், நீறுபூத்த நெருப்பாக உள்ளுர அரித்துக்கொண்டிருப்பதை பேசுகிறது. இருளுக்குள் மறைந்திருக்கும் கள்வன் போல அசுமாத்தமின்றி சமூகத்தை அரித்துக் கொண்டே இருக்கிறது என்பதைப் பேசும் ஆவணமாகவும் கருத முடியகிறது.

ஊர் எல்லைகளைக் கடந்து மலையகத்திலும், ஆட்சி மாற்றங்களை மீறி போராளிகளின் காலத்திலும் எவ்வாறு சாதீ ரீதியான பாகுபாட்டைக் தமிழ் சமூகம் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டிருந்தது, இருக்கிறது என்பதை பதிவு செய்யும் ஆவணமாக இருக்கிறது.

scan_20170101-2

தெணியான் சோர்வின்றி இயங்கும் ஒரு படைப்பாளி சிறுகதை, குறுநாவல், நாவல் இலக்கியக் கட்டுரைகள், மேடைப் பேச்சு என தொடர்ந்து இயங்கிக் கொண்டிருப்பவர்.

இது அவரது 22வது நூல் என நினைக்கிறேன். அட்டைப்படத்தை ஜீவநதி ஆசிரியர் பரணீதரன் அழகாக வடிவமைத்துக் கொடுத்துள்ளார். மறைந்த எழுத்தாளர் ராஜ சிறீகாந்தன் நினைவாக வெளிவந்திருக்கிறது.

பூபாலசிங்கம் புத்தகசாலை வெளியீடாக வந்திருக்கிறது. விலை ரூபா 300 மட்டுமே.

தொடர்புகளுக்கு

பூபாலசிங்கம் புத்தகசாலை

202,செட்டியார் தெரு

கொழும்பு 11.

எம்.கே.முருகானந்தன்

0.00.0

மாணவர்களுக்கு மட்டுமின்றி மருத்துவ எழுத்தாளர்களுக்கும் பயன்படக் கூடிய நூல்
மருத்துவ சொல் அகராதி

18222682_10158852957620268_6488674490921160111_n

அண்மையில் ஒரு பத்திரிகை ஆசிரியரோடு பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அவர் கூறிய ஒரு கருத்து மகிழ்ச்சி அளிப்பதாக இருந்தபோதும் மறுபுறத்தில் கவலையைக் கொடுத்தது.

‘இன்று பத்திரிகைகளில் மக்களால் அதிகம் விரும்பிப் படிக்கப்படும் பகுதிகளாக சினிமாவும் மருத்துவ கட்டுரைகளுமே’ இருப்பதாகக் கூறினார். அதனால்தான் ஞாயிறு பத்திரிகைகளில் மடடுமின்றி தினசரிகளிலும் மருத்துவக் கட்டுரைகளுக்கு அதிகளவு இடம் ஒதுக்கப்படுகிறதாம்.

சினிமாவுடன் மருத்துவ கட்டுரைகள் போட்டி போட வேண்டிருக்கிறதே என்பது எனது கவலை அல்ல.

‘கல்வி ரீதியாக மருத்துவத் துறை சம்பந்தப்படாதவர்கள் எழுதுகின்ற கட்டுரைகளையும் போதிய விஞ்ஞான பூர்வ ஆதாரங்கள் அற்ற கட்டுரைகளையும் பத்திரிகைகள் பிரசுரிக்கின்றனவே. இதைத் தடுக்க முடியாதா’ என்ற கேள்விக்கு விடையாகவே அவரது பதில் இருந்தது. தரம் தரமற்றது என்ற வேறுபாடுகளைக் கடந்து பக்கங்களை நலவியல் கட்டுரைகளால் நிரப்ப வேண்டிய கட்டாயம் பத்திரிகைகளுக்கும் சஞ்சிகைகளுக்கும் இருக்கிறது.

மேலே குறிப்பட்டதை விட மற்றொரு முக்கிய பிரச்சனை மருத்துவக் கட்டுரைகளில் இருக்கிறது. மருத்துவத்தில் பேசப்படும் அல்லது எழுதப்படும் பல கலைச் சொற்களுக்கான தமிழ்ப் பதங்களை பலரும் தங்கள் தங்கள் அறிவுக்கும் அனுபவத்திற்கும் ஏற்ப பயன்படுத்துதைக் காண முடிகிறது. சிலர் தாங்களாகவே சில புதிய சொற்களை உருவாக்கியும் பயன்படுத்துகிறார்கள். ஒரே ஆங்கிலச் சொல்லுக்கு வௌ;வேறு தமிழ் பதங்களை பயன்படுத்துவதால் ஒத்திசைவு இல்லாமல் போக, வாசகர்கள் குழப்பமடையும் நிலை தோன்றுகிறது.

இதைத் தவிர இலங்கை எழுத்தாளர்களும் தமிழக எழுத்தாளர்களும் பயன்படுத்தும் தமிழ் மருத்துச் சொற்களுக்கு இடையே வேறுபாடு இருக்கிறது. Artery என்ற சொல்லிற்கு இலங்கையில் நாடி என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தும் அதே நேரம் தமிழகத்தில் தமனி என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துவார்கள். இதைத் தவிர ஆங்கிலச் சொற்களை அப்படியே தமிழில் எழுதுபவர்களும் உண்டு.

இதனால் கட்டுரைகள் படிப்பவர்களுக்கு தெளிவின்மையும் கருத்து மயக்கம் ஏற்படுவதும் தவிர்க்க முடியாததாகிவிடுகிறது.

இத்தகைய நிலையில் மருந்தியலாளரான நடராசா இராசநேரு தொகுத்துள்ள மருத்துவ சொல் அகராதி என்ற நூலின் வரவானது அவசியமானதாகவும், ஒரு முக்கிய இடைவெளியை நிரப்புவதாகவும் இருக்கிறது. தமிழில் மருத்துவக் கட்டுரைகளை எழுதுபவர்கள தாம் சொல்ல வருபவற்றை மிகத் தெளிவாகச் சொல்லுவதற்கு கைகொடுக்கும். அதே போல அவற்றை ஆர்வத்துடன் வாசிப்பவர்களுக்கும் இந்த நூல் பெரிதும் உதவும்.

இருந்தபோதும் இந்த நூலின் முக்கிய நோக்கம் அதுவல்ல.

‘இலங்கையில் உள்ள தமிழ் மாணவர்கள் ஆங்கிலத்தில் உள்ள மருத்துவ, மருந்தக மற்றும் மருத்துவத் துறை சார்ந்த துணை நூல்களை தமிழில் இலகுவாக புரிந்து கொண்டு கற்பதற்கு உதவியாக பயன்படுத்தக் கூடிய ஆங்கில தமிழ் அகராதிகள் இல்லாத குறைiயினை நிவர்த்தி செய்வதன் பொருட்டு இந்த மருத்துவ சொல் அகராதியை தொகுத்துள்ளார்’ என இந்த நூலுக்கான முன்னுரையை வழங்கியுள்ள வட இலங்கை மருந்தியலாளர் சங்க செயலாளரான திரு.பா.ஆர்த்திக் குறிப்பிடுவதே முக்கிய நோக்கமாகும்.

எமது பகுதியில் தனியார் மருத்துவத் துறை போலவே, துணை மருத்துவத்துறையும் துரிதமாக முன்னேற்றம் கண்டு வருகிறது. அரச துறையில் மட்டுமின்றி தனியார் துறையிலும் மருந்தாளர்கள், தாதியர், மகப்பேற்று மருத்துவிச்சிகள் எனப் பலதரப்பட்ட உதவியாளர்கள் பல்லாயிரக்க கணக்கில் பணியாற்றுகிறார்கள்.

தனியார் துறையின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யு முகமாக துரித பயிற்சிகள் தமிழில் அவர்களுக்கு ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளன. இவர்களது கல்விக்கான வழிகாட்டல் நூல்கள் தமிழில் இல்லாதிருப்பதால் ஆங்கில நூல்களையே பயன்படுத்துகிறார்கள். ஆங்கில நூல்களை தமிழ் மாணவர்கள் கற்கும் போது அவற்றைப் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்வதற்கு இந்த நூல் நன்கு பயன்படும்.

350 பக்கங்கள் வரை விரியும் இந்த நூல் தரமான ஆர்ட் தாளில் அச்சிடப்படுள்ளதால் நீண்ட காலத்திற்கு தாக்குப் பிடிக்கும். ஏனென்pல் கற்கும் காலத்தில் மட்டுமின்றி பின்னைய ஆண்டுகளில் ஊசாத்துணை நூலாகவும் பயன்படுத்தக் கூடிய நூலாகவும் இது இருக்கிறது.

இந்த நூலின் பெரும்பகுதியான 280 பக்கங்களில் ஆங்கில ஆங்கில தமிழ் மருத்துவ சொல் அகராதி விரிகிறது. ஆங்கில மருத்துவ பதங்களுக்கான தமிழ் சொல்லைத் தருவதுடன் நின்றுவிடாது அவற்றிக்கான விளக்கங்களை ஆங்கிலத்திலும் தந்திருப்பதால் இதைக் கலைக்களஞ்சியமாகவும் சொல்லலாம். இதன் காரணமாக மாணவர்கள் குறிப்பட்ட சொல்லிற்கான தமிழ் சொல்லை மட்டுமின்றி அதன் அர்த்தததையும் மிகவும் தெளிவாக புரிந்து கொள்ள உதவும்.

நூலின் மிகுதி 70 பக்கங்களையும் மிகவும் பயனுள்ள பின்னிணைப்புகள் அணி செய்கின்றன. இலங்கையில் பாவனையில் உள்ள பொதுவான மருந்துகளின் பெயர்த் தொகுப்பு, மருந்தாக்கல் இரசாயனம், உடற் கூற்றியலும் சுகாதரமும், பொதுவான நோய்களின் பெயர் தொகுப்பு, பொதுவான பக்கவிளைவுகளின் தொகுப்பு முதற்கொண்டு 13 பின்னிணைப்புகள் இருப்பது நூலின் பெறுமதியை அதிகரிக்கிறது.

இந்த நூலை வட இலங்கை மருந்தியலாளர் சங்கம் வெளியிட்டுள்ளது.

நூலாசிரியர் நடராசா இராசநேரு தொகுத்துள்ளார். மருந்தியலாளரான இவர்தான் வட இலங்கையில் மருந்தியலாளர் கற்கை நெறியை வடபுலத்தில் ஆரம்பித்த முன்னோடி எனலாம். 2003 ம் ஆண்டு சாயிராம் மருந்தியலாளர் கல்வி நிறுவனத்தை வடபகுதியில் ஆரம்பித்தார். அதனூடாக மாணவர்களுக்கு பயிற்சி வகுப்புகள் கொடுத்து வெளிவாரி பரீட்சைக்கு தயார்படுத்தினார். இவரது பயிற்சி வகுப்புகள் காரணமாக வடபகுதியைச் சேர்ந்த நூறு;றுக்கு மேற்பட்டவர்கள் வெளிவாரி மருந்தியலாளர் பரீட்சையில் சித்தியடைந்துள்ளார்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இப்பொழுது யாழ்ப்பாணக் கல்லூரி வெளிவாரி பட்டப்படிப்பு பிரிவில் மருந்தியலாளர் கல்வி இணைப்பாளராக பணியாற்றி வருகிறார்.

இத்துறையில்; இவர் பெற்ற பரந்த அனுபவங்களின் துணையுடன் எழுதப்பட்ட இந்த நூல் பலருக்கும் பயன்படக் கூடியதாகும்.

டொக்டர்.எம்.கே.முருகானந்தன்

MBBS(Cey), DFM (Col), FCGP (col)
குடும்ப மருத்துவர்

06.05.2017 திகதி வீரகேசரி இதழில் வெளியான நூல் அறிமுகக் கட்டுரை

0.00.0

கண் கவனம் (Foreign body in the eye)
அவதானமாக இருங்கள் மோட்டார் சைக்கிள் மற்றும் துவிச்சக்கர ஓட்டிகளே.

ஹெல்மட் போடுவது பற்றி நான் இங்கு பேசவரவில்லை. கரணம் தப்பினால் மரணம் எல்லோருக்குமே தெரியும்.

இது மாலை மங்கும் நேரத்தில் திறந்த வாகனங்களை ஓட்டுவது பற்றி.

கண்ணுக்குள் பூச்சி அடிப்பது விழுவது எல்லோருமே அனுபவித்திருப்பீர்கள்.

இந்தப் பையனுக்கும்தான் மாலையில் மோட்டார் சைக்கிளில் போகும்போது ஏதாதோ கண்ணில் விழுந்துவிட்டது.

உறுத்திக் கொண்டே இருந்தது. கண்ணீர் ஓடியது.

அம்மா ஊதிப் பார்த்தா அசும்பவில்லை.

தண்ணீர் அடித்துக் கழுவிப் பார்த்தான் அதற்கும் அகலவில்லை.

என்னிடம் வந்தபோது கவனித்துப் பார்த்தபோது ஒரு சிறிய கறுத்தப் புள்ளி போல ஏதோ கருவிழி ஓரமாக ஒட்டிக் கொண்டிருந்தது.

கண்ணை மரக்கச் செய்து கவனமாக அகற்ற நேர்ந்தது.

கருவிழியில் கடுமையான கிருமித் தொற்று ஏற்பட்டால் பார்வை பறிபோகுமளவு பாதிப்பு ஏற்படவாய்ப்பபு உண்டு என்பதை அறிந்திருப்பீர்கள்தானே

எனவே ஹெல்மட் வைசரால் (visor)அல்லது கண்ணாடியால் உங்கள் கண்களை அவ் வேளைகளில் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள்